Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

หิมะแรกของฤดูหนาวโปรยปรายลงมาปกคลุมเมืองหลวงจนขาวโพลน หลังคากระเบื้องของจวนอู่อันโหวถูกฉาบด้วยสีขาวบริสุทธิ์ดูงดงามราวกับภาพวาด ทว่าความหนาวเหน็บของอากาศมิอาจแช่แข็งข่าวลือที่กำลังแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยได้เรื่องราวของขบวนคาราวานเงาที่ขนเสบียงและเสื้อนวมฝ่าพายุหิมะไปช่วยทัพหน้า กลายเป็นตำนานที่เล่าขานกันปากต่อปาก ชาวบ้านต่างพากันแซ่ซ้องสรรเสริญในความเสียสละของ ฮูหยินเว่ย ผู้ยอมขายสินเดิมจนหมดตัวเพื่อชาติบ้านเมือง จากสตรีที่เคยถูกตราหน้าว่าเกียจคร้าน บัดนี้กลายเป็นวีรสตรีในห้องหอผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมณ เรือนหลัก จวนอู่อันโหวซางเหมียนนั่งขดตัวอยู่ในผ้าห่มขนจิ้งจอก บนตั่งยาวที่อุ่นด้วยเตาถ่าน นางกำลังปอกเปลือกเกาลัดคั่วร้อนๆ เข้าปาก เคี้ยวอย่างมีความสุข"ฮูหยินเจ้าคะ..." เสี่ยวซวงเดินเข้ามาพร้อมกับกองเทียบเชิญที่สูงท่วมหัว "วันนี้มีเทียบเชิญจากฮูหยินอัครเสนาบดี ฮูหยินแม่ทัพฝ่ายขวา และพระชายาอ๋องสาม ส่งมาเชิญฮูหยินไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาเจ้าค่ะ ทุกคนอยากเห็นหน้าวีรสตรีผู้กอบกู้กองทัพเจ้าค่ะ"ซางเหมียนมองกองเทียบเชิญแล้วทำหน้ามุ่ย "เอาไปเก็บไว้เถอะ แล้วตอบปฏิเสธไปว่าข้าป่วย""ป่วยอีกแล้

เสียงดนตรีบรรเลงทำนองกึกก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงอันโอ่อ่าของวังหลวง แสงเทียนนับพันเล่มที่จุดในโคมแก้วเจียระไนส่องสว่างดุจกลางวัน สะท้อนกับเสามังกรทองคำจนเกิดประกายระยิบระยับจับตา ค่ำคืนนี้ฮ่องเต้ทรงจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่เพื่อต้อนรับการกลับมาของแม่ทัพใหญ่เว่ยฉือเซียว และเหล่าทหารหาญภายในงานเลี้ยง เหล่าขุนนางและฮูหยินตราตั้งต่างสวมใส่อาภรณ์หรูหราที่สุดมาร่วมงาน กลิ่นสุราชั้นดีและอาหารรสเลิศลอยตลบอบอวล แต่ทว่าจุดสนใจของทุกคนในค่ำคืนนี้มิได้อยู่ที่อาหารหรือการแสดงนางรำ หากแต่อยู่ที่คู่สามีภรรยาที่นั่งอยู่ทางด้านขวามือของพระที่นั่งเว่ยฉือเซียว ในชุดขุนนางเต็มยศสีม่วงเข้มปักลายกิเลน ดูสง่างามและน่าเกรงขาม จิตสังหารจากสนามรบจางหายไป เหลือเพียงความสุขุมลุ่มลึกของยอดบุรุษ ข้างกายเขามีสตรีร่างระหงในชุดสีแดงมงคลปักลายดอกโบตั๋น นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ซางเหมียน ฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งผู้เลื่องชื่อ พยายามรักษาท่วงท่าอันสง่างามตามแบบฉบับกุลสตรี แต่นัยน์ตาหงส์คู่สวยกลับลอบชำเลืองมองจานหมูหันหนังกรอบตรงหน้าด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า"ท่านพี่เจ้าคะ" นางกระซิบเสียงเบาโดยไม่ขยับริมฝีปากมากนัก

