Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Capítulo 201 - Capítulo 210

บทที่ 48: งานเปิดตัวสินค้าล้ำค่าเจ็ดวันต่อมา ข่าวลือเรื่อง ‘กระเป๋ารุ่นจำกัด’ ของร้านสกุลไป๋แพร่สะพัดไปทั่วเจียงหนานอย่างรวดเร็วฮูหยินและคุณหนูตระกูลใหญ่ต่างได้รับเทียบเชิญกระดาษหอมเคลือบทองคำเปลว ให้ร่วมงานจิบชาและชมสินค้าใหม่ การจำกัดจำนวนแขกเฉพาะสตรีชั้นสูง ยิ่งกระตุ้นความกระหายใคร่รู้ในแวดวงสังคมให้พุ่งสูงขึ้นเช้าวันงาน หน้าร้านสกุลไป๋ถูกประดับประดาด้วยแพรแดงและโคมไฟหรูหรา รถม้าหลายสิบคันทยอยจอดเทียบหน้าประตู เหล่าสตรีสูงศักดิ์ก้าวลงมาพร้อมสาวใช้ เดินเข้าสู่ภายในร้านที่ถูกเนรมิตเป็นโถงรับรองสุดหรู พร้อมชาและขนมหายากคอยต้อนรับเมิ่งซี ในชุดกระโปรงสีแดงเพลิงปักลายพญาหงส์ ยืนต้อนรับแขกด้วยท่วงท่าสง่างาม โดยมีชิงเยว่คอยช่วยอยู่ด้านข้าง“ยินดีต้อนรับทุกท่านเจ้าค่ะ” เมิ่งซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน “วันนี้ร้านตระกูลไป๋ขอนำเสนอกระเป๋ารุ่น ‘บุปผาเหมันต์’ ตัดเย็บจากหนังจิ้งจอกหิมะ ผสานผ้าไหมยกทองจากเมืองหลวง และมีเพียงสิบใบในเจียงหนานเท่านั้น!”สิ้นคำประกาศ ม่านกลางร้านถูกเปิดออก เผยให้เห็นกระเป๋าทั้งสิบใบวางเด่นบนแท่นไม้รองกำมะหยี่สีดำ แสงสว่างตกกระทบป้ายทองคำสลักอักษร ‘ไป๋’ ส่องประกายระย

บทที่ 50: ไฟแค้นที่เริ่มคุกรุ่นไป๋อวี้เฉินสั่งคนสนิทให้นำม้าไปผูกไว้ท้ายรถม้า ก่อนจะก้าวตามเมิ่งซีขึ้นไปบนห้องโดยสาร ทันทีที่บานประตูไม้ปิดลง วงแขนแกร่งก็รวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดแน่น ชายหนุ่มซบใบหน้าลงกับไหล่ลาด ซึมซับความอบอุ่นจากนางเพื่อระงับโทสะที่ยังคุกรุ่น“ท่านพี่... ข้าหายใจไม่ออกแล้วเจ้าค่ะ” เมิ่งซีประท้วงเสียงอู้อี้ ทว่าสองแขนกลับโอบกอดเขาตอบอย่างปลอบประโลมไป๋อวี้เฉินยอมคลายวงแขน แต่ยังรั้งร่างบางให้นั่งบนตัก นัยน์ตาคมสำรวจใบหน้านางเพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่ามิได้บุบสลาย“ข้าไม่ควรปล่อยเจ้าออกไปตรวจงานลำพัง หากข้ามาถอยหลังไปสักก้าว ข้าไม่อยากคิดเลยว่าคนพรรค์นั้นจะล่วงเกินอันใดเจ้าบ้าง”“ข้ามีหมิงซานกับชิงเยว่คอยคุ้มกันนะเจ้าคะ อีกอย่าง... ข้ามิใช่สตรีที่จะยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ” เมิ่งซีเกลี่ยสันกรามสามีเบาๆนางลอบมองใบหน้าเขาแล้วอดเปรียบเทียบกับ ‘ไอ้ท็อป’ แฟนเก่าในโลกก่อนไม่ได้ ผู้ชายหน้าตาเหมือนเซียวเฟิงคนนั้น เวลาเกิดปัญหาทีไรมักมุดหัวหนี ทิ้งให้นางแก้ปัญหาเพียงลำพัง ผิดกับบุรุษตรงหน้าที่พร้อมออกหน้ากางปีกปกป้องนางจากทุกอันตรายโดยไม่ต้องร้องขอสวรรค์ช่างมีตา ที่ส่งนางข้ามมิต

