ทะลุมิติมาหย่ากลายเป็นเศรษฐินีในยุค60

ลมหายใจหอบของเธอดังขึ้นมาอย่างหนักหน่วง ความเจ็บปวดวิ่งแล่นทั่วร่างเมื่อสติเริ่มกลับมา ดวงตาเรียวค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นขื่อไม้และกระเบื้องหลังคาที่ไร้เพดาน“อึก...”ริมฝีปากแห้งผากของเธอขยับเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงรสฝาดของเลือดที่มุมปาก พยายามยันตัวขึ้นจากพื้นที่เย็นเฉียบ แต่ร่างอรชรกลับไร้เรี่ยวแรงในการเคลื่อนไหว‘เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าฉันถูกรถชนตายไปแล้วเหรอ’ เจียงซูเหยาวัยยี่สิบเจ็ดปีคิดในใจ ภาพสุดท้ายที่จำได้คือรถบรรทุกพุ่งเข้ามาตอนที่เธอปั่นจักรยานไปตามเส้นทางสำหรับจักรยานเธอรู้สึกเจ็บปวดราวกระดูกแหลกสลายจากแรงปะทะ ก่อนทุกอย่างจะดับวูบไปแต่ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกัน?“ตื่นได้แล้ว! ยังจะนอนอู้ไปถึงไหนกัน” เสียงแหลมของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นตามมาด้วยแรงกระชากที่แขน ดึงเธอลุกขึ้นยืนจนต้องเซไปพิงผนังห้องเอาไว้ภาพเหตุการณ์บางอย่างไหลบ่าท่วมท้นเข้ามาในหัว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอแต่กลับชัดเจนราวกับเป็นของตัวเอง“มัวแต่เหม่ออะไร หกล้มแค่นี้อย่ามาทำเป็นสำออย เธอยังไม่ได้เตรียมข้าวเย็นเลย รีบไปเร็วเข้า”มือหยาบนั้นผลักเธอไปทางห้องครัวแบบโบราณมีเตาไฟที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า เจ้าของประโยคที่ออกคำ

ตอนรุ่งเช้า หลินเสี่ยวเหยานอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่ม ข้างกายคือสามีที่ยังคงนอนกรนจนเธอนอนต่อไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็ตามหญิงสาวก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความสดชื่น แม้ว่าจะต้องนอนบนฟูกแข็ง ๆ ต่างจากยุคปัจจุบันที่นุ่มเด้ง แต่เธอกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและอยากเริ่มแผนการที่วางเอาไว้‘วันนี้ต้องเริ่มแผนให้เร็วที่สุด’หลังจากที่รับรู้เรื่องราวบางส่วนของเจ้าของร่างเดิมเธอก็คิดได้ว่าการอยู่นิ่ง ๆ ไม่ช่วยอะไร ถ้าอยากได้อิสระเธอต้องทำให้พวกเขาอยากหย่ากับเธอเองหลินเสี่ยวเหยาในวัยยี่สิบเอ็ดปีลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายแล้วเดินออกไปที่ลานหน้าบ้าน พอเปิดประตูออกมาก็เจอกับ นางหลี่ที่ยืนจ้องเธอราวกับจับผิด“วันนี้ทำไมเธอตื่นสาย แล้วนี่ยังไม่ไปหุงข้าวอีกหรือ” แม่สามีพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ“วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย แม่ช่วยทำแทนสักวันได้หรือไม่” หลินเสี่ยวเหยาทำเสียงอ่อนแอ มือจับหน้าผากตัวเองทำทีเหมือนจะเป็นลม“อะไรนะ เธอหาเรื่องจะอู้งานใช่ไหม!” นางหลี่แผดเสียงทันที“ฉันไม่ได้ขี้เกียจนะคะ เมื่อวานตอนฉันล้มแม่ก็เห็นนี่คะ แต่ถ้าฉันฝืนทำแล้วเกิดเป็นลมล้มไปจริง ๆ แม่กับต้าซานคงต้องลำบากพาฉันไปหาหมอ เสียทั้งเงินทั

คืนนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ หลินเสี่ยวเหยาแอบใส่สมุนไพรลงไปในน้ำของตัวเองเล็กน้อย พอผ่านไปสักพักร่างกายเธอก็เริ่มมีอาการมึน ๆ และดูอ่อนแรงขึ้นจริง ๆ‘แบบนี้ล่ะดี จะได้ดูสมจริง’หญิงสาวถือถ้วยชามที่กินเสร็จจะไปล้างที่หลังเรือน พอเดินไปได้ครึ่งทางเธอก็แกล้งเซจนชามหลุดมือ ตกลงพื้นแตกกระจายเพล้ง!“โอ๊ย เวียนหัวเหลือเกิน” พูดจบก็ล้มลงกับพื้นแล้วใช้มือค้ำยันพื้นเอาไว้ มืออีกข้างกุมขมับเพื่อแสดงอาการป่วยให้สมจริง“เป็นอะไรกัน” นางหลี่ถลันเข้ามาดู“ฉันรู้สึกเวียนหัวค่ะแม่ ตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่หาย เหมือนว่าตอนนี้จะเป็นหนักขึ้น” หลินเสี่ยวเหยาทำเสียงอ่อนแรง จงใจให้ดูเหมือนคนป่วย“ตายแล้ว อย่าบอกนะว่าเธอจะป่วยหนักน่ะ แค่ข้าวก็แทบไม่มีจะกิน ยังจะต้องมาจ่ายค่าหมออีกเหรอ” นางหลี่โวยลั่น ไม่ได้ห่วงลูกสะใภ้แต่ห่วงเงินที่แอบเก็บไว้หลินเสี่ยวเหยาลอบกลอกตาและเหยียดยิ้มด้วยความสมเพช“ต้าซาน ลูกพาเมียลูกไปนอนซะ ก่อนที่เธอจะทำจานแตกอีก” เมื่อเห็นใบหน้าดูซีดเซียวและมีเหงื่อผุดเต็มหน้าผากจึงเข้าใจว่าลูกสะใภ้ป่วยจริง ยอมให้เธอได้พักดีกว่าต้องเสียเงินค่าหมอ“เฮ้อ! น่ารำคาญจริง ๆ” หลี่ต้าซานบ่น ก่อนจะลากแขนเธอ

หลังจากที่ได้ยื่นเรื่องหย่าแล้ว ทางการจะต้องใช้เวลาดำเนินการอยู่ราว ๆ หนึ่งเดือนการหย่าจึงจะสำเร็จลงในระหว่างนี้หลินเสี่ยวเหยาจึงต้องอาศัยอยู่กับครอบครัวสกุลหลี่ต่อไป รอวันที่ทางการแจ้งเรื่องหย่าให้สมบูรณ์เธอจึงจะสามารถออกจากสกุลหลี่ได้อย่างเป็นทางการการหย่าโดยที่สามีเป็นผู้ขอหย่าก็จริง แต่ตอนที่ยื่นเรื่องต่อสำนักงานกิจการพลเรือนระดับท้องถิ่น เธอมีพยานที่ให้การเรื่องการกดขี่ภรรยาอย่างทารุณ และมีการทำร้ายร่างกายและจิตใจเข้ามาเกี่ยวข้อง ดังนั้นเธอเป็นฝ่ายได้เปรียบในการหย่า แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่มีใครยอมรับในสังคมยุคนี้ และตามกฎหมายแล้ว สินเดิมจะยังคงเป็นของเจ้าของเดิมโดยไม่ต้องแบ่งให้คู่สมรสอีกฝ่าย แต่สินเดิมของเธอพวกเขาซ่อนมันเอาไว้และบอกว่าใช้หมดแล้ว ช่วงหนึ่งเดือนนี้เธอต้องหาทางเอามันกลับคืนมาให้ได้มากที่สุดในแต่ละวันเธอยังคงทำงานบ้านตามปกติแต่ไม่ได้รับใช้สองแม่ลูกอย่างแต่ก่อน หากจะให้เธอทำอาหารเธอก็ต้องได้กิน หากไม่อยากให้เธอกินร่วมโต๊ะนางหลี่ก็ต้องทำอาหารเอาเองซึ่งหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้สนใจหากพวกเขาจะไม่ยอมให้เธอกินอาหาร เพราะยิ่งทรมานเธอเท่าไรในสายตาชาวบ้านก็ยิ่งจะมองเธอว่าถูก

กว่าจะไปถึงที่หมู่บ้านเจียงอันที่อยู่ทางเหนือของหมู่บ้านอันจิ้งก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว ตอนแรกหลินเสี่ยวเหยาจะขอพักที่บ้านญาติฝ่ายบิดาที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน แต่เพราะสถานะหย่าร้างของเธอทำให้ไม่ได้รับการต้อนรับที่ดี หญิงสาวจึงตัดสินใจไปที่บ้านหลังเดิมของตนเพื่อที่จะพักที่นั่นเมื่อไปถึงเธอก็พบว่าสภาพบ้านที่ไม่ได้อยู่มาสามปีนั้นทรุดโทรมพอสมควร ประตูบ้านยังดูแข็งแรงดี แต่กลอนขึ้นสนิมแล้วเมื่อย่างเข้าไปด้านในก็มองดูตัวบ้านที่ตั้งอยู่ตรงหน้า บ้านสกุลหลินที่เคยอบอุ่นและพร้อมหน้า บัดนี้ถูกทิ้งร้างขาดคนดูแล บ้านเก่าหลังนี้เต็มไปด้วยความทรุดโทรม ทั้งหลังคาที่แตกร้าว ผนังที่อับชื้นและมีตะไคร้เกาะเต็ม พอเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่มีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด“มีเพียงผนังด้านนอกและหลังคาเท่านั้นสินะที่ต้องซ่อมแซม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ ภายในเพียงแค่ทำความสะอาดเช็ดถูก็พออยู่ได้แล้วหลินเสี่ยวเหยาอาศัยความทรงจำของคนเดิมตรงไปที่ห้องนอนของเธอ เตียงนอนและตู้เก็บเสื้อผ้าทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม แต่เธอไม่ได้ต้องการใช้ห้องนี้ จึงเดินสำรวจไปที่ห้องนอนหลักของบ้านที่มีขนาดใหญ่และกว้างก