All Chapters of ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ: Chapter 11 - Chapter 19

(มุมมองของดันเต้)“ผมกำลังพูดสายกับคุณดันเต้ โมเร็ตติ ใช่ไหมครับ” เสียงปลายสายเป็นชายหนุ่ม สุภาพ เรียบ และเว้นระยะอย่างมืออาชีพแบบที่มีแค่ทนายความเท่านั้นจะทำได้“ผมเอง”“ผมชื่อเดวิด ทอมป์สัน เป็นหุ้นส่วนของบริษัท ทอมป์สัน แอนด์ แอสโซซิเอทส์ ผมได้รับมอบหมายจากคุณอเลสเซีย โมเร็ตติ ให้ติดต่อมาเพื่อหารือเรื่องการแบ่งทรัพย์สินและข้อตกลงการหย่า”ดันเต้รู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายแข็งตัวเป็นน้ำแข็งเมื่อดันเต้มาถึงสำนักงานกฎหมายใจกลางเมือง เขายังยึดเกาะความหวังริบหรี่ว่าเขาจะได้เห็นเธอบางทีในที่สุดเธออาจยอมพูดกับเขา ต่อให้เป็นแค่เรื่องเงื่อนไขการหย่า อย่างน้อยเขาก็จะได้เห็นเธอ ได้รู้ว่าเธอปลอดภัยแต่ในห้องมีเพียงพวกเขาสองคนไม่มีอเลสเซีย“ภรรยาผมอยู่ไหน” ดันเต้ถาม น้ำเสียงราบเรียบ“ขออภัยครับ คุณโมเร็ตติ แต่วันนี้ลูกความของผมไม่ได้มาด้วย” ทอมป์สันพูด พลางนั่งลงและหยิบแฟ้มหนาออกจากกระเป๋า “นี่คือสัญญาหย่าที่เธอเตรียมไว้ การแบ่งทรัพย์สิน ค่าเลี้ยงดู และเงื่อนไขที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ระบุไว้อย่างชัดเจน”ดันเต้จ้องเอกสารโดยไม่ยื่นมือไปรับ “ผมต้องการพบเธอ เดี๋ยวนี้”“ผมเข้าใจความรู้สึกขอ

(มุมมองของดันเต้)ยังมีข้อความอีกมากบนหน้าจอ แต่ดันเต้อ่านต่อไม่ไหว ทุกคำคือมีดโกนกรีดผิว ทุกภาพคือแส้ฟาดวิญญาณในที่สุด เขาก็เข้าใจอย่างแท้จริงว่าอเลสเซียต้องทนอะไรบ้าง ในขณะที่เขาเสพสุขจากสองโลกเธอต้องเห็นข้อความพวกนี้ทุกวันเธอถูกย้ำเตือนทุกวันว่าสามีของเธออยู่บนเตียงกับผู้หญิงคนอื่น พร้อมเหยียดหยามเธอเธอต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าจอมปลอม น่ารังเกียจของเขาทุกวัน“มาร์โก” เสียงดันเต้เย็นจัดราวลมไซบีเรีย “เอารถมา”ระหว่างทางกลับบ้าน ดันเต้กดโทรหาเจนน่า หลังจากฟังสัญญาณรอสายไม่กี่ครั้ง เสียงหวานเลี่ยนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น“ที่รัก ในที่สุดก็โทรมา! ฉันเริ่มคิดแล้วว่าคุณลืมฉันไปแล้ว”เธอฉลาดพอจะแสร้งว่าการทะเลาะก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น และไม่โง่พอจะคิดว่าผู้ชายอย่างดันเต้จะยอมขอโทษ“มาที่วิลล่าผม เดี๋ยวนี้” เสียงดันเต้ไร้ออารมณ์โดยสิ้นเชิง“อะไรนะ?” น้ำเสียงของเธอสั่นอย่างชัดเจน “ดันเต้ เกิดอะไรขึ้น คุณฟังดูแปลกไป”“ผมบอกให้มาที่วิลล่า เดี๋ยวนี้”ดวงตาเขาลุกไหม้ด้วยไฟนรกเป็นครั้งแรกที่เขามองเห็นการกระทำของตัวเองอย่างชัดเจน เขาไม่ใช่เจ้าพ่อมาเฟียผู้แตะต้องไม่ได้ ไม่ใช่อัจฉริยะทา

ย่านโคมแดงของชิคาโก หลังเที่ยงคืนไปไม่นานรถเอสยูวีสีดำเบรกดังเอี๊ยดหยุดสนิทตรงหัวมุมที่สว่างด้วยแสงนีออน ประตูรถเปิด ชายร่างใหญ่สองคนลากผู้หญิงคนหนึ่งลงมาบนทางเท้า“ไม่! ได้โปรด!” เจนน่าดิ้นรน เล็บข่วนเป็นรอยเลือดบนแขนบอดี้การ์ด “ฉันให้เงินได้! เงินเยอะมาก!”แต่ชายทั้งสองไร้อารมณ์ ปฏิบัติตามคำสั่งของดันเต้อย่างชำนาญ ระหว่างการชุลมุน แขนเสื้อผ้าไหมราคาแพงของเจนน่าติดขอบประตูรถและฉีกขาดด้วยเสียงแหลม ผืนผ้าบอบบางราวกระดาษ ขาดเป็นริ้วในพริบตา“อ๊าก!” เธอกรีดร้อง พยายามปิดอก แต่ก็สายเกินไป ชายทั้งสองปล่อยมือ ร่างเธอกระแทกลงบนทางเท้าที่สกปรกพื้นคอนกรีตทำให้เธอแสบร้อนผิวที่เปลือย เศษแก้วจากขวดที่ถูกทิ้งบาดเข่าของเธอ เลือดซึมผ่านถุงน่องที่ขาด เปรอะปนกับคราบสกปรกไม่รู้ชนิดบนพื้นรถเอสยูวีสีดำขับเร่งเครื่องหนีไปเจนน่าสั่นเทาเมื่อยันตัวลุกขึ้น ตระหนักว่าเธอถูกทิ้งไว้ตรงหน้าบาร์ที่เธอเคยทำงาน ก่อนจะพบกับดันเต้ในตอนนั้น เธอเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลในชุดราคาถูก หัวเราะรับมุกสกปรกเพื่อทิปไม่กี่สิบดอลลาร์ต่อคืน“ตายจริง นั่นเจนน่าใช่ไหม?”มีเสียงผู้หญิงดังมาจากหน้าบาร์ กลุ่มสาวแต่งตัวว

