All Chapters of ทะลุมิติมาหย่ากลายเป็นเศรษฐินีในยุค60: Chapter 21 - Chapter 30

ในตอนเย็นของวันที่เปิดร้านวันแรก หลินเสี่ยวเหยานั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าภายในครัว ก้อนแป้งเนียนนุ่มที่เธอกำลังปั้นอย่างตั้งใจส่งกลิ่นแป้งหมักอ่อน ๆ ออกมาจาง ๆ บนโต๊ะมีถ้วยเล็ก ๆ หลายใบ ในนั้นมีน้ำผักสีสันสดใส สีเขียวจากน้ำผักโขม สีเหลืองอ่อนจากฟักทอง และสีแดงจากมะเขือเทศ“พี่เสี่ยวเหยากำลังทำอะไรหรือคะ” ไป๋จวงจวงที่แวะมาหามองด้วยความสงสัยหลินเสี่ยวเหยาหยิบแป้งผสมสีเขียวจากผักโขมขึ้นมา บิดและม้วนมันให้เป็นรูปทรงหมั่นโถวขนาดเล็กพอดีคำ ตามด้วยแป้งผสมเนื้อฟักทองบดที่เป็นสีเหลืองสวยงาม ส่วนมะเขือเทศนั้นมีกลิ่นที่ไม่เหมาะในการผสมลงในเนื้อแป้ง เธอจึงเอาไว้ทาแต้มลวดลายเป็นเส้นแนวขวางบนหมั่นโถวเท่านั้น“ฉันกำลังลองทำหมั่นโถวหลากสี ใช้สีจากผักธรรมชาติ นอกจากจะดูสวยแล้ว ยังมีประโยชน์ต่อสุขภาพด้วย”“โอ้โห สีสวยมากเลยค่ะ พี่เสี่ยวเหยาคิดได้อย่างไรคะ” ไป๋จวงจวงเบิกตากว้าง“ฉันจำมาจากที่เคยกินที่อื่นมาน่ะ” หลินเสี่ยวเหยายิ้มบาง ๆ เธอรู้ดีว่าตลาดในหมู่บ้านเต็มไปด้วยคนที่ต้องการของกินราคาถูก หากทำซาลาเปาแบบลูกเล็ก ๆ ขายถูกลง ผู้คนก็จะกล้าซื้อไปลองมากขึ้น และหากทำหมั

เมื่อซาลาเปาและหมั่นโถวของหลินเสี่ยวเหยา ขายดีขึ้นเรื่อย ๆ และเธอเริ่มมีลูกค้าประจำ ทั้งในหมู่บ้านและจากพ่อค้าตลาดตำบล ความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ในสายตาชาวบ้านก็เริ่มเกิดขึ้นอย่างชัดเจนตอนแรกที่เธอเพียงแค่หญิงหม้ายที่ถูกตราหน้าว่าเป็นคนที่ “ไม่มีอนาคต” และ “มีชีวิตล้มเหลว” แต่ตอนนี้เสี่ยวเหยากลายเป็นหญิงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความสามารถ ที่สำคัญคือไม่ยอมให้สถานะหม้ายมากำหนดชีวิตของตัวเองในหมู่บ้านวันหนึ่งที่เธอยืนขายซาลาเปาใกล้จะหมดในตอนบ่าย เสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านละแวกนั้นก็เริ่มดังขึ้น“เธอเห็นไหม หลินเสี่ยวเหยาขายซาลาเปา หมดเร็วทุกวันเลย”“ใช่แล้ว ขายดีจนคนในตำบลมาซื้อไปขายต่อเลยนะ แล้วเหมือนว่าหมู่บ้านอื่นที่ซื้อจากเถ้าแก่ซ่งไม่ทันก็มาซื้อกับเธอที่นี่”“เธอขยันมากจริง ๆ ทั้งทำขายส่งให้เถ้าแก่ซ่ง ทั้งทำขายเองวันละเป็นร้อย ๆ ลูก หากฉันมีลูกชายก็ไม่เกี่ยงหรอกนะหากจะได้เธอมาเป็นสะใภ้ ทั้งขยันและรู้จักทำมาค้าขายแบบนี้”กลุ่มแรกพูดจบก็มีอีกกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็พูดถึงเธอเช่นเดียวกัน“ก่อนหน้านี้เรายังสงสัยเลยนะว่าแม่หม้ายอ

รถจักรยานของร้านค้าในตำบลที่มีตะกร้าสินค้าด้านหลังและบรรทุกข้าวของมากมายมาจอดที่หน้าบ้านของหลินเสี่ยวเหยา ตอนนี้เธอสั่งซื้อวัตถุดิบจำนวนมากจึงไม่ได้ไปซื้อของเองที่ตลาดในตำบล แต่ว่าเถ้าแก่ให้คนนำมาส่งถึงบ้านทุกวันแทนเพราะเป็นลูกค้าพิเศษหญิงสาวเดินออกมารับของพร้อมกับจ่ายเงินไปครบถ้วน จากนั้นก็ออกไปซื้อเนื้อหมูที่แผงขายหมูบ้านซ่ง ตอนนี้ซ่งหยางลงทุนซื้อหมูมาชำแหละขาย เขาไปขายที่ตลาดในตำบล และแบ่งส่วนหนึ่งไว้ให้มารดาเอาไว้ขายให้คนในหมู่บ้าน ไม่ได้ขึ้นเขาไปอย่างแต่ก่อนแล้ว ที่นางเฉินพูดว่าเขาขยันจนได้ดีนั้นจึงไม่เกินจริงแม้แต่น้อยพอได้วัตถุดิบมาครบ เธอก็ลงมือทำไส้ซาลาเปาเอาไว้ รอตอนเย็นให้เสี่ยวจวงเลิกเรียนมาช่วยห่อ วันนี้ก็วันที่สามแล้วที่เธอไม่เห็นไป๋เจิ้งฉวน หากเด็กหญิงมาช่วยห่อซาลาเปาในตอนเย็นต้องถามให้รู้เรื่องว่าเขาหายไปไหนเมื่อกวนไส้หวานจากธัญพืชเสร็จก็รอให้ไส้เย็นแล้วทำไส้เค็มจากเนื้อหมูต่อ กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลาสี่ชั่วโมงกว่า เพราะตอนนี้ปริมาณการสั่งซื้อนั้นมีมากขึ้นเป็นสองเท่าจนต้องมีคนมาช่วยงาน นอกจากเสี่ยวจวงก็มีย่าฉีอีกคนที่เธอเกือบจะมองข้ามได้ย่