บทที่ 52: จุดจบของคนพาลช่วงสายของวันนั้น ถนนสายหลักในเมืองเจียงหนานคึกคักเป็นพิเศษ เสียงฆ้องรัวแจ้งข่าวดังนำขบวนรถลากที่บรรทุกกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคน พวกเขาถูกมัดมือไพล่หลัง มีป้ายไม้ห้อยคอระบุความผิดชัดเจนว่า โจรลอบวางเพลิงหมิงซาน ควบม้านำขบวนด้วยท่วงท่าองอาจ เขาประกาศความผิดของนักเลงกลุ่มรังหมาป่าให้ชาวเมืองรับรู้ทั่วกัน พร้อมระบุชื่อผู้บงการอยู่เบื้องหลังอย่างเจาะจง การกระทำนี้ไม่เพียงทำลายชื่อเสียงของเซียวเฟิงจนย่อยยับ แต่ยังเป็นการเตือนทุกคนที่คิดจะริอ่านเป็นศัตรูกับตระกูลไป๋ไปในตัวขบวนประจานมาหยุดลงที่หน้า ร้านตระกูลเซียว ซึ่งถูกทหารยามปิดล้อมไว้ทุกด้าน นายอำเภอเจียงหนานยืนรออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเซียวเฟิง ถูกทหารสองนายคุมตัวออกมาจากร้าน ใบหน้าที่เคยถือดีบัดนี้ซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นลูกสมุนที่ตนจ้างวานถูกจับมัดอยู่บนรถลาก“นายอำเภอ! นี่มันเรื่องอะไรกัน ข้าเป็นพ่อค้าสุจริต เหตุใดจึงส่งทหารมาจับกุมข้าเช่นนี้!” เซียวเฟิงพยายามโวยวาย หวังจะแสร้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์“สุจริตงั้นหรือ?” นายอำเภอแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะโยนถุงเงินที่มีตราประจำตระกูลเซียว

บทที่ 54: คำสารภาพรักที่เอ่อล้นความเร่าร้อนบนเตียงกว้างเพิ่งผ่านพ้นไป ทว่าเปลวไฟในกายของ ไป๋อวี้เฉิน กลับไม่มีท่าทีจะมอดดับ ความกังวลที่จะเสียนางไปในอดีตถูกแทนที่ด้วยความโหยหาและต้องการครอบครองอย่างไม่สิ้นสุดชายหนุ่มช้อนร่างบางที่กำลังอ่อนแรงขึ้นแนบอก เขาพานางก้าวออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องอาบน้ำส่วนตัวที่อยู่ติดกัน ภายในอบอวลไปด้วยไอน้ำและกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ลอยอยู่ในสระหินอ่อน แสงตะเกียงน้ำมันส่องสว่างรำไร ยิ่งขับให้บรรยากาศดูวาบหวามขึ้นกว่าเดิมเขาค่อยๆ วาง เมิ่งซี ลงในน้ำอุ่น ไอน้ำปะทะใบหน้าหวานที่ยังขึ้นสีจัดเพราะแรงอารมณ์ที่คั่งค้าง เสื้อผ้าชั้นในบางเบาเปียกโชกแนบไปกับสัดส่วนเรือนร่าง เผยให้เห็นรอยรักสีกุหลาบที่เขาจงใจฝากไว้ทั่วผิวขาวผ่อง“อวี้เฉิน... ข้าเหนื่อยเหลือเกินเจ้าค่ะ” หญิงสาวประท้วงเสียงแผ่ว พยายามเลี่ยงสัมผัสที่กำลังจะปลุกความซาบซ่านขึ้นมาอีกครั้ง“แต่ข้าหยุดกอดเจ้าไม่ได้เลย ฮูหยินของข้า” ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหู เขาคว้าร่างบางเข้าหาจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งที่เปียกชื้น ริมฝีปากหยักขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเมิ่งซีสะดุ้ง “ข้าอยากรัดเจ้าไว้แบบนี้ทั้งวันทั้งคืน”ฝ่ามือร้อนเคล้น

บทที่ 56: คำเยาะหยันของงูพิษบรรยากาศในจวนตระกูลไป๋ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเหล่าผู้อาวุโสจากเรือนบรรพบุรุษรุดมายังเรือนใหญ่ทันทีที่ทราบข่าว พยานปากเอกอย่างแม่ครัวที่สารภาพทั้งน้ำตา ประกอบกับเศษซากพิษที่เหลืออยู่ในถ้วยรังนก ทำให้ทุกสายตาที่มองมายัง เมิ่งซี เต็มไปด้วยความรังเกียจ“การวางยาแม่สามีมีโทษถึงประหาร! ก่อนจะถึงมือทางการ กฎตระกูลไป๋ก็ไม่อาจละเว้นสตรีใจคออำมหิตเช่นนี้ได้!” ผู้อาวุโสใหญ่กระแทกไม้เท้าลงพื้นเสียงดังสนั่น “อวี้เฉิน! ในฐานะหัวหน้าตระกูล เจ้าจะมัวปกป้องนางอยู่หรือ? ปลดนางออกจากตำแหน่งและส่งตัวให้นายอำเภอเดี๋ยวนี้!”ไป๋อวี้เฉินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ร่างสูงสง่าดูเหมือนเสือที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์ “ในเมื่อความจริงยังไม่ปรากฏชัด ข้าจะไม่ส่งตัวนางให้ใครทั้งนั้น!”“หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ เจ้ายังจะหาความจริงอะไรอีก!” ผู้อาวุโสอีกท่านสมทบเพื่อรักษาชีวิตของเมิ่งซีจากการถูกบีบให้ประหารตามกฎตระกูล ไป๋อวี้เฉินจึงตัดสินใจขั้นเด็ดขาด “ข้าจะขังนางไว้ในเรือนนอน ห้ามใครเข้าพบเด็ดขาด! ข้าขอเวลาสามวันเพื่อสืบหาความจริง หากครบกำหนดแล้วยังไม่มีหลักฐานมาหักล้าง ข้าจะเป็นคนส่งตัวนางให้ท