Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

แสงตะวันยามสายสาดส่องผ่านม่านมุ้งผ้าไหมสีแดงชาดที่ยังคงถูกปล่อยทิ้งไว้รอบเตียงนอน บ่งบอกว่าเวลาได้ล่วงเลยเข้าสู่ ยามซื่อแล้ว ทว่าเจ้าของเตียงทั้งสองดูเหมือนจะยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมารับอรุณซางเหมียนขยับตัวเล็กน้อยภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ทันใดนั้นความรู้สึกปวดเมื่อยก็แล่นปราดไปทั่วร่างราวกับนางเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาอย่างหนักหน่วง กระดูกทุกชิ้นเหมือนจะหลุดออกจากกัน โดยเฉพาะช่วงเอวและขาที่ไร้เรี่ยวแรงจนแทบขยับไม่ได้"อื้อ..." นางครางประท้วงในลำคอ พยายามจะพลิกตัวหนีแสงแดดแต่ทว่า ร่างกายของนางกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยวงแขนแกร่งที่โอบกอดนางไว้แน่นจากด้านหลัง แผ่นหลังของนางแนบชิดกับอกกว้างที่เปลือยเปล่าและอบอุ่นของสามี"ตื่นแล้วหรือ เหมียนเอ๋อ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากหยักได้รูปที่กดจูบลงบนไหล่เนียนของนางเบาๆซางเหมียนสะดุ้งเล็กน้อย ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนหวนกลับมาฉายซ้ำในหัวจนหน้าร้อนผ่าว นางไม่กล้าหันกลับไปมองหน้าเว่ยฉือเซียว จึงได้แต่ซุกหน้าลงกับหมอน"ท่านโหวปล่อยข้าเถอะเจ้าค่ะ สายป่านนี้แล้ว บ่าวไพร่จะมองไม่ดีเอาได้" นางพึมพำเสียงอู้อี้"ผู้ใดกล้ามองไม่ดี" เว

ล้อรถม้าบดเบียดไปบนถนนจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความรื่นรมย์จากการเยี่ยมบ้านเดิมมลายหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้เป็นแม่ทัพแห่งแผ่นดินภายในรถม้าที่แล่นด้วยความเร็วสูง เว่ยฉือเซียว นั่งหลังตรง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มหยอกเย้าบัดนี้กลับเรียบตึง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมแน่น ดวงตาพญาเหยี่ยวทอดมองออกไปนอกหน้าต่างคล้ายกำลังครุ่นคิดถึงแผนการรบอันสลับซับซ้อนซางเหมียน นั่งตัวลีบอยู่ที่มุมหนึ่งของรถม้า นางไม่กล้าเอ่ยปากถามสิ่งใด แม้แต่หายใจยังต้องระวัง มิให้เสียงดังรบกวนเขา นางรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่า บัดนี้สามีของนางมิใช่ท่านพี่ผู้จอมบงการอีกต่อไป แต่เขาคือแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แผ่นดิน ผู้กุมชะตากรรมของคนนับหมื่นนับแสนจวนอู่อันโหวทันทีที่รถม้าจอดเทียบหน้าประตูจวน บรรยากาศภายในจวนก็เต็มไปด้วยความโกลาหลที่แฝงไว้ด้วยระเบียบวินัยแบบทหาร บ่าวไพร่เดินขวักไขว่ ขุนนางจากกรมกลาโหมและนายกองคนสนิทต่างมายืนรอกันอยู่แล้ว"ท่านโหวกลับมาแล้ว!" ขันทีเฒ่าจากวังหลวงในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการสีทองอร่ามรอ

สายลมแห่งฤดูร้อนพัดผ่านกิ่งหลิวในสวนจวนอู่อันโหวจนไหวเอนลู่ลม ใบไม้ร่วงหล่นปลิวว่อนลงสู่พื้นดินคล้ายสัญญาณแห่งความเปลี่ยนแปลง บรรยากาศภายในจวนที่เคยสงบเงียบและเปี่ยมไปด้วยระเบียบวินัยภายใต้อำนาจของท่านแม่ทัพ บัดนี้เริ่มมีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติเกิดขึ้น ราวกับคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุเพียงสามวันหลังจากเว่ยฉือเซียวเคลื่อนทัพออกจากเมืองหลวง ความยำเกรงที่เหล่าข้ารับใช้และคนในจวนมีต่อฮูหยินเอกอย่างซางเหมียน ก็เริ่มสั่นคลอนณ เรือนโซ่วคัง ของฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ซื่อเช้าตรู่วันนี้บรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษ หลินชือชือ ที่ควรจะถูกกักบริเวณกินเจอยู่ที่เรือนไม้ไผ่ท้ายสวน บัดนี้กลับมานั่งบีบนวดขาให้ฮูหยินผู้เฒ่าอยู่บนตั่งนุ่ม ใบหน้าของนางดูซูบซีดลงเล็กน้อยจากการอดอาหาร แต่แววตายังคงฉายความมุ่งมั่นและอาฆาตมาดร้าย"ท่านป้าเจ้าขา..." หลินชือชือเอ่ยเสียงเครือ "ชือชือผิดเองที่ทำให้ท่านพี่โกรธ แต่ชือชือทำไปเพราะรักและเคารพท่านพี่ดุจพี่ชายแท้ๆ การที่ถูกส่งไปอยู่เรือนไม้ไผ่ที่ทั้งมืดและหนาวเหน็บ ชือชือทนได้เจ้าค่ะ แต่ที่ทนไม่ได้คือการไม่ได้มาปรนนิบัติดูแลท่านป้า"หลี่ซื่อมองหลานสาวด้วยความสงสาร หลี่ซื่อเป็นคน

กาลเวลาหมุนผ่านไปดั่งสายน้ำไหล จากฤดูร้อนที่ร้อนระอุค่อยๆ ผันเปลี่ยนเข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง สายลมเย็นเริ่มพัดกรรโชกแรง หอบเอาใบไม้แห้งสีน้ำตาลร่วงหล่นจากต้น ทับถมกันบนพื้นดินเป็นพรมสีหม่น บรรยากาศภายในจวนอู่อันโหวที่เคยสดใสเริ่มถูกปกคลุมด้วยความเงียบเหงาและความกังวลใจนับตั้งแต่ เว่ยฉือเซียว นำทัพใหญ่ออกเดินทางสู่ชายแดนเหนือ เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบสองเดือนแล้ว ข่าวคราวที่ส่งกลับมาเมืองหลวงนั้นขาดช่วงเป็นระยะ เนื่องจากพายุหิมะที่เริ่มตกหนักทางตอนเหนือ ทำให้การสื่อสารเป็นไปด้วยความยากลำบากณ เรือนหลักอันกว้างขวางซางเหมียน นอนเอกเขนกอยู่บนตั่งยาวริมหน้าต่าง ในมือถือจดหมายฉบับเก่าที่เว่ยฉือเซียวส่งมาเมื่อเดือนก่อน กระดาษเริ่มยับยู่ยี่เพราะนางหยิบขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางอ่านทุกตัวอักษร ลูบไล้ลายพู่กันที่หนักแน่นทรงพลังของสามี ราวกับจะซึมซับไออุ่นจากเขาผ่านกระดาษแผ่นนี้"ฮูหยินเจ้าคะ..." เสี่ยวซวงเดินเข้ามาพร้อมกับถาดน้ำชาและขนมเปี๊ยะ "วันนี้อากาศเย็นลงมาก ฮูหยินห่มผ้าเพิ่มอีกสักผืนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบาย"ซางเหมียนพยักหน้าเบาๆ รับผ้าคลุมไหล่ขนจิ้งจอกสีขาวมาคลุมกาย นางมองออกไปนอกห

สายลมแห่งเหมันตฤดูพัดกรรโชกแรง หอบเอาไอเย็นยะเยือกจากทิศเหนือลงมาปกคลุมเมืองหลวง ใบไม้แห้งร่วงลงสู่พื้นดินคล้ายสัญญาณเตือนภัย บรรยากาศภายในจวนอู่อันโหวที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับตลบอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่จับต้องได้นับตั้งแต่ได้รับจดหมายเปื้อนเลือดฉบับนั้น ซางเหมียน ก็มิอาจข่มตานอนหลับได้อย่างสนิทใจอีกเลย นางมักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เหงื่อไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ภาพในจินตนาการเห็นแต่เพียงสนามรบที่นองไปด้วยเลือดและร่างของเว่ยฉือเซียวที่บาดเจ็บ"นอนไม่หลับหรือเจ้าคะฮูหยิน" เสี่ยวซวงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นนายหญิงนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่างในยามเช้าตรู่ ใต้ตาของนางคล้ำลงเล็กน้อย ผิวพรรณที่เคยเปล่งปลั่งดูซีดเซียวลง"เสี่ยวซวง" ซางเหมียนเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ข้าได้ยินข่าวลือในตลาดเมื่อวาน พ่อค้าเกลือคุยกันว่า ปีนี้หิมะทางเหนือตกหนักกว่าทุกปี เส้นทางลำเลียงเสบียงของหลวงถูกตัดขาด ทหารที่แนวหน้ากำลังขาดแคลนเสื้อกันหนาวและยารักษาโรค เจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่"เสี่ยวซวงก้มหน้าหลบสายตา "บ่าวก็ได้ยินมาเช่นนั้นเจ้าค่ะ แต่ไม่กล้าบอกฮูหยิน เกรงว่าจะทำให้ท่านไม่สบายใจ""ไม่สบายใจรึ" ซางเหมียนแค่น