ฮูหยินปลาเค็มกับสามีจอมบงการ

แสงอรุณสีทองจับขอบฟ้าทางทิศบูรพา เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ของชาวเมืองหลวงแคว้นต้าเว่ย เสียงระฆังบอกเวลาว่าถึงยามเหม่าแล้ว ดังแว่วมาจากหอระฆังหลวง ปลุกให้ผู้คนตื่นขึ้นมาทำมาหากินทว่า ณ จวนอู่อันโหว หรือจวนของแม่ทัพผู้ปราบปรามความวุ่นวาย บรรยากาศกลับตึงเครียดเสียยิ่งกว่าสนามรบเหล่าบ่าวไพร่ชายหญิงยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งอยู่บริเวณลานหน้าเรือนหอ ทุกคนก้มหน้ามองปลายเท้าตนเอง ตัวสั่นงันงกจนแทบจะได้ยินเสียงฟันกระทบกัน สาเหตุของความหวาดกลัวนี้มิใช่ข้าศึกศัตรูที่ไหน แต่คือบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางเต็มยศสีดำสนิทปักลายกิเลนเหยียบเมฆสีเงินที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูเรือนเว่ยฉือเซียว ท่านโหวหนุ่มเจ้าของจวนวัยยี่สิบเจ็ดปี เขามีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนที่สลักเสลาจากหยกเย็น คิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อ เพียงแค่เขายืนนิ่ง ๆ จิตสังหารก็แผ่ซ่านออกมาจนนกกาไม่กล้าบินผ่าน“ยามเหม่าสามเค่อ...” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น “นางสายไปสามเค่อ”เสี่ยวซวงสาวใช้คนสนิทที่ติดตามฮูหยินมาจากสกุลซาง แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น นางกลั้นใจเงยหน้าขึ้นมองท่านเขยผู้เหี้ยม

ดวงตะวันเคลื่อนคล้อยขึ้นสู่กลางศีรษะ แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหลังคาจวนอู่อันโหวจนเกิดประกายระยิบระยับแสบตา ไอแดดร้อนระอุทำให้แมกไม้ในสวนเหี่ยวเฉาลงเล็กน้อย แม้แต่เสียงจักจั่นที่มักจะส่งเสียงระงมในช่วงฤดูร้อนยังดูเหมือนจะเงียบเสียงลง เพราะความร้อนจากดวงอาทิตย์ หรือบางทีพวกมันอาจจะเกรงกลัวต่อไอสังหารที่เจ้าของจวนทิ้งไว้ก่อนออกไปทำงานเมื่อช่วงเช้าตรู่ทว่าภายในเรือนอันกว้างขวางของจวนอู่อันโหว บรรยากาศกลับเย็นสบายราวกับอยู่กันคนละมุมโลกอ่างเคลือบลายครามใบใหญ่สี่ใบภายในบรรจุก้อนน้ำแข็งก้อนโต ถูกวางไว้ตามมุมห้องทั้งสี่ทิศ ไอเย็นจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งผสานกับกลิ่นหอมเย็นของเครื่องหอมที่ถูกจุดไว้ในกระถางทองเหลือง ช่วยขับไล่ความอบอ้าวของฤดูร้อนออกไปจนหมดสิ้นบนตั่งไม้จันทน์หอมราคาแพงที่ปูทับด้วยเสื่อไม้ไผ่สานละเอียด ร่างบอบบางของซางเหมียนนอนเอกเขนกอยู่อย่างเกียจคร้าน นางสวมชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆาคล้อย ปล่อยผมยาวสยายเต็มแผ่นหลังโดยไม่เกล้าขึ้น สองเท้าเปลือยเปล่าพาดอยู่บนหมอนอิงทรงกลม มือข้างหนึ่งถือพัดกลมลายภาพวาดทิวทัศน์ขยับโบกไปมาอย่างเนิบนาบ ส่วนมืออีกข้างกำลังหยิบอง