หลังจากที่ปรึกษาเรื่องหัวใจกับหลินเสี่ยวเหยาแล้ว ซ่งเหยาก็กลับออกไปท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่มองพวกเขาด้วยความชื่นชมคนหนึ่งลูกชายสกุลซ่งที่กตัญญูเลี้ยงดูมารดาตามลำพัง ขยันและมุ่งมั่นจนเปิดเขียงหมูเล็ก ๆ เป็นของตัวเองได้ ส่วนอีกคนคือหญิงหม้ายสู้ชีวิตที่ขายซาลาเปาหมั่นโถวจนร่ำรวย ในสายตาของทุกคนแล้วทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก“สู้ชีวิตเหมือนกัน ขยันเหมือนกัน หากว่าซ่งเหยาชอบแม่หม้ายหลินฉันก็ไม่ติดใจนะ”“นั่นสิ ทั้งสองดูชะตาต้องกันมาก สู้ชีวิตเหมือนกัน ชื่อก็ยังเหมือนกันอีก เสี่ยวเหยากับอาเหยา” ทั้งสองพูดคุยกันอย่างชื่นชมหลินเสี่ยวเหยาได้ยินแว่ว ๆ แต่ก็ไม่คิดจะไปแก้ข่าวอะไร เธอปล่อยให้พวกเขาพูดไปเพราะอีกหน่อยความจริงก็จะปรากฏเองว่าซ่งเหยาชอบพอฉีหยินเอ๋อร์หาเป็นเธอไม่ย่าฉีเดินออกมาแล้วมานั่งกับเธอ ได้ยินชาวบ้านพูดคุยเรื่องเธอกับซ่งเหยาก็ได้แต่ส่ายศีรษะ ห้ามอะไรก็ห้ามได้แต่ห้ามปากของคนที่ชอบพูดเรื่อยเปื่อยนั้นหาทำได้ไม่“ความเหมาะสมเป็นเรื่องสำคัญสำหรับชายหญิง พอเห็นว่าซ่งเหยาเขาขยันเหมือนเธอเท่านั้นก็เรียนว่าเหมาะสมกันแล้ว แต่ความเหมาะสมหรือจะสู้ค

ในห้องครัวในบ้านของหลินเสี่ยวเหยา กลิ่นหอมของน้ำซุปที่เคี่ยวจนกลมกล่อมลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัว ไป๋เจิ้งฉวนกับไป๋จวงจวงยืนอยู่หน้าโต๊ะเตรียมอาหาร สายตาจับจ้องหลินเสี่ยวเหยาที่กำลังจัดวัตถุดิบสำหรับทำหมี่ไก่ฉีกอย่างคล่องแคล่ว“ขั้นตอนแรก เราต้องต้มไก่ให้เนื้อนุ่มก่อน” หลินเสี่ยวเหยากล่าว พลางนำไก่ทั้งชิ้นลงหม้อที่มีน้ำเดือด พร้อมใส่ขิงและต้นหอมลงไปดับกลิ่นคาวไป๋จวงจวงพยักหน้า ดวงตาเปล่งประกายด้วยความสนใจ“สำหรับเส้นหมี่หนักสองจิน ใช้ไก่ขนาดกลางหนึ่งตัว ต้มโดยไฟอ่อนเคี่ยวประมาณครึ่งชั่วโมง ไม่ต้มนานกว่านี้ไม่เช่นนั้นเนื้อจะเปื่อยยุ่ย จากนั้นนำไก่ขึ้นมาแช่ในน้ำเย็นเพื่อให้เนื้อแน่นและฉีกง่าย” เธออธิบายจากนั้นก็รอให้ไก่สุก แล้วนำมาใส่หม้อน้ำเย็นไป๋เจิ้งฉวนพยักหน้า เมื่อได้เวลาที่พอเหมาะก็เข้าไปช่วยหยิบไก่ขึ้นจากหม้อ ก่อนจะลองฉีกมันตามที่หลินเสี่ยวเหยาสาธิต“ไม่เลว” หลินเสี่ยวเหยามองเขาอย่างพอใจหลังจากฉีกเนื้อไก่เป็นเส้นเรียบร้อยแล้ว หลินเสี่ยวเหยาก็หันไปเตรียมเส้นหมี่สำหรับลวก“ใส่เส้นลงไปในน้ำที่กำลังเดือด แล้วใช้ตะเกียบคนเบา ๆ ไม่ให้ติดก