ทะลุมิติมาหย่ากลายเป็นเศรษฐินีในยุค60

ทะลุมิติมาหย่ากลายเป็นเศรษฐินีในยุค60

last update最終更新日 : 2026-01-26
作家:  ฝ้ายสีคราม連載中
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
41チャプター
2.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

หย่าร้าง

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

ฉลาด

เป็นหม้าย

เศรษฐีนี

ข้ามเวลาไปอดีต

ร่ำรวยอย่างไม่คาดคิด

รักแรกพบ

ทะลุมิติมาอยู่ในยุค60 ที่กำลังประสบปัญหาข้าวยากหมากแพง สามีที่เจ้าของร่างเดิมแต่งงานด้วยก็พึ่งพาไม่ได้ เธอรู้สึกว่าชีวิตคู่กับเขาช่าง ‘เสียเวลา’ และ ‘การหย่า’ คือเป้าหมาย จากนั้นเธอจะออกไปใช้ชีวิตให้ดีกว่าเดิม

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 สะใภ้สกุลหลี่

潮崎市、センター病院。

「子宮外妊娠です。卵管破裂は命にかかわります!こんな大手術なのに、どうして一人で来たんですか?主人は?早く呼んでサインをもらってください!」

朝霧静奈(あさぎりしずな)は、腹部を引き裂かれるような激痛に耐えながら、電話をかけた。

呼び出し音は長く続いた。

受話器の向こうから、冷たい声が聞こえる。

「何?」

「彰人、今、忙しい?お腹がすごく痛くて、少しだけ……」

「暇じゃない」

彼女が言い終わる前に、不機嫌な声が冷たく言葉を遮った。

「腹が痛いなら医者に行け。こっちは忙しい」

「彰人さん、誰から?」

電話の向こうから、甘い女の声が聞こえる。

「どうでもいい相手だ」

彼の声が、急に優しくなった。

「どれがいい?好きな方を言え。競り落としてプレゼントしてやる」

耳元で、ツーツーという無機質な音が鳴り響く。

静奈の心は、まるでナイフでじわじわと切り刻まれるようだった。

彼女の顔色が真っ白になり、呼吸が浅くなっているのに気づき、医師が叫んだ。

「急げ!すぐに手術室を押さえろ!患者の手術を始める!」

静奈が次に目を覚ましたのは、病室のベッドの上だった。

「目が覚めましたか?昨日は本当に危険な状態だったんですよ。処置が早かったから助かったものの、もう少し遅かったら危なかったんですから!」

若い看護師が、点滴をしながら愚痴をこぼした。

「それにしても、あなたの主人、ひどいじゃないですか!こんなに大きな手術をしたのに、一度も顔を見せないなんて!本当に無責任ですよ!

