ทะลุมิติมาหย่ากลายเป็นเศรษฐินีในยุค60

ทะลุมิติมาหย่ากลายเป็นเศรษฐินีในยุค60

last update最終更新日 : 2026-01-26
作家:  ฝ้ายสีคราม連載中
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
41チャプター
2.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

หย่าร้าง

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

ฉลาด

เป็นหม้าย

เศรษฐีนี

ข้ามเวลาไปอดีต

ร่ำรวยอย่างไม่คาดคิด

รักแรกพบ

ทะลุมิติมาอยู่ในยุค60 ที่กำลังประสบปัญหาข้าวยากหมากแพง สามีที่เจ้าของร่างเดิมแต่งงานด้วยก็พึ่งพาไม่ได้ เธอรู้สึกว่าชีวิตคู่กับเขาช่าง ‘เสียเวลา’ และ ‘การหย่า’ คือเป้าหมาย จากนั้นเธอจะออกไปใช้ชีวิตให้ดีกว่าเดิม

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 สะใภ้สกุลหลี่

Cade Bowman and Bella Feron sat side by side on a throne that towered above the hall.

Below them, the entire pack bowed in submission.

I sat far away, at the very end of the guest section.

Bella smiled brightly as she walked over and handed me a glass of wine. "Today's my wedding day. Aren't you going to toast me?"

I looked at her, radiant and smug. "Sure. I hope you can hold on to what you stole."

I raised my hand, my fingers just brushing the glass.

Suddenly, Bella flipped her wrist and spilled the wine onto the floor.

The maid beside her immediately caught on.

"The queen's wine must be consumed to the last drop. Otherwise, it's a grave insult to the Wolf King and Queen."

Bella smiled with open mockery. "Go on, Selena."

Clinging to a shred of hope, I looked toward Cade on the throne.

He was deep in conversation with the commander beside him and didn't spare a glance toward the corner of the hall where I sat.

The maid kicked me hard. "Don't be ungrateful! Lick it up."

I lost my balance and fell to my knees. The sharp smell of alcohol rushed up my nose, and I gagged.

Bella glanced at the food on my table.

The heavy meat dishes were untouched. Only a small plate of saltine crackers was almost gone.

Bella covered her mouth and gasped dramatically.

"Selena, you're not pregnant, are you?"

She raised her voice on purpose, successfully drawing Cade's attention. Cade stepped down from the throne and gently took Bella's hand, every bit the loving husband.

"Who's pregnant?"

Bella's maid was an older, experienced werewolf. She wrinkled her nose, sniffed, and reported, "Your Majesty, I smell a pup's scent on Ms. Selena."

Cade instinctively took a breath as well. Unfortunately, his senses hadn't fully recovered, and he smelled nothing.

"You're carrying a child? Whose is it?"

I lifted my chin and calmly met the eyes of the man I once loved.

How was I supposed to tell him…that the child was his?

When I stayed silent, Cade grabbed me by the throat.

"Answer me. Who's the child's father?"

The cruelty in his eyes was nothing like the gentleness he once had.

I curved my lips faintly.

"Either way, it isn't yours."

-

Three years earlier, Cade had been betrayed by his own pack.

He was poisoned, driven out, and eventually ended up fighting underground for cash.

When I found him, he was covered in wounds. He had gauze clenched between his teeth, trying to stop the bleeding himself.

Even in that state, he was still proud and unyielding.

That year, my parents were still alive, and our biomedical company was thriving.

I spent a fortune and brought Cade home.

I fastened a custom collar engraved with my name around his neck.

"From today on, I'm your owner. Do you understand?"

Cade was usually controlled and composed.

But when the poison flared up, he would lose himself and go feral. If it happened to coincide with a full moon, it was even worse.

Our first time happened under those circumstances.

His stamina was overwhelming, and so was his desire. His eyes were bloodshot, driven by pure instinct.

I passed out three times.

Every time I woke up, he was still moving relentlessly inside me.

In the end, he bit down on my shoulder and murmured hoarsely, "You're mine…mine…"

When his fangs pierced my skin and the mark was formed, the pain nearly broke me.

Once he finished, he collapsed into unconsciousness.

To help him cure the poison, I buried myself in old texts and research.

I worked in the lab for half a month straight and finally managed to extract a sample of the Soul Eater Toxin from his body.

The toxin dulled his werewolf senses, crippled his combat ability, and caused him to lose control every full moon.

I brought in my father's research team to develop an antidote just for him.

