Deseri Under Our Uniform のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

: IKATLONG INSIDENTE — DALAWANG MATANDANG PASYENTE NA NAGKAKASAKIT NG PAREHONG SINTOMAS Ang araw na sumunod ay nagsimula nang may kaba — at hindi ito nagtagal bago dumating ang masamang balita. Si Yana ay nagbabasa ng tala ng mga pasyente nang biglang pumasok si Liza na hinihingal. “Yana! Alex! May dalawang bagong pasyente na nagkakasakit — pareho ang sintomas ng mga nauna!” sigaw ni Liza. “Matatandang mag-asawa sila na nakatira sa ika-limang palapag. Sinasabi nila na hirap silang huminga at may matinding pananakit ng tiyan!” Agad na tumakbo sina Yana at Alex papunta sa kwarto ng mag-asawa. Pagpasok nila, nakita nila ang dalawa na nakahiga sa magkahiwalay na kama, nahihirapang huminga. Ang kanilang mukha ay namumula at puno ng kalungkutan. “Inay, Itay, okay lang po kayo?” tanong ni Yana, lumapit sa kanila. “Huwag po kayong matakot, nandito kami para tulungan kayo.” Binigyan niya sila ng gamot para sa hirap sa

KILIG SCENE — HABANG NAG-UUSAP SILA SA PHARMACY, NAGTAGPO ANG KANILANG MGA MATA. SANDALING KATAHIMIKAN NA PUNO NG ATRAKSYON. Matapos nilang tulungan ang pasyente na lumala ang kalagayan, ang gabi ay naging tahimik na muli. Si Yana ay nag-aayos ng mga gamot sa pharmacy — inayos niya ang mga kahon, sinuri ang mga petsa ng pagkakaexpire, at tiningnan ang tala ng mga gamot na kailangan pa. Ang sandaling nangyari kanina sa kwarto — ang pagtagpo ng kanilang mga mata ni Alex — ay tumatak sa kanyang isip. Parang may init na nagliliwanag sa kanyang puso, kahit na ang hangin sa pharmacy ay malamig. Biglang bumukas ang pinto ng pharmacy. Lumabas si Yana mula sa likod ng istante at nakita si Alex na nakatayo sa harap, ang kanyang mukha ay may maliit na ngiti. Siya ay nakasuot ng puting polo na maluwag, at ang kanyang buhok ay hindi pa maayos — parang kakagising lang niya. “Alex, bakit ka pa gising?” tanong ni Yana, ang boses ay mahina

FLASHBACK NI ALEX — ANG ARAW NA NAGING KAPITAN SIYA NG MS PACIFICA Si Alex ay nakaupo sa tabing ni Yana sa deck ng MS Pacifica, habang papalapit sila sa Manila North Harbor. Tinitingnan niya ang papalapit na lungsod, ngunit ang kanyang isipan ay bumalik sa nakaraan — sa araw na naging kapitan siya ng barko at nakilala ang tiyuhin niyang si Don Roberto. [FLASHBACK — DALAWANG TAON ANG NAKARAAN] Ang araw na iyon ay maulap sa daungan ng Singapore. Si Alex ay nakatayo sa harap ng MS Pacifica, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-asa at kalungkutan. Ilang buwan pa lang ang nakalipas nang pumanaw ang kanyang ina, at ang tanging natira sa kanya ay ang tiyuhin na hindi niya masyadong kilala — si Don Roberto Montenegro. Suot ang kanyang uniporme ng Navy, naghihintay si Alex sa kanyang tiyuhin sa labas ng kanyang bagong barko. Lumabas ang isang limousine sa daungan, at bumaba ang isang lalaki na nakasuot ng puti

KAAPAT NA INSIDENTE — ISANG KASAMA SA CREW NA NAGKAROON NG "AKSIDENTE" AT NAMATAY Ang gabi ay dumating nang mabilis, ngunit ang kaba ni Yana ay hindi nawawala. Pagkatapos ng usapan nila ni Carl tungkol sa Proyekto X, lalong nag-alala siya — parang may malaking panganib na naghihintay sa kanila. Si Yana ay nagtatrabaho sa medical bay, sinusuri ang tala ng mga pasyente, nang biglang tumakbo si Liza papasok na hinihingal. “Yana! May aksidente sa ilalim ng barko!” sigaw ni Liza, ang boses ay nangangatog. “Si Mang Dencio — isa sa mga tauhan sa kargamento — nahulog mula sa mataas na estante at nasugatan nang husto!” Agad na kumuha si Yana ng kagamitan at tumakbo papunta sa ilalim ng barko. Pagdating nila, nakita nila si Mang Dencio na nakahiga sa sahig, ang kanyang ulo ay may dugo at ang kanyang mga braso ay tila nabali. Si Alex at ilang miyembro ng crew ay nandoon na, nag-aalala at sinusubukang tulungan siya. “Mang Dencio, hangg

PAGPASOK SA LIHIM NA SILID — MGA KAGAMITAN PARA SA EKSPERIMENTO Pagbabalik nila sa barko mula sa Hawaii, ang kagalakan ni Yana ay unti-unting nawala. Bumalik na ang kanyang isip sa Proyekto X at sa pagkamatay ni Mang Dencio. Alam niya na kailangan niyang magmadali para malaman ang totoo — bago pa may mangyari sa iba pa. Isang gabi, habang lahat ay natutulog na, tumakas si Yana mula sa kanyang kwarto. Sinundan niya ang daanan na nakita niya noong una pa lang — isang makitid na daanan sa ilalim ng barko na parang hindi ginagamit. Ang daan ay madilim at maalikabok, at ang tanging ilaw ay mula sa maliit na bombilya na nakasabit sa kisame. Paglalakad siya nang tahimik, naririnig niya ang tunog ng kanyang mga yapak at ang malakas na tibok ng kanyang puso. Lumipas ang ilang minuto, nakakita siya ng isang pinto na may padlock. Ang pinto ay makapal at kulay-itim, parang itinago para hindi makita. Tumingin si Yana sa paligid — walang sinuman na nakakaki