はい、これ、介護士センターの番号です。必要なら、介護士を呼んでくださいね」

「ありがとうございます」

静奈は看護師から名刺を受け取った。

携帯を取り出し、介護士センターに電話をかけようとした、その時。

突然、ニュース速報がポップアップで表示された。

【潮崎市一の富豪、長谷川グループ社長・長谷川彰人氏、二十八億円のマダム・デュヴィエのダイヤモンドネックレスを落札!恋人の笑顔のため、衝撃のプレゼントか!】

目に突き刺さるような見出しに、静奈の瞳孔が大きく開いた。

写真に写っているこの上なく端正な顔立ちは、まさしく自分の夫、長谷川彰人(はせがわあきと)だった。

だが、自分は彼にとって決して公開できない妻。

結婚して四年。

彼はいつも、氷のように冷たく無慈悲だった。

てっきり、それが彼の持って生まれた性格なのだとそう思っていた。

彼の心を動かすため、自分は従順で物分かりの良い「長谷川夫人」を必死に演じてきた。

しかし今、彼が堂々と他の女性を腕に抱き、世間に愛情を見せつけている姿を見て、ようやく悟った。

彼は本当に少しも自分を愛してなどいなかったのだ。

胸が締め付けられるように痛む。

静奈の目には、みるみるうちに涙が滲んだ。

もう、諦めなければ。

四年も続いたこの茶番を、終わらせる時が来たのだ。

静奈は予定より二日早く、退院手続きを済ませた。

医師は心配そうな顔で言った。

「体はまだかなり衰弱していますよ。もう少し入院していた方が……」

「家の用事がありまして」

「しばらくは絶対に安静にしてください。激しい運動は禁止、それから性行為は絶対に駄目ですよ。一週間後にまた検査に来てください」

「ええ、わかりました。ありがとうございます、先生」

静奈は汐見台という住宅街にある一軒家の邸宅に戻った。

家政婦の田所敦子(たどころ あつこ)は、あからさまに不機嫌な顔で彼女を責め立てた。

「若奥様、近頃はますます目に余りますね!何日も家を空けるなんて!若様がお知りになったら、お怒りになりますよ!」

敦子は長谷川家の家政婦という立場だが、その振る舞いは姑同然だった。

彼女は彰人のめのとであり、自分は特別な存在だと自負している。

彰人から寵愛を受けていない静奈のことなど、端から見下していた。

静奈は分かっていた。

敦子が自分に対してこのような態度を取るのは、彰人の指示ではないにしても、彼の黙認があるからだ。

でなければ、これほどまで傲慢になれるはずがない。

これまでは、彰人に気に入られようと、静奈は彼の周りの人間すべてに媚びへつらってきた。

敦子にいじめられ、見下されても、いつも腹の底に怒りを押し殺してきた。

しかし、もう我慢する必要はない。

静奈は敦子の頬を思い切り平手で打った。

その声は侮蔑に満ちていた。

「出過ぎた真似を!ただの雇われの分際で、誰に向かってそんな口を利いている!」

「なっ!」

敦子は顔を覆い、愕然とした表情で目を見開いた。まさか静奈が手を出すとは思ってもみなかったのだろう。

「私を叩いた……」

「叩かれて当然よ!何?まさか、やり返すつもり?」

静奈の冷え切った一言が、敦子を凍り付かせた。

いくら若様に疎まれていようと、彼女は長谷川家の大奥様が直々に選んだ人なのだ。

敦子は、込み上げる怒りを無理やり飲み込むしかなかった。

静奈は背を向け、二階へと上がっていく。

背後から、敦子の小声での悪態が聞こえてきた。

「顔が綺麗なだけで、何の役にも立たないくせに。どうせ若様からは見向きもされないんだわ。この家の若奥様の席なんて、すぐに他の人のものになるんだから!」

棘のある言葉が、ナイフのように静奈の胸に突き刺さる。

彼女は深呼吸をした。

もう、どうでもいい。

今日を限り、彰人に関するすべては、もうどうでもよくなるのだ。

自室に戻った静奈は、私物をすべてスーツケースに詰めた。

彼女の物は驚くほど少なく、スーツケース一つで十分だった。

スーツケースを持ち上げた瞬間、傷口が引きつれた。

腹部に激しい痛みが走り、冷や汗が雨のように流れ落ちる。

静奈は痛み止めを数錠飲んで、ようやく少し落ち着いた。

薬が効いてきたのか、彼女はベッドに横たわると、いつの間にか眠りに落ちていた。

深夜。

部屋に、大きな人影が入ってきた。

バスルームからシャワーの音が聞こえ、二十分ほどして、彰人が腰にバスタオルを巻いた姿で出てきた。

彼は彫刻のように整った顔立ちで、広い肩幅に引き締まった腰、そして力強く割れた腹筋のが男性的魅力を放っていた。

水滴が筋肉を伝い、緩く巻かれたタオルの内側へと消えていく。

彼は何も言わなかった。

まるで月に一回の事務的なことをこなすかのように、静奈のネグリジェの裾をめくり上げた。

眠っていた静奈は、痛みに体を震わせた。

「痛い……」

彼女は無意識に彼を押しのけた。

「やめて」

「拒むふりか?静奈、それが新しい手口か?」

低く、嘲るような声が頭上から降ってきた。

彰人は彼女から離れるどころか、報復するように続けた。

「月に一度の夫婦の営みは、お前がおばあさんに頼み込んで実現したことだろう?今更やめたいと?」

傷口が引き裂かれるような痛みに、静奈の目から涙がこぼれ落ちた。

彰人が自分を憎んでいることは分かっている。

数年前。

彰人の祖母である大奥様が、二人の結婚を強引に進めた。

結婚後、彰人が彼女に冷淡な態度を取り続けるのを見かねた大奥様が、月に一度は夫婦として同衾するよう、彼に命じたのだ。

その度に、彼はまるで道具でも扱うかのように、彼女で欲望を処理するだけだった。

四年間にも及ぶ結婚生活を思い返し、静奈の胸は痛みに満たされた。

細心の注意を払い、自分を殺して尽くしてきたというのに、彼の心からの愛情はひとかけらも手に入らなかった。

それならば、これ以上執着する必要がどこにあるだろう?