There was no miracle cure.

He needed to take the medication continuously for over three years to recover.

After that, every time Cade lost control, I risked my life to calm him.

When he fell into a deep sleep, I endured the ache in my body and gently pried his mouth open, patiently feeding him the medicine.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
41 チャプター
ตอนที่ 1 สะใภ้สกุลหลี่
ลมหายใจหอบของเธอดังขึ้นมาอย่างหนักหน่วง ความเจ็บปวดวิ่งแล่นทั่วร่างเมื่อสติเริ่มกลับมา ดวงตาเรียวค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นขื่อไม้และกระเบื้องหลังคาที่ไร้เพดาน“อึก...”ริมฝีปากแห้งผากของเธอขยับเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงรสฝาดของเลือดที่มุมปาก พยายามยันตัวขึ้นจากพื้นที่เย็นเฉียบ แต่ร่างอรชรกลับไร้เรี่ยวแรงในการเคลื่อนไหว‘เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าฉันถูกรถชนตายไปแล้วเหรอ’ เจียงซูเหยาวัยยี่สิบเจ็ดปีคิดในใจ ภาพสุดท้ายที่จำได้คือรถบรรทุกพุ่งเข้ามาตอนที่เธอปั่นจักรยานไปตามเส้นทางสำหรับจักรยานเธอรู้สึกเจ็บปวดราวกระดูกแหลกสลายจากแรงปะทะ ก่อนทุกอย่างจะดับวูบไปแต่ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกัน?“ตื่นได้แล้ว! ยังจะนอนอู้ไปถึงไหนกัน” เสียงแหลมของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นตามมาด้วยแรงกระชากที่แขน ดึงเธอลุกขึ้นยืนจนต้องเซไปพิงผนังห้องเอาไว้ภาพเหตุการณ์บางอย่างไหลบ่าท่วมท้นเข้ามาในหัว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอแต่กลับชัดเจนราวกับเป็นของตัวเอง“มัวแต่เหม่ออะไร หกล้มแค่นี้อย่ามาทำเป็นสำออย เธอยังไม่ได้เตรียมข้าวเย็นเลย รีบไปเร็วเข้า”มือหยาบนั้นผลักเธอไปทางห้องครัวแบบโบราณมีเตาไฟที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า เจ้าของประโยคที่ออกคำ
続きを読む
ตอนที่ 2 คิดแผนการ
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดัน ประโยคที่หลินเสี่ยวเหยาพูดออกมาอย่างท้าทายนั้นทำให้หลี่ต้าซานถึงกับบันดาลโทสะ“ลองพูดอีกทีสิ” เขาพูดเสียงสั่น แววตามองเธอด้วยความโกรธ แสดงให้รู้ว่าหากไม่เชื่อฟังแล้วจะเป็นอย่างไร“หย่าให้ฉัน แล้วคืนสินเดิมมาให้หมด” เธอพูดกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว“ไม่มีวัน” หลี่ต้าซานพูดด้วยโทสะ หากเธอไปใครจะช่วยทำงานบ้านและดูแลมารดา สินเดิมที่ครอบครัวหลินเสี่ยวเหยาทิ้งไว้ให้เธอก่อนตาย เขากับมารดาแอบเก็บเอาไว้ใช้ส่วนตัว จะให้คืนให้เธอนั้น ฝันไปเถอะ!