ความสุขมักผ่านไปเร็วราวกับดีดนิ้ว ช่วงเวลาแห่งความหวานชื่นหลังศึกสงครามของจวนอู่อันโหวเพิ่งจะเริ่มต้นได้ไม่ถึงสามวัน มรสุมลูกใหม่จากวังหลวงก็พัดกระหน่ำเข้ามาอีกครั้งในขณะที่ซางเหมียน กำลังนอนให้เสี่ยวซวงนวดขาอยู่บนตั่งนุ่ม และเว่ยฉือเซียวกำลังนั่งอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่ข้างๆ อย่างเงียบสงบ พ่อบ้านใหญ่ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในเรือน"ท่านโหว! ฮูหยิน! แย่แล้วขอรับ ขันทีจากวังหลวงมาขอรับ มาพร้อมราชโองการด่วน!"เว่ยฉือเซียวขมวดคิ้ว วางตำราลง "ราชโองการอีกแล้วรึ ข้าเพิ่งได้รับปูนบำเหน็จไปเมื่อวันก่อน วันนี้จะมีเรื่องอันใดอีก""สีหน้าของกงกงดูไม่ค่อยดีนักขอรับ ท่านโหวรีบออกไปเถิด"ทั้งสองมองหน้ากันด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง ซางเหมียนถอนหายใจยาว นางลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย"ไปกันเถอะเจ้าค่ะท่านพี่ ไม่ว่าเรื่องอะไร เราก็จะเผชิญหน้าไปด้วยกัน"ห้องโถงใหญ่ จวนอู่อันโหวหลี่กงกง ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ ยืนถือม้วนราชโองการด้วยสีหน้าลำบากใจ เมื่อเห็นเว่ยฉือเซียวและซางเหมียนเดินเข้ามา เขาก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมตามหน้าที่"อู่อันโหวเว่ยฉือเซียว รับราชโองการ!"เว่ยฉือเซียวและซางเหมียนค

สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านมาอย่างอ่อนโยน นำพากลิ่นหอมของมวลดอกไม้ในสวนให้ลอยฟุ้งไปทั่วจวนอู่อันโหว แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างลงมากระทบพื้นไม้ขัดเงา บรรยากาศภายในจวนช่างสงบสุขและงดงาม ราวกับสวรรค์กำลังอวยพรให้กับความรักที่ผ่านพ้นมรสุมมาได้ทว่า... สำหรับ ซางเหมียน แล้ว เช้าวันนี้กลับไม่ได้สดใสเหมือนอากาศภายนอกนางนั่งหน้าซีดเผือดอยู่หน้าโต๊ะอาหารเช้า ดวงตาหงส์ที่เคยเป็นประกายสดใสบัดนี้ดูโรยรา ร่างกายอ่อนแรงพิงพนักเก้าอี้ บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสมากมายที่เว่ยฉือเซียว สั่งให้พ่อครัวจัดเตรียมเพื่อบำรุงภรรยา ทั้งไก่ดำตุ๋นยาจีน ขาหมูน้ำแดง และปลาทอดราดพริก"เหมียนเอ๋อเป็นอะไรไป" เว่ยฉือเซียววางตะเกียบลง สีหน้าฉายแววกังวลอย่างชัดเจน "อาหารไม่ถูกปากรึ หรือพ่อครัวทำรสชาติผิดเพี้ยนไป"ซางเหมียนส่ายหน้าเบาๆ นางยกมือขึ้นปิดจมูกเมื่อกลิ่นน้ำมันจากปลาทอดโชยมาแตะจมูก"อุ้บ..."นางรีบหันหน้าหนี ความรู้สึกพะอืดพะอมตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่คอ"เหมียนเอ๋อ!" เว่ยฉือเซียวรีบถลันเข้ามาประคองนาง "เจ้าจะอาเจียนหรือ เสี่ยวซวง! เอากระโถนมาเร็ว!"เสี่ยวซวงรีบวิ่งเข้ามา ซางเหมียนโก่งคออาเจียนออกมา แต่กลับไม่

ใบไม้เปลี่ยนสีเริ่มร่วงโรยลงสู่พื้นดินอีกคำครั้ง สัญญาณแห่งกาลเวลาที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปไม่เคยหยุดนิ่ง ณ จวนอู่อันโหวที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกร บรรยากาศในยามสายของฤดูใบไม้ร่วงปีนี้กลับเต็มไปด้วยความโกลาหลวุ่นวายยิ่งกว่าศึกสงครามครั้งไหนๆเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินวนไปวนมาหน้าประตูเรือนจนพื้นไม้แทบสึก ร่างสูงใหญ่ของเว่ยฉือเซียวในชุดลำลองสีเข้ม มีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก ทั้งที่อากาศเย็นสบาย คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม มือหนากำหมัดแน่นสลับกับคลายออกด้วยความกระวนกระวายใจภายในห้องเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของซางเหมียน ดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ บาดลึกเข้าไปในหัวใจของแม่ทัพหนุ่มยิ่งกว่าคมดาบ"โอ๊ย! ท่านพี่ข้าเจ็บ! ข้าไม่เอาแล้ว! ข้าจะไม่คลอดแล้ว!" เสียงโอดครวญของภรรยาทำให้เว่ยฉือเซียวแทบจะพังประตูเข้าไป"เหมียนเอ๋อ! อดทนไว้! ข้าอยู่นี่!" เขาตะโกนตอบเสียงสั่น "หมอตำแย! เหตุใดถึงนานนัก หากฮูหยินข้าเป็นอะไรไป ข้าจะสั่งประหารพวกเจ้าให้หมด!""ท่านโหวใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ!" แม่นมฟางรีบออกมาขวางหน้าประตู "สตรีกำลังคลอดบุตร บุรุษห้ามเข้าเจ้าค่ะ มันผิดธรรมเนียมและจะเป็นอัปมงคล ท่านโหวรออยู่ตรงนี้เถิดเจ้าค่ะ