「彰人、離婚よ……」

静奈が言い終わる前に、けたたましく携帯の着信音が鳴り響いた。

彰人は、夜中に電話がかかってくることを非常に嫌う。

しかし、その電話には驚くほど優しく応じた。

「どうした?」

「彰人さん、一人だと怖いの。会いに来てくれない?」

受話器から、甘えたような女の声が聞こえる。

「わかった」

彼は一瞬のためらいもなく承諾した。

その声には、静奈が一度も聞いたことのない優しさが滲んでいた。

「すぐに行くから、二十分だけ待ってて」

電話が切れる。

彰人は、ためらうことなく彼女の上から体をどけた。

そして、一度も振り返ることなく部屋を出て行った。

数分後、階下から車が走り去る音が聞こえた。

涙が枕を濡らす。

静奈は、白くなった指でシーツを固く握りしめた。

愛すると、愛さないとでは、これほどまでに違うのだ。

翌朝。

静奈は離婚協議書をテーブルの上に残し、スーツケースを引いて家を出た。

その瞬間、腹部に骨の髄まで染み込むような痛みが走り、体の下から暖かい何かが流れ出る感覚があった。

太ももを伝って、足元へと落ちていく。

ふと下を見る。

そこには、衝撃的なほどの血だまりが広がっていた。

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
41 チャプター
ตอนที่ 1 สะใภ้สกุลหลี่
ลมหายใจหอบของเธอดังขึ้นมาอย่างหนักหน่วง ความเจ็บปวดวิ่งแล่นทั่วร่างเมื่อสติเริ่มกลับมา ดวงตาเรียวค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นขื่อไม้และกระเบื้องหลังคาที่ไร้เพดาน“อึก...”ริมฝีปากแห้งผากของเธอขยับเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงรสฝาดของเลือดที่มุมปาก พยายามยันตัวขึ้นจากพื้นที่เย็นเฉียบ แต่ร่างอรชรกลับไร้เรี่ยวแรงในการเคลื่อนไหว‘เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ว่าฉันถูกรถชนตายไปแล้วเหรอ’ เจียงซูเหยาวัยยี่สิบเจ็ดปีคิดในใจ ภาพสุดท้ายที่จำได้คือรถบรรทุกพุ่งเข้ามาตอนที่เธอปั่นจักรยานไปตามเส้นทางสำหรับจักรยานเธอรู้สึกเจ็บปวดราวกระดูกแหลกสลายจากแรงปะทะ ก่อนทุกอย่างจะดับวูบไปแต่ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกัน?“ตื่นได้แล้ว! ยังจะนอนอู้ไปถึงไหนกัน” เสียงแหลมของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นตามมาด้วยแรงกระชากที่แขน ดึงเธอลุกขึ้นยืนจนต้องเซไปพิงผนังห้องเอาไว้ภาพเหตุการณ์บางอย่างไหลบ่าท่วมท้นเข้ามาในหัว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอแต่กลับชัดเจนราวกับเป็นของตัวเอง“มัวแต่เหม่ออะไร หกล้มแค่นี้อย่ามาทำเป็นสำออย เธอยังไม่ได้เตรียมข้าวเย็นเลย รีบไปเร็วเข้า”มือหยาบนั้นผลักเธอไปทางห้องครัวแบบโบราณมีเตาไฟที่เต็มไปด้วยขี้เถ้า เจ้าของประโยคที่ออกคำ
続きを読む
ตอนที่ 2 คิดแผนการ
