All Chapters of ทะลุมิติมาหย่ากลายเป็นเศรษฐินีในยุค60: Chapter 11 - Chapter 20

วันต่อมา ขณะที่หลินเสี่ยวเหยาและไป๋จวงจวงกำลังออกไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารกลางวันเลี้ยงพวกผู้ชายที่กำลังซ่อมแซมบ้าน หลินจิ่งหยวนลูกพี่ลูกน้องของเธอก็พามารดามาดักรอเธอ“เสี่ยวเหยา หยุดคุยกันก่อนสิ” นางหลินผู้เป็นอาสะใภ้ขวางไม่ให้เธอปั่นจักรยานไปหญิงสาวจึงหยุดแล้วมองหน้าสองแม่ลูก หากไม่ติดว่าหลินชงเมิ่งอาของเธอนั้นมีเมตตาคงได้พุ่งชนภรรยาหน้าหนาของเขาไปแล้ว“มีอะไร” หญิงสาวถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอก“ฉันพาอาหยวนมาขอโทษเธอที่วันก่อนเขาไม่ยอมให้เธอพักที่บ้านเรา อาหยวนขอโทษพี่สาวเธอเสียสิ” หม่าอี้จิงบอกบุตรชาย หลินจิ่งหยวนวัยสิบเก้าจึงได้กล่าวขอโทษญาติผู้พี่“พี่สาว ผมขอโทษด้วย”“วันก่อนไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อวานนี้ดูเหมือนนายจะตั้งใจด่าฉันนะ อะไรน่ะ แค่หญิงหม้ายที่สามีขอหย่า ปีกกล้าขาแข็ง ทำตัวสูงส่ง ทั้งหมดอย่าบอกนะว่าไม่ได้ตั้งใจ แล้วที่ถ่มน้ำลายแสดงความสถุลนั้นอีก” หลินเสี่ยวเหยากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ประชดประชัน ไม่ได้ลดเสียงเบาลง เธอตั้งใจพูดให้คนอื่นได้ยินอย่างเปิดเผย ไม่สนใจสถานะหม้ายของตน หย่ากับสามีที่ไม่ได้เรื่องทุกคนควรจะยินดีกับเธอด้วยซ้ำ“นี่ลูกทำแบบนั้นด้วยเหรอ อาหยวน แกนี่มันใช้

เสียงล้อรถลากดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่หน้าบ้านทำให้หลินเสี่ยวเหยารู้แล้วว่าเพื่อนชายและน่องสาวของเขามาถึงแล้วเธอเดินออกไปหาเขาที่หน้าบ้าน ขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับแล้วยิ้มทักทายเขา ไป๋เจิ้งฉวนยิ้มรับ วางกระเป๋าใบเล็กลงข้างตัว ก่อนจะหันไปมองหลินเสี่ยวเหยา“พร้อมหรือยัง” เขาถามด้วยความใส่ใจ“พร้อมแล้ว” เธอหยิบหมวกกุยเล้ย[1] ขึ้นมาสวมบังแดด ก่อนจะหันไปยิ้มให้เสี่ยวจวงที่นั่งอยู่เบาะหลัง“วันนี้ฉันจะเลือกเสื่อน้ำมันลายสวย ๆ ให้เอง” ไป๋จวงจวงพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่จะได้นั่งรถเข้าเมืองรถเคลื่อนตัวช้า ๆ ออกจากหมู่บ้าน เสียงล้อที่เสียดสีกับถนนดินทำให้บรรยากาศเงียบสงบ กลิ่นอากาศสดชื่นของชนบททำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมากระหว่างทางเสี่ยวจวงชี้ไปยังทุ่งนาและพูดคุยอย่างสนุกสนาน ไป๋เจิ้งฉวนเพียงยิ้มและตอบกลับสั้น ๆ แต่สายตาของเขากลับแอบเหลือบมองหลินเสี่ยวเหยาที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ เธอกำลังมองวิวข้างทางด้วยแววตาเศร้าแฝงความสงบ“เสี่ยวเหยา คิดอะไรอยู่เหรอ” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่ชัดเจนพอให้เธอได้ยิน“เปล่าหรอก แค่

