Todos os capítulos de เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม: Capítulo 211 - Capítulo 220

บทที่ 58: กรงขังที่เปิดออกไป๋อวี้เฉินสาวเท้าเร่งรีบไปตามทางเดินในจวน ระยะทางที่เคยสั้นกลับดูยาวไกลอย่างน่าประหลาด ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาซ่อนความคลุ้มคลั่งไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น กลัวเหลือเกินว่าสตรีในห้องจะทนแรงกดดันไม่ไหว จนตัดสินใจใช้ ‘หยกข้ามมิติ’ หนีหายไปตลอดกาล“เปิดประตู!” เขาตวาดสั่งทหารยามเสียงสั่นโซ่ตรวนและกุญแจถูกปลดออกทันที ชายหนุ่มผลักประตูเข้าไปอย่างแรง นัยน์ตาคมกวาดมองไปทั่วห้องที่มืดสลัว ลมหายใจสะดุดลงเมื่อเห็นเพียงความว่างเปล่าบนเตียงนอน“เมิ่งซี...” เขาเรียกชื่อนางอย่างโหยหา ใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มทว่าในวินาทีนั้น ร่างบอบบางในชุดสีอ่อนก็ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น เมิ่งซีชะงักมองสามีที่อยู่ในสภาพหอบเหนื่อยและผมเผ้ายุ่งเหยิง นางระบายยิ้มงดงามออกมา “ท่านพี่...”ไป๋อวี้เฉินพุ่งเข้าไปกอดนางไว้แน่น วงแขนสั่นเทาขณะซุกใบหน้าลงกับไหล่นาง “เจ้ายังอยู่... เจ้ายังอยู่