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความกดดัน ประโยคที่หลินเสี่ยวเหยาพูดออกมาอย่างท้าทายนั้นทำให้หลี่ต้าซานถึงกับบันดาลโทสะ“ลองพูดอีกทีสิ” เขาพูดเสียงสั่น แววตามองเธอด้วยความโกรธ แสดงให้รู้ว่าหากไม่เชื่อฟังแล้วจะเป็นอย่างไร“หย่าให้ฉัน แล้วคืนสินเดิมมาให้หมด” เธอพูดกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว“ไม่มีวัน” หลี่ต้าซานพูดด้วยโทสะ หากเธอไปใครจะช่วยทำงานบ้านและดูแลมารดา สินเดิมที่ครอบครัวหลินเสี่ยวเหยาทิ้งไว้ให้เธอก่อนตาย เขากับมารดาแอบเก็บเอาไว้ใช้ส่วนตัว จะให้คืนให้เธอนั้น ฝันไปเถอะ!“หึ เธอมันเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวัน” จางหมิ่นสบถด้วยความไม่พอใจ เก็บซ่อนความกังวลเอาไว้“ก็ได้ ถ้าเธอไม่อยากออกไปก็ทำงานบ้านเหมือนเดิม แต่อย่าคิดว่าจะได้อยู่อย่างสบาย” หลี่ต้าซานระงับโทสะลง เมื่อเห็นว่าครั้งนี้ภรรยาไม่ได้ดูหวาดกลัวเขาอย่างทุกครั้ง แววตาของเธอทำให้เขาขนลุกอย่างน่าประหลาดหลินเสี่ยวเหยายิ้มบาง ๆ ไม่ตอบอะไร หยิบชามข้าวต้มขึ้นมาแล้วตักเข้าปากช้า ๆ‘ใครจะอยู่สบายหรือไม่ เรามาดูกัน’เธอนั่งก้มหน้าซดข้าวต้มเงียบ ๆ แต่ในใจกลับคิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว เธอเพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในโลกที่ไม่รู้จักและไม่มีที่พึ่ง ถ้าออกจากบ้านนี้ไปต
続きを読む
ตอนที่ 3 แมวขโมย
ตอนรุ่งเช้า หลินเสี่ยวเหยานอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่ม ข้างกายคือสามีที่ยังคงนอนกรนจนเธอนอนต่อไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็ตามหญิงสาวก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความสดชื่น แม้ว่าจะต้องนอนบนฟูกแข็ง ๆ ต่างจากยุคปัจจุบันที่นุ่มเด้ง แต่เธอกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและอยากเริ่มแผนการที่วางเอาไว้‘วันนี้ต้องเริ่มแผนให้เร็วที่สุด’หลังจากที่รับรู้เรื่องราวบางส่วนของเจ้าของร่างเดิมเธอก็คิดได้ว่าการอยู่นิ่ง ๆ ไม่ช่วยอะไร ถ้าอยากได้อิสระเธอต้องทำให้พวกเขาอยากหย่ากับเธอเองหลินเสี่ยวเหยาในวัยยี่สิบเอ็ดปีลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายแล้วเดินออกไปที่ลานหน้าบ้าน พอเปิดประตูออกมาก็เจอกับ นางหลี่ที่ยืนจ้องเธอราวกับจับผิด“วันนี้ทำไมเธอตื่นสาย แล้วนี่ยังไม่ไปหุงข้าวอีกหรือ” แม่สามีพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ“วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย แม่ช่วยทำแทนสักวันได้หรือไม่” หลินเสี่ยวเหยาทำเสียงอ่อนแอ มือจับหน้าผากตัวเองทำทีเหมือนจะเป็นลม“อะไรนะ เธอหาเรื่องจะอู้งานใช่ไหม!” นางหลี่แผดเสียงทันที“ฉันไม่ได้ขี้เกียจนะคะ เมื่อวานตอนฉันล้มแม่ก็เห็นนี่คะ แต่ถ้าฉันฝืนทำแล้วเกิดเป็นลมล้มไปจริง ๆ แม่กับต้าซานคงต้องลำบากพาฉันไปหาหมอ เสียทั้งเงินทั