หลังจากใช้เวลาสร้างเล้าไก่ไปสองวัน วันนี้ไป๋เจิ้งฉวนมาแต่เช้าพร้อมกับน้องสาวของเขาที่ยังอยู่ในช่วงปิดเทอม เขาและหลินเสี่ยวเหยากำลังขุดแปลงผัก ขณะที่เสียงหัวเราะของเสี่ยวจวงดังแว่วเข้ามาขณะที่เธอรับหน้าที่ให้อาหารไก่ที่เลี้ยงเอาไว้สามตัวแต่ในมุมหนึ่งของรั้วไม้หลังบ้าน เสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านยังคงดังแว่วมาให้ได้ยิน“ดูสิ ยังไม่เลิกไปมาหาสู่กันอีกหรือ ตอนแรกก็ว่าซ่อมบ้าน เสร็จแล้วก็สร้างเล้าไก่ให้ วันนี้อะไรอีกล่ะ ขุดแปลงผัก สงสัยครั้งหน้าจะขุดบ่อน้ำกระมัง”“แม่หม้ายสาวกับหนุ่มโสด แบบนี้มันไม่เหมาะสมเลยนะ” ทั้งสองพูดคุยกัน ใช้เสียงดังเหมือนจงใจให้ได้ยิน ก่อนจะหอบตะกร้าสานใส่ผักเดินผ่านไปพร้อมเสียงนินทาที่ยังคงพูดถึงพวกเขาถึงเรื่องความไม่เหมาะสมนี้แต่ไป๋เจิ้งฉวนกลับไม่ได้ใส่ใจ เสียงพวกนั้นเหมือนลมที่พัดผ่านหูไป เขายังคงตั้งใจทำงานต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเสียงพลั่วกระทบกับดินดังเป็นจังหวะหนักแน่นอย่างต่อเนื่อง ชาวบ้านกลุ่มแรกเดินผ่านไป ชาวบ้านกลุ่มใหม่ก็เดินผ่านมาแล้วเริ่มพูดถึงไป๋เจิ้งฉวนและหลินเสี่ยวเหยาอีกครั้ง“เห็นไหม ลูกชายบ้า

เสียงไม้กวาดกวาดพื้นดินแห้ง ๆ ดังแผ่วเบาใต้ร่มไม้หน้าบ้านคุณย่าฉี หลินเสี่ยวเหยายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปหาหญิงชราผู้ใจดีที่กำลังกวาดลานอยู่“คุณย่าฉีคะ ฉันขอรบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมคะ” เธอพูดเสียงนุ่มนวลแฝงด้วยความเกรงใจคุณย่าฉีเงยหน้าขึ้นจากงานที่ทำ ดวงตาที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ชีวิตมองเธออย่างอบอุ่น“มีอะไรหรือเสี่ยวเหยา”หญิงชราถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน หลินเสี่ยวเหยากำกระดาษและดินสอในมือแน่น เม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยอย่างลังเล“คือว่า ฉันอยากเรียนทำซาลาเปาและอยากซื้อพวกอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ใช้ทำด้วยค่ะ ฉันว่าจะทำขายดู”หญิงชราหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางไม้กวาดลงแล้วจับมือหญิงสาวมาตบหลังมือด้วยความเอ็นดู“ได้สิ มา ๆ เข้ามานั่งคุยกันก่อน”เธอยิ้มกว้างรีบเดินเข้าไปใกล้ คุณย่าฉีพาเธอเข้าไปนั่งคุยในบ้านของตนที่ค่อนข้างทรุดโทรมเพราะขาดการดูแลหลินเสี่ยวเหยาดูแล้วเหมือนว่าย่าฉีผู้นี้จะอยู่บ้านเพียงลำพัง ความทรงจำของเธอบอกว่าลูกหลานล้วนไปทำงานในเมืองกันหมด ย่าฉีจึงอยู่กับคุณปู่ฉีตามลำพัง และจากที่ดูข้า

เช้าวันเสาร์ที่หลินเสี่ยวเหยานัดกับไป๋จวงจวงเอาไว้ เด็กหญิงวัยสิบสองขวบเดินทางมาพร้อมกับพี่ชายที่มาส่งเธอ เขาแวะทักทายหลินเสี่ยวเหยาเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินทางไปอีกหมู่บ้านเพื่อทำงานของตนให้เสร็จกลิ่นแป้งสดใหม่คลุ้งไปทั่ว ขณะที่หลินเสี่ยวเหยากำลังพยายามปั้นแป้งในมือของเธอและสอนเสี่ยวจวงไปด้วย เธอมองดูท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ นิ้วอวบแต้มด้วยแป้งสีขาวนวล แล้วบีบจับก้อนแป้งให้ขึ้นรูป“พี่เสี่ยวเหยา แบบนี้มันจะเป็นซาลาเปาได้ยังไงกันล่ะคะ!” เธอพูดพลางดึงแป้งก้อนที่บิดเบี้ยวออกจากมือของตัวเองแล้วปั้นใหม่อีกครั้ง หญิงสาวมองดูพลางกลั้นขำก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เอ็นดูดวงตาของเด็กหญิงที่ฉายแววไม่ยอมแพ้“ทำแบบนี้จ้ะเสี่ยวจวง ดูฉันทำนะ” เธอสอนให้ไป๋จวงจวงดูเธอปั้นแป้งอีกครั้งไป๋จวงจวงพยายามจดจำทุกขั้นตอน พลางมองใบหน้างามของหลินเสี่ยวเหยาด้วยความชื่นชม แม้จะเป็นหม้ายที่ถูกซุบซิบนินทาในหมู่บ้าน แต่เธอยังคงมุ่งมั่นที่จะมีอาชีพเป็นของตัวเองและเลี้ยงดูตนเองได้ และยังใจดีกับคนรอบข้าง หากได้เธอเป็นพี่สะใภ้ ตนคงมีความสุขน่าดู“ให้ฉันลองใหม่เถอะ” เด็กหญิงร่างอว