(มุมมองของดันเต้)วินเชนโซถอนหายใจยาวกว่าหนึ่งเดือน ดันเต้แทบไม่ได้กินอาหารเป็นเรื่องเป็นราว หรือได้นอนเต็มคืนธุรกิจทั้งหมดของตระกูลโมเร็ตติกำลังได้รับผลกระทบ“พ่อ…” ดันเต้เงยหน้า ดวงตาส่องประกายความสิ้นหวัง “ผมค้นทั้งอเมริกาเหนือ ทั้งยุโรป ส่งคนของผมไปหมดแล้ว…ทำไมยังหาเธอไม่เจอ ทำไม?!”วินเชนโซคุกเข่า วางมือบนไหล่ลูกชาย “ดันเต้ ฟังพ่อนะ ถ้าวิธีปกติใช้ไม่ได้ เราก็ใช้วิธีที่ไม่ปกติ”“หมายความว่ายังไง”ดวงตาของอดีตเจ้าพ่อมาเฟียเป็นประกายแน่วแน่ “ตระกูลโมเร็ตติทำงานในโลกใต้ดินระดับโลกมาหลายทศวรรษ ถึงเวลาเรียกทวงบุญคุณเหล่านั้นแล้ว”ดันเต้เงยหน้าพรวด “พ่อหมายถึง…”“เราปล่อยข่าว ออกไปทั่วโลก ผ่านเครือข่ายของเราทุกทวีป—คามอร์รา ยากูซ่า ไตรแอด บรัตวา… ให้ทุกองค์กรรู้ว่าตระกูลโมเร็ตติกำลังตามหาใคร”อิซาเบลล่ามองสามีอย่างตกใจ “วินเชนโซ แบบนั้นจะทำให้ตระกูลเราเด่นมาก”“เพื่อลูกชายของฉัน เพื่ออนาคตของตระกูล ความเสี่ยงนี้คุ้มค่า” อดีตเจ้าพ่อมาเฟียพูด พลางลุกขึ้น “แต่ดันเต้ แกต้องออกหน้าด้วยตัวเอง ให้โลกเห็นว่าแกจริงจังแค่ไหน”หนึ่งสัปดาห์ต่อมา วิดีโอหนึ่งเริ่มแพร่กระจายผ่านทุกช่องทาง

หลังออกจากเกสต์เฮาส์ ฉันย้ายไปอยู่เมืองเล็ก ๆ ริมฟยอร์ดอันห่างไกลทางตะวันตกของไอซ์แลนด์ สถานที่ที่มองเห็นแสงเหนือได้ชัดเจนเจ้าของบ้านเช่าของฉันเป็นชายชรานิสัยใจดีชื่อกุนนาร์ เขาพูดอังกฤษไม่ค่อยได้ เราจึงสื่อสารกันด้วยท่าทางและคำง่าย ๆ เป็นส่วนใหญ่ แต่ความเงียบสงบนั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการพอดีทุกเย็น ฉันจะเล่นไวโอลินข้างเตาผิง ท่วงทำนองคุ้นเคยก้องอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก เคล้ากับเสียงลมทะเลและเงาภูเขาที่อยู่ไกลลิบ ฉันวาดรูป อ่านหนังสือ ดื่มกาแฟ และเฝ้ามองแสงเหนือระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าฉันรู้สึกถึงความสงบอย่างแท้จริงบ่ายวันหนึ่ง กุนนาร์มาเคาะประตู เขาดูอ้ำอึ้งเล็กน้อย มือเขาถือโทรศัพท์เก่า ๆ อยู่ในมือ“เอวา” เขาเรียกฉันด้วยชื่อใหม่ “ฉันไม่แน่ใจว่าควรให้ดูไหม…แต่ว่ามีวิดีโอกำลังแชร์กันในอินเทอร์เน็ต…เกี่ยวกับมาเฟียอเมริกันคนหนึ่ง เขาว่ากันว่า…ว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจะตาย”ฉันวางพู่กันลง แล้วมองสีหน้ากังวลของเขา “วิดีโออะไรคะ”ฉันรับโทรศัพท์เก่าจากมือกุนนาร์ วิดีโอภาพพร่ามัวกำลังเล่นอยู่ คุณภาพแย่ แต่ฉันยังเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยได้ชัด—ผอมจนเหมือนเหลือแต่โครงกระดูก ดวงตากลวงโบ๋ไม่ต่างจ