続きを読む
ตอนที่ 4 ไม่คิดเสียใจ
ที่ตลาดประจำตำบล หลินเสี่ยวเหยาอ่านป้ายแล้วเพิ่งรู้ว่าที่แท้เธออยู่เมืองจิงหนาน มณฑลเจียงซู หมู่บ้านที่อยู่ชื่อว่าหมู่บ้านอันจิ้ง มีความหมายว่าเงียบสงบ แต่เธอกลับอยู่ไม่สงบเลยตั้งแต่มาถึงหลินเสี่ยวเหยาเดินตามหลังสามีเล่นไปตามแผงขายของในตลาด เธอใช้คูปองซื้อเนื้อหมู ข้าวสาร และแป้งสาลี แบ่งตามชนิดของคูปอง จากนั้นก็ใช้เงินซื้อผักจำนวนหนึ่ง ใส่ตะกร้าให้ต้าซานเป็นคนสะพายตอนแรกเขาไม่ยินยอม จะให้เธอเป็นคนสะพายตะกร้า แต่เธอบอกว่าไม่สบายและเกรงว่าชาวบ้านจะครหา ทำให้เขาจำต้องยอมแบกของเหล่านี้ให้แก่เธอขณะที่เดินดูของไปเรื่อย ๆ เธอก็เหลือบไปเห็นแผงขายของที่มีสมุนไพรบางชนิดที่หากใช้เกินขนาดก็สามารถทำให้เป็นพิษต่อร่างกายได้ พลันรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นมาอย่างมีเลศนัยเมื่อคิดแผนการบางอย่างได้นั้น เธอจึงซื้อสมุนไพรติดมือไว้ ก่อนจะเดินกลับบ้านพร้อมกับแผนใหม่ที่ชัดเจนขึ้นในใจถามว่าเสียใจหรือไม่ที่วางแผนการหย่าร้าง ยิ่งเธอเป็นสะใภ้ก็ย่อมต้องเคารพผู้อาวุโสและต้องเอาใจสามี แต่เมื่อหวนนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้วก็บอกได้เลยว่าไม่นึกเสียใจในคืนหนึ่งที่มืดมิดและเงียบสงัด หลินเสี่ยวเหยา นั่งอยู่ในห้อ
続きを読む
ตอนที่ 5 ตัวภาระ
คืนนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ หลินเสี่ยวเหยาแอบใส่สมุนไพรลงไปในน้ำของตัวเองเล็กน้อย พอผ่านไปสักพักร่างกายเธอก็เริ่มมีอาการมึน ๆ และดูอ่อนแรงขึ้นจริง ๆ‘แบบนี้ล่ะดี จะได้ดูสมจริง’หญิงสาวถือถ้วยชามที่กินเสร็จจะไปล้างที่หลังเรือน พอเดินไปได้ครึ่งทางเธอก็แกล้งเซจนชามหลุดมือ ตกลงพื้นแตกกระจายเพล้ง!“โอ๊ย เวียนหัวเหลือเกิน” พูดจบก็ล้มลงกับพื้นแล้วใช้มือค้ำยันพื้นเอาไว้ มืออีกข้างกุมขมับเพื่อแสดงอาการป่วยให้สมจริง“เป็นอะไรกัน” นางหลี่ถลันเข้ามาดู“ฉันรู้สึกเวียนหัวค่ะแม่ ตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่หาย เหมือนว่าตอนนี้จะเป็นหนักขึ้น” หลินเสี่ยวเหยาทำเสียงอ่อนแรง จงใจให้ดูเหมือนคนป่วย“ตายแล้ว อย่าบอกนะว่าเธอจะป่วยหนักน่ะ แค่ข้าวก็แทบไม่มีจะกิน ยังจะต้องมาจ่ายค่าหมออีกเหรอ” นางหลี่โวยลั่น ไม่ได้ห่วงลูกสะใภ้แต่ห่วงเงินที่แอบเก็บไว้หลินเสี่ยวเหยาลอบกลอกตาและเหยียดยิ้มด้วยความสมเพช“ต้าซาน ลูกพาเมียลูกไปนอนซะ ก่อนที่เธอจะทำจานแตกอีก” เมื่อเห็นใบหน้าดูซีดเซียวและมีเหงื่อผุดเต็มหน้าผากจึงเข้าใจว่าลูกสะใภ้ป่วยจริง ยอมให้เธอได้พักดีกว่าต้องเสียเงินค่าหมอ“เฮ้อ! น่ารำคาญจริง ๆ” หลี่ต้าซานบ่น ก่อนจะลากแขนเธอ
続きを読む
ตอนที่ 6 สำเร็จด้วยดี
หลังจากแสร้งป่วยทำให้บ้านสามีรำคาญ และสร้างข่าวลือให้คนในหมู่บ้านสงสารเธอ หลินเสี่ยวเหยาก็รู้ว่าเวลาที่เหมาะสมกำลังมาถึงแต่แค่สองแม่ลูกเผชิญความลำบากแทนเธอไม่กี่วันและสร้างความรำคาญแค่นั้นยังไม่พอ เธอต้องทำให้หลี่ต้าซานหมดความอดทน และทำให้สกุลหลี่อับอายจนไม่อยากมีเธอในทะเบียนบรรพชนสกุลหลี่วันนี้เป็นวันแรกที่เธอเริ่มกลับมาทำงานบ้าน ขณะที่หลินเสี่ยวเหยานั่งพับผ้าอยู่หน้าบ้าน ก็มีชาวบ้านเดินผ่านมาแล้วหยุดคุยกับเธอ“สะใภ้หลี่ เธอดีขึ้นแล้วหรือ” คำถามนั้นอยากรู้อยากเห็นมากกว่าจะเป็นการถามไถ่เพราะห่วงใย“ก็ดีขึ้นนิดหน่อยค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว ทำท่าทางอ่อนแอเหมือนยังไม่หายดี“เฮ้อ... ฉันสงสารเธอจริง ๆ เธอทำงานหนักมาตลอดจนล้มป่วยแท้ ๆ ยังไม่ทันหายดีก็ให้เธอทำงานเสียแล้ว ส่วนตัวเองทำเหมือนว่าขึ้นเขากับคนอื่น ๆ แต่ที่แท้ก็ไปนอนที่ริมธารน้ำที่ตีนเขา สามีฉันเห็นมากับตา”“ต้าซานเป็นลูกผู้ชายแท้ ๆ แต่กลับให้ภรรยาทำงานทุกอย่าง ตัวเองก็แอบอู้ ขี้เกียจแบบนี้ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ฉันก็พยายามเป็นภรรยาที่ดี พยายามอดทนมาตลอด ไม่เคยคิดจะทอดทิ้งสามีเลย แม้เขาจะพึ่งพาไม่ได้ก็ตาม” หล
続きを読む
ตอนที่ 7 หนังสือหย่า
หลังจากที่ได้ยื่นเรื่องหย่าแล้ว ทางการจะต้องใช้เวลาดำเนินการอยู่ราว ๆ หนึ่งเดือนการหย่าจึงจะสำเร็จลงในระหว่างนี้หลินเสี่ยวเหยาจึงต้องอาศัยอยู่กับครอบครัวสกุลหลี่ต่อไป รอวันที่ทางการแจ้งเรื่องหย่าให้สมบูรณ์เธอจึงจะสามารถออกจากสกุลหลี่ได้อย่างเป็นทางการการหย่าโดยที่สามีเป็นผู้ขอหย่าก็จริง แต่ตอนที่ยื่นเรื่องต่อสำนักงานกิจการพลเรือนระดับท้องถิ่น เธอมีพยานที่ให้การเรื่องการกดขี่ภรรยาอย่างทารุณ และมีการทำร้ายร่างกายและจิตใจเข้ามาเกี่ยวข้อง ดังนั้นเธอเป็นฝ่ายได้เปรียบในการหย่า แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่มีใครยอมรับในสังคมยุคนี้ และตามกฎหมายแล้ว สินเดิมจะยังคงเป็นของเจ้าของเดิมโดยไม่ต้องแบ่งให้คู่สมรสอีกฝ่าย แต่สินเดิมของเธอพวกเขาซ่อนมันเอาไว้และบอกว่าใช้หมดแล้ว ช่วงหนึ่งเดือนนี้เธอต้องหาทางเอามันกลับคืนมาให้ได้มากที่สุดในแต่ละวันเธอยังคงทำงานบ้านตามปกติแต่ไม่ได้รับใช้สองแม่ลูกอย่างแต่ก่อน หากจะให้เธอทำอาหารเธอก็ต้องได้กิน หากไม่อยากให้เธอกินร่วมโต๊ะนางหลี่ก็ต้องทำอาหารเอาเองซึ่งหลินเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้สนใจหากพวกเขาจะไม่ยอมให้เธอกินอาหาร เพราะยิ่งทรมานเธอเท่าไรในสายตาชาวบ้านก็ยิ่งจะมองเธอว่าถูก
続きを読む
ตอนที่ 8 ทวงสินเดิม
ภายในบ้านสกุลหลี่ นางหลี่และหลินเสี่ยวเหยากำลังจ้องหน้ากันด้วยแววตาที่ไม่มีใครยอมใคร“หากลูกชายฉันกลับมา เอาแกตายแน่”“ฉันไม่กลัวค่ะ แม่สามี” หลินเสี่ยวเหยายิ้มเยือกเย็น แววตาของเธอทำให้นางหลี่รู้สึกไม่มั่นคง“เพราะถ้าแม่ไม่ยอมคืนให้ฉัน ฉันจะไม่ลังเลที่จะบอกคนทั้งหมู่บ้านว่าแม่สามียักยอกสินเดิม และขัดขวางไม่ยอมคืนสินเดิมให้ฉัน”นางหลี่สะดุ้งเล็กน้อย ความกลัวเริ่มแผ่เข้ามาในใจ เธอรู้ว่าถ้าความจริงถูกเผยแพร่ออกไป เธออาจจะตกเป็นเป้าของคำวิจารณ์จากคนในหมู่บ้าน รวมถึงญาติพี่น้องที่คิดว่าเธอยากจนและหยิบยื่นความช่วยเหลือเรื่อยมาก็อาจผิดใจกันหากรู้ว่าตนเก็บสินเดิมเอาไว้“เธอ ไม่มีหลักฐาน เธอคิดว่าแค่คำพูดจะทำให้ฉันยอมให้สิ่งที่เธอต้องการง่าย ๆ หรือ”หลินเสี่ยวเหยายิ้มเยาะ เดินเข้าไปในห้องนอนคับแคบที่เคยเป็นห้องเก็บของ จากนั้นก็เอารายการสินเดิมมากางออกต่อหน้าให้นางหลี่เห็นเมื่อเห็นรายการสินเดิมที่ถูกร่างรูปภาพและเขียนรายการอย่างละเอียดก็ถึงกับแข้งขาอ่อน ภาวนาให้ลูกชายกลับมาแต่หัววันเพื่อมาจัดการกับลูกสะใภ้“ฉันแค่จะทวงสิทธิ์ที่ถูกต้องเท่านั้นค่ะ” หลินเสี่ยวเหยากล่าวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่
続きを読む
ตอนที่ 9 เพื่อนวัยเยาว์
กว่าจะไปถึงที่หมู่บ้านเจียงอันที่อยู่ทางเหนือของหมู่บ้านอันจิ้งก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว ตอนแรกหลินเสี่ยวเหยาจะขอพักที่บ้านญาติฝ่ายบิดาที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน แต่เพราะสถานะหย่าร้างของเธอทำให้ไม่ได้รับการต้อนรับที่ดี หญิงสาวจึงตัดสินใจไปที่บ้านหลังเดิมของตนเพื่อที่จะพักที่นั่นเมื่อไปถึงเธอก็พบว่าสภาพบ้านที่ไม่ได้อยู่มาสามปีนั้นทรุดโทรมพอสมควร ประตูบ้านยังดูแข็งแรงดี แต่กลอนขึ้นสนิมแล้วเมื่อย่างเข้าไปด้านในก็มองดูตัวบ้านที่ตั้งอยู่ตรงหน้า บ้านสกุลหลินที่เคยอบอุ่นและพร้อมหน้า บัดนี้ถูกทิ้งร้างขาดคนดูแล บ้านเก่าหลังนี้เต็มไปด้วยความทรุดโทรม ทั้งหลังคาที่แตกร้าว ผนังที่อับชื้นและมีตะไคร้เกาะเต็ม พอเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม เพียงแต่มีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด“มีเพียงผนังด้านนอกและหลังคาเท่านั้นสินะที่ต้องซ่อมแซม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ ภายในเพียงแค่ทำความสะอาดเช็ดถูก็พออยู่ได้แล้วหลินเสี่ยวเหยาอาศัยความทรงจำของคนเดิมตรงไปที่ห้องนอนของเธอ เตียงนอนและตู้เก็บเสื้อผ้าทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม แต่เธอไม่ได้ต้องการใช้ห้องนี้ จึงเดินสำรวจไปที่ห้องนอนหลักของบ้านที่มีขนาดใหญ่และกว้างก
続きを読む
ตอนที่ 10 แม่หม้ายหลิน
ในตอนเช้าหลินเสี่ยวเหยาตื่นขึ้นมาสำรวจดูห้องครัวของตน เพราะวันนี้เธอต้องเตรียมตัวทำอาหารเอาไว้เลี้ยงคนที่มาช่วยซ่อมแซมบ้าน เธอทำใจเอาไว้แล้วว่าสภาพห้องครัวต้องรกร้าง กระทะเปื้อนฝุ่น น้ำในตุ่มก็คงเหือดแห้งแต่พอก้าวเข้าไปในห้องครัว เธอกลับพบว่ามันสะอาดสะอ้าน กระทะและเครื่องครัวถูกทำความสะอาดเอาไว้เรียบร้อย น้ำในตุ่มทั้งสองก็เต็มปรี่“นี่มัน...”“ตื่นแล้วเหรอ ฉันว่าจะไปปลุกอยู่พอดี” ไป๋เจิ้งฉวนพูดขึ้นมาจากด้านหลังพร้อมรอยยิ้มที่สดใส“นี่นายเป็นคนทำเหรอ”“อืม พอดีได้ยินว่าเธอจะเข้าครัวทำอาหารน่ะ ฉันเลยทำความสะอาดและตักน้ำเอาไว้รอ ส่วนนี้เป็นอาหารเช้า พ่อฉันมาถึงเมื่อครู่และนำมันมาให้พวกเราด้วย”“งั้นฉันไปปลุกเสี่ยวจวงก่อน ขอบใจนายมากนะเจิ้งฉวนที่ช่วยเหลือฉัน” เธอบอกขอบคุณเขาก่อนจะเดินออกไป รู้สึกเกรงใจเพื่อนวัยเยาว์เป็นอย่างมาก เขาทำดีกับเธอจากใจจริง แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนว่ากำลังใช้เอาเปรียบเขาอยู่ขณะที่รับประทานมื้อเช้าด้วยกัน หลินเสี่ยวเหยาก็ต้องรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ตอนนี้เธอมีสถานะเป็นแม่หม้ายที่ถูกสามีขอหย่า แต่กลับรับความช่วยเหลือจากเขาที่เธอเองก็รู้ลึก ๆ ว่ามีใจให้“ฉันเกรงใจมากเล
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status