“หึ เธอมันเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวัน” จางหมิ่นสบถด้วยความไม่พอใจ เก็บซ่อนความกังวลเอาไว้“ก็ได้ ถ้าเธอไม่อยากออกไปก็ทำงานบ้านเหมือนเดิม แต่อย่าคิดว่าจะได้อยู่อย่างสบาย” หลี่ต้าซานระงับโทสะลง เมื่อเห็นว่าครั้งนี้ภรรยาไม่ได้ดูหวาดกลัวเขาอย่างทุกครั้ง แววตาของเธอทำให้เขาขนลุกอย่างน่าประหลาดหลินเสี่ยวเหยายิ้มบาง ๆ ไม่ตอบอะไร หยิบชามข้าวต้มขึ้นมาแล้วตักเข้าปากช้า ๆ‘ใครจะอยู่สบายหรือไม่ เรามาดูกัน’เธอนั่งก้มหน้าซดข้าวต้มเงียบ ๆ แต่ในใจกลับคิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว เธอเพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในโลกที่ไม่รู้จักและไม่มีที่พึ่ง ถ้าออกจากบ้านนี้ไปต
続きを読む
ตอนที่ 3 แมวขโมย
ตอนรุ่งเช้า หลินเสี่ยวเหยานอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่ม ข้างกายคือสามีที่ยังคงนอนกรนจนเธอนอนต่อไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็ตามหญิงสาวก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความสดชื่น แม้ว่าจะต้องนอนบนฟูกแข็ง ๆ ต่างจากยุคปัจจุบันที่นุ่มเด้ง แต่เธอกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและอยากเริ่มแผนการที่วางเอาไว้‘วันนี้ต้องเริ่มแผนให้เร็วที่สุด’หลังจากที่รับรู้เรื่องราวบางส่วนของเจ้าของร่างเดิมเธอก็คิดได้ว่าการอยู่นิ่ง ๆ ไม่ช่วยอะไร ถ้าอยากได้อิสระเธอต้องทำให้พวกเขาอยากหย่ากับเธอเองหลินเสี่ยวเหยาในวัยยี่สิบเอ็ดปีลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายแล้วเดินออกไปที่ลานหน้าบ้าน พอเปิดประตูออกมาก็เจอกับ นางหลี่ที่ยืนจ้องเธอราวกับจับผิด“วันนี้ทำไมเธอตื่นสาย แล้วนี่ยังไม่ไปหุงข้าวอีกหรือ” แม่สามีพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ“วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย แม่ช่วยทำแทนสักวันได้หรือไม่” หลินเสี่ยวเหยาทำเสียงอ่อนแอ มือจับหน้าผากตัวเองทำทีเหมือนจะเป็นลม“อะไรนะ เธอหาเรื่องจะอู้งานใช่ไหม!” นางหลี่แผดเสียงทันที“ฉันไม่ได้ขี้เกียจนะคะ เมื่อวานตอนฉันล้มแม่ก็เห็นนี่คะ แต่ถ้าฉันฝืนทำแล้วเกิดเป็นลมล้มไปจริง ๆ แม่กับต้าซานคงต้องลำบากพาฉันไปหาหมอ เสียทั้งเงินทั
続きを読む
ตอนที่ 4 ไม่คิดเสียใจ
ที่ตลาดประจำตำบล หลินเสี่ยวเหยาอ่านป้ายแล้วเพิ่งรู้ว่าที่แท้เธออยู่เมืองจิงหนาน มณฑลเจียงซู หมู่บ้านที่อยู่ชื่อว่าหมู่บ้านอันจิ้ง มีความหมายว่าเงียบสงบ แต่เธอกลับอยู่ไม่สงบเลยตั้งแต่มาถึงหลินเสี่ยวเหยาเดินตามหลังสามีเล่นไปตามแผงขายของในตลาด เธอใช้คูปองซื้อเนื้อหมู ข้าวสาร และแป้งสาลี แบ่งตามชนิดของคูปอง จากนั้นก็ใช้เงินซื้อผักจำนวนหนึ่ง ใส่ตะกร้าให้ต้าซานเป็นคนสะพายตอนแรกเขาไม่ยินยอม จะให้เธอเป็นคนสะพายตะกร้า แต่เธอบอกว่าไม่สบายและเกรงว่าชาวบ้านจะครหา ทำให้เขาจำต้องยอมแบกของเหล่านี้ให้แก่เธอขณะที่เดินดูของไปเรื่อย ๆ เธอก็เหลือบไปเห็นแผงขายของที่มีสมุนไพรบางชนิดที่หากใช้เกินขนาดก็สามารถทำให้เป็นพิษต่อร่างกายได้ พลันรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาอย่างมีเลศนัยเมื่อคิดแผนการบางอย่างได้นั้น เธอจึงซื้อสมุนไพรติดมือไว้ ก่อนจะเดินกลับบ้านพร้อมกับแผนใหม่ที่ชัดเจนขึ้นในใจถามว่าเสียใจหรือไม่ที่วางแผนการหย่าร้าง ยิ่งเธอเป็นสะใภ้ก็ย่อมต้องเคารพผู้อาวุโสและต้องเอาใจสามี แต่เมื่อหวนนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้วก็บอกได้เลยว่าไม่นึกเสียใจในคืนหนึ่งที่มืดมิดและเงียบสงัด หลินเสี่ยวเหยา นั่งอยู่ในห้อ
続きを読む
ตอนที่ 5 ตัวภาระ
คืนนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ หลินเสี่ยวเหยาแอบใส่สมุนไพรลงไปในน้ำของตัวเองเล็กน้อย พอผ่านไปสักพักร่างกายเธอก็เริ่มมีอาการมึน ๆ และดูอ่อนแรงขึ้นจริง ๆ‘แบบนี้ล่ะดี จะได้ดูสมจริง’หญิงสาวถือถ้วยชามที่กินเสร็จจะไปล้างที่หลังเรือน พอเดินไปได้ครึ่งทางเธอก็แกล้งเซจนชามหลุดมือ ตกลงพื้นแตกกระจายเพล้ง!“โอ๊ย เวียนหัวเหลือเกิน” พูดจบก็ล้มลงกับพื้นแล้วใช้มือค้ำยันพื้นเอาไว้ มืออีกข้างกุมขมับเพื่อแสดงอาการป่วยให้สมจริง“เป็นอะไรกัน” นางหลี่ถลันเข้ามาดู“ฉันรู้สึกเวียนหัวค่ะแม่ ตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่หาย เหมือนว่าตอนนี้จะเป็นหนักขึ้น” หลินเสี่ยวเหยาทำเสียงอ่อนแรง จงใจให้ดูเหมือนคนป่วย“ตายแล้ว อย่าบอกนะว่าเธอจะป่วยหนักน่ะ แค่ข้าวก็แทบไม่มีจะกิน ยังจะต้องมาจ่ายค่าหมออีกเหรอ” นางหลี่โวยลั่น ไม่ได้ห่วงลูกสะใภ้แต่ห่วงเงินที่แอบเก็บไว้หลินเสี่ยวเหยาลอบกลอกตาและเหยียดยิ้มด้วยความสมเพช“ต้าซาน ลูกพาเมียลูกไปนอนซะ ก่อนที่เธอจะทำจานแตกอีก” เมื่อเห็นใบหน้าดูซีดเซียวและมีเหงื่อผุดเต็มหน้าผากจึงเข้าใจว่าลูกสะใภ้ป่วยจริง ยอมให้เธอได้พักดีกว่าต้องเสียเงินค่าหมอ“เฮ้อ! น่ารำคาญจริง ๆ” หลี่ต้าซานบ่น ก่อนจะลากแขนเธอ
続きを読む
ตอนที่ 6 สำเร็จด้วยดี
หลังจากแสร้งป่วยทำให้บ้านสามีรำคาญ และสร้างข่าวลือให้คนในหมู่บ้านสงสารเธอ หลินเสี่ยวเหยาก็รู้ว่าเวลาที่เหมาะสมกำลังมาถึงแต่แค่สองแม่ลูกเผชิญความลำบากแทนเธอไม่กี่วันและสร้างความรำคาญแค่นั้นยังไม่พอ เธอต้องทำให้หลี่ต้าซานหมดความอดทน และทำให้สกุลหลี่อับอายจนไม่อยากมีเธอในทะเบียนบรรพชนสกุลหลี่วันนี้เป็นวันแรกที่เธอเริ่มกลับมาทำงานบ้าน ขณะที่หลินเสี่ยวเหยานั่งพับผ้าอยู่หน้าบ้าน ก็มีชาวบ้านเดินผ่านมาแล้วหยุดคุยกับเธอ“สะใภ้หลี่ เธอดีขึ้นแล้วหรือ” คำถามนั้นอยากรู้อยากเห็นมากกว่าจะเป็นการถามไถ่เพราะห่วงใย“ก็ดีขึ้นนิดหน่อยค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว ทำท่าทางอ่อนแอเหมือนยังไม่หายดี“เฮ้อ... ฉันสงสารเธอจริง ๆ เธอทำงานหนักมาตลอดจนล้มป่วยแท้ ๆ ยังไม่ทันหายดีก็ให้เธอทำงานเสียแล้ว ส่วนตัวเองทำเหมือนว่าขึ้นเขากับคนอื่น ๆ แต่ที่แท้ก็ไปนอนที่ริมธารน้ำที่ตีนเขา สามีฉันเห็นมากับตา”“ต้าซานเป็นลูกผู้ชายแท้ ๆ แต่กลับให้ภรรยาทำงานทุกอย่าง ตัวเองก็แอบอู้ ขี้เกียจแบบนี้ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ฉันก็พยายามเป็นภรรยาที่ดี พยายามอดทนมาตลอด ไม่เคยคิดจะทอดทิ้งสามีเลย แม้เขาจะพึ่งพาไม่ได้ก็ตาม” หล
続きを読む
ตอนที่ 7 หนังสือหย่า
หลังจากที่ได้ยื่นเรื่องหย่าแล้ว ทางการจะต้องใช้เวลาดำเนินการอยู่ราว ๆ หนึ่งเดือนการหย่าจึงจะสำเร็จลงในระหว่างนี้หลินเสี่ยวเหยาจึงต้องอาศัยอยู่กับครอบครัวสกุลหลี่ต่อไป รอวันที่ทางการแจ้งเรื่องหย่าให้สมบูรณ์เธอจึงจะสามารถออกจากสกุลหลี่ได้อย่างเป็นทางการการหย่าโดยที่สามีเป็นผู้ขอหย่าก็จริง แต่ตอนที่ยื่นเรื่องต่อสำนักงานกิจการพลเรือนระดับท้องถิ่น เธอมีพยานที่ให้การเรื่องการกดขี่ภรรยาอย่างทารุณ และมีการทำร้ายร่างกายและจิตใจเข้ามาเกี่ยวข้อง ดังนั้นเธอเป็นฝ่ายได้เปรียบในการหย่า แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่มีใครยอมรับในสังคมยุคนี้ และตามกฎหมายแล้ว สินเดิมจะยังคงเป็นของเจ้าของเดิมโดยไม่ต้องแบ่งให้คู่สมรสอีกฝ่าย แต่สินเดิมของเธอพวกเขาซ่อนมันเอาไว้และบอกว่าใช้หมดแล้ว ช่วงหนึ่งเดือนนี้เธอต้องหาทางเอามันกลับคืนมาให้ได้มากที่สุดในแต่ละวันเธอยังคงทำงานบ้านตามปกติแต่ไม่ได้รับใช้สองแม่ลูกอย่างแต่ก่อน หากจะให้เธอทำอาหารเธอก็ต้องได้กิน หากไม่อยากให้เธอกินร่วมโต๊ะนางหลี่ก็ต้องทำอาหารเอาเองซึ่งหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้สนใจหากพวกเขาจะไม่ยอมให้เธอกินอาหาร เพราะยิ่งทรมานเธอเท่าไรในสายตาชาวบ้านก็ยิ่งจะมองเธอว่าถูก
続きを読む
ตอนที่ 8 ทวงสินเดิม
ภายในบ้านสกุลหลี่ นางหลี่และหลินเสี่ยวเหยากำลังจ้องหน้ากันด้วยแววตาที่ไม่มีใครยอมใคร“หากลูกชายฉันกลับมา เอาแกตายแน่”“ฉันไม่กลัวค่ะ แม่สามี” หลินเสี่ยวเหยายิ้มเยือกเย็น แววตาของเธอทำให้นางหลี่รู้สึกไม่มั่นคง“เพราะถ้าแม่ไม่ยอมคืนให้ฉัน ฉันจะไม่ลังเลที่จะบอกคนทั้งหมู่บ้านว่าแม่สามียักยอกสินเดิม และขัดขวางไม่ยอมคืนสินเดิมให้ฉัน”นางหลี่สะดุ้งเล็กน้อย ความกลัวเริ่มแผ่เข้ามาในใจ เธอรู้ว่าถ้าความจริงถูกเผยแพร่ออกไป เธออาจจะตกเป็นเป้าของคำวิจารณ์จากคนในหมู่บ้าน รวมถึงญาติพี่น้องที่คิดว่าเธอยากจนและหยิบยื่นความช่วยเหลือเรื่อยมาก็อาจผิดใจกันหากรู้ว่าตนเก็บสินเดิมเอาไว้“เธอ ไม่มีหลักฐาน เธอคิดว่าแค่คำพูดจะทำให้ฉันยอมให้สิ่งที่เธอต้องการง่าย ๆ หรือ”หลินเสี่ยวเหยายิ้มเยาะ เดินเข้าไปในห้องนอนคับแคบที่เคยเป็นห้องเก็บของ จากนั้นก็เอารายการสินเดิมมากางออกต่อหน้าให้นางหลี่เห็นเมื่อเห็นรายการสินเดิมที่ถูกร่างรูปภาพและเขียนรายการอย่างละเอียดก็ถึงกับแข้งขาอ่อน ภาวนาให้ลูกชายกลับมาแต่หัววันเพื่อมาจัดการกับลูกสะใภ้“ฉันแค่จะทวงสิทธิ์ที่ถูกต้องเท่านั้นค่ะ” หลินเสี่ยวเหยากล่าวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่
続きを読む
ตอนที่ 9 เพื่อนวัยเยาว์
กว่าจะไปถึงที่หมู่บ้านเจียงอันที่อยู่ทางเหนือของหมู่บ้านอันจิ้งก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว ตอนแรกหลินเสี่ยวเหยาจะขอพักที่บ้านญาติฝ่ายบิดาที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน แต่เพราะสถานะหย่าร้างของเธอทำให้ไม่ได้รับการต้อนรับที่ดี หญิงสาวจึงตัดสินใจไปที่บ้านหลังเดิมของตนเพื่อที่จะพักที่นั่นเมื่อไปถึงเธอก็พบว่าสภาพบ้านที่ไม่ได้อยู่มาสามปีนั้นทรุดโทรมพอสมควร ประตูบ้านยังดูแข็งแรงดี แต่กลอนขึ้นสนิมแล้วเมื่อย่างเข้าไปด้านในก็มองดูตัวบ้านที่ตั้งอยู่ตรงหน้า บ้านสกุลหลินที่เคยอบอุ่นและพร้อมหน้า บัดนี้ถูกทิ้งร้างขาดคนดูแล บ้านเก่าหลังนี้เต็มไปด้วยความทรุดโทรม ทั้งหลังคาที่แตกร้าว ผนังที่อับชื้นและมีตะไคร้เกาะเต็ม พอเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่มีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด“มีเพียงผนังด้านนอกและหลังคาเท่านั้นสินะที่ต้องซ่อมแซม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ ภายในเพียงแค่ทำความสะอาดเช็ดถูก็พออยู่ได้แล้วหลินเสี่ยวเหยาอาศัยความทรงจำของคนเดิมตรงไปที่ห้องนอนของเธอ เตียงนอนและตู้เก็บเสื้อผ้าทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม แต่เธอไม่ได้ต้องการใช้ห้องนี้ จึงเดินสำรวจไปที่ห้องนอนหลักของบ้านที่มีขนาดใหญ่และกว้างก
続きを読む
ตอนที่ 10 แม่หม้ายหลิน
ในตอนเช้าหลินเสี่ยวเหยาตื่นขึ้นมาสำรวจดูห้องครัวของตน เพราะวันนี้เธอต้องเตรียมตัวทำอาหารเอาไว้เลี้ยงคนที่มาช่วยซ่อมแซมบ้าน เธอทำใจเอาไว้แล้วว่าสภาพห้องครัวต้องรกร้าง กระทะเปื้อนฝุ่น น้ำในตุ่มก็คงเหือดแห้งแต่พอก้าวเข้าไปในห้องครัว เธอกลับพบว่ามันสะอาดสะอ้าน กระทะและเครื่องครัวถูกทำความสะอาดเอาไว้เรียบร้อย น้ำในตุ่มทั้งสองก็เต็มปรี่“นี่มัน...”“ตื่นแล้วเหรอ ฉันว่าจะไปปลุกอยู่พอดี” ไป๋เจิ้งฉวนพูดขึ้นมาจากด้านหลังพร้อมรอยยิ้มที่สดใส“นี่นายเป็นคนทำเหรอ”“อืม พอดีได้ยินว่าเธอจะเข้าครัวทำอาหารน่ะ ฉันเลยทำความสะอาดและตักน้ำเอาไว้รอ ส่วนนี้เป็นอาหารเช้า พ่อฉันมาถึงเมื่อครู่และนำมันมาให้พวกเราด้วย”“งั้นฉันไปปลุกเสี่ยวจวงก่อน ขอบใจนายมากนะเจิ้งฉวนที่ช่วยเหลือฉัน” เธอบอกขอบคุณเขาก่อนจะเดินออกไป รู้สึกเกรงใจเพื่อนวัยเยาว์เป็นอย่างมาก เขาทำดีกับเธอจากใจจริง แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนว่ากำลังใช้เอาเปรียบเขาอยู่ขณะที่รับประทานมื้อเช้าด้วยกัน หลินเสี่ยวเหยาก็ต้องรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ตอนนี้เธอมีสถานะเป็นแม่หม้ายที่ถูกสามีขอหย่า แต่กลับรับความช่วยเหลือจากเขาที่เธอเองก็รู้ลึก ๆ ว่ามีใจให้“ฉันเกรงใจมากเล
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status