ท้องนภายามรุ่งสางยังคงมืดมิด มีเพียงแสงดาวระยิบระยับที่เริ่มจางหายไป สายลมยามเช้าตรู่ของต้นฤดูร้อนพัดโชยมาปะทะผิวหน้า หอบเอาความเย็นที่ชวนให้รู้สึกสดชื่นสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ แต่กลับหนาวเหน็บจนเข้ากระดูกดำสำหรับสตรีผู้รักการนอนเป็นชีวิตจิตใจเสียงระฆังบอกเวลาว่าถึงยามเหม่าแล้วดังขึ้นเพียงหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นประตูห้องนอนของเรือนหลักก็ถูกเปิดออกอย่างแรง"ตื่นได้แล้ว!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องกังวานไปทั่วห้องนอนที่เงียบสงบ เว่ยฉือเซียวอยู่ในชุดรัดกุมสีดำสนิทสำหรับฝึกซ้อมวรยุทธ์ แขนเสื้อถูกพันเก็บอย่างทะมัดทะแมงเผยให้เห็นท่อนแขนกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผมยาวถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูงดูองอาจผ่าเผย ใบหน้าหล่อเหลาแต่เรียบตึงไร้อารมณ์ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียงนอนดุจยมทูตที่มารอรับวิญญาณบนเตียงกว้างหลังใหญ่ ร่างของซางเหมียนยังคงขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา นางได้ยินเสียงเรียกนั้นชัดเจน แต่เลือกที่จะตอบสนองด้วยการดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงหนีความจริง"ซางเหมียน ข้ารู้นะว่าเจ้าตื่นแล้ว" เว่ยฉือเซียวกล่าวเสียงเรียบ พลางเอื้อมมือไปกระชากผ้าห่ม "ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ วันนี้เจ้ามีนัดวิ่งรอบจวนกับข้า"ท

สายลมยามเย็นพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลาย หอบเอากลิ่นหอมเย็นของดอกราตรีที่เริ่มแย้มบานส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วจวนอู่อันโหว ท้องนภาเบื้องบนค่อย ๆ เปลี่ยนเฉดสีจากสีครามสดใสเป็นสีม่วงเข้มประดับด้วยดวงดาราที่เริ่มปรากฏโฉมทีละดวงสองดวง บรรยากาศช่างเงียบสงบและงดงาม เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจเป็นที่สุดภายในเรือนนอนอันกว้างขวาง ซางเหมียนกำลังนอนเอนหลังอยู่บนตั่งนุ่มที่บุด้วยผ้าไหมราคาแพง อารมณ์ของนางดีจนเผลอฮัมเพลงพื้นบ้านทำนองสนุกสนานเบา ๆ ในลำคอ วันนี้นางรู้สึกราวกับเป็นแม่ทัพผู้ชนะศึกสงคราม นางสามารถจัดการเสี้ยมแม่สามีให้เข้าข้างนางได้สำเร็จ และมั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่า เย็นนี้เว่ยฉือเซียวจะต้องถูกมารดาเรียกไปต่อว่าจนหูชา และคำสั่งเรื่องการตื่นยามเหม่ามาวิ่งรอบจวนอันโหดร้ายนั้นจะต้องถูกยกเลิกไปโดยปริยาย"ฮูหยินเจ้าคะ น้ำแกงไก่ตุ๋นโสมมาแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวซวงสาวใช้คนสนิทวางถ้วยกระเบื้องเคลือบใบสวยลงบนโต๊ะข้างตั่ง กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อยั่วน้ำลายยิ่งนักซางเหมียนยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างกระตือรือร้น ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้าง "ดีมากเสี่ยวซวง วันนี้ข้าใช้สมองวางแผนการไปมาก ต้องบำรุงร่

เสียงระฆังบอกเวลาดังแว่วมาตามสายลมยามเช้าตรู่ที่ยังคงหนาวเหน็บ น้ำค้างแข็งเกาะอยู่บนยอดหญ้า ไก่ป่าในหุบเขาเริ่มขันรับตะวัน เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ที่สดใสสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับซางเหมียนแล้ว เสียงระฆังนี้มิต่างอันใดกับเสียงยมทูตเคาะประตูเรียกวิญญาณ"ฮูหยินเจ้าคะ ได้เวลาตื่นนอนแล้วเจ้าค่ะ" เสียงเรียกอันแหบพร่าแต่ทรงพลังของแม่นมเหยียน ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน ตรงเวลาราวกับนางมายืนรอตั้งแต่ยามสามภายในห้องนอนที่มืดสลัว ซางเหมียนนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา นางพยายามกลั้นหายใจทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด หวังว่าหากนางเงียบดุจท่อนไม้ แม่นมเหยียนอาจจะเข้าใจผิดว่านางสิ้นลมไปแล้วและเดินจากไปทว่า... แม่นมเหยียนหาใช่คนที่จะถูกหลอกได้โดยง่าย ประตูเรือนนอนถูกผลักเปิดออก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับกลิ่นเครื่องหอมสมุนไพรฉุนจมูกที่นางมักพกติดตัว"ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำอุ่นสำหรับล้างหน้าและชุดฝึกมาให้แล้ว หากฮูหยินยังไม่ลุก บ่าวเกรงว่าท่านโหวจะเข้ามาอุ้มท่านไปโยนลงบ่อบัวตามที่ลั่นวาจาไว้จริง ๆ นะเจ้าคะ"คำขู่เรื่องบ่อบัวทำให้ท่อนไม้บนเตียงเริ่มขยับตัว ซางเหมี