แสงตะวันเจิดจ้าสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในสระบัวกลางจวนอู่อันโหว เกิดเป็นประกายระยิบระยับดุจเกล็ดมังกรทอง เงาไม้ทอดยาวหดสั้นลงบอกเวลาล่วงเลยเข้าสู่ ยามอู่ ซึ่งเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ตั้งฉากกับศีรษะพอดี ความร้อนระอุของฤดูร้อนเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ขับไล่ความหนาวเย็นของยามเช้าให้จางหายไปจนสิ้นทว่าภายในห้องนอนของเรือนนอนอันกว้างขวาง บรรยากาศยังคงเงียบสงบราวกับเวลาถูกหยุดนิ่งไว้ ร่างสูงใหญ่กำยำของ เว่ยฉือเซียว ยังคงนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงไม้แดงสลักลายมงคล ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอและหนักหน่วง บ่งบอกถึงความอ่อนเพลียที่สะสมมาอย่างยาวนานและเพิ่งได้รับการปลดปล่อยเปลือกตาหนาของท่านแม่ทัพหนุ่มค่อย ๆ ขยับ เขาพยายามฝืนลืมตาขึ้นสู้กับแสงสว่างที่เล็ดลอดผ่านม่านมุ้งเข้ามา อาการปวดหนึบที่ขมับแล่นปราดเข้ามาทักทายเขาเป็นอย่างแรก ความรู้สึกมึนงงเหมือนคนเมาค้างทำให้เขายังจับต้นชนปลายไม่ถูก สมองที่เคยเฉียบคมสั่งการช้ากว่าปกติไปหลายส่วน"ยามใดแล้ว..." เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ลำคอแห้งผากราวกระหายน้ำไม่มีเสียงตอบรับจากภรรยาตัวดี หรือแม้แต่เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่เว่ยฉือเซียวพยุงกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ผมเผ้
Dernière mise à jour : 2026-01-21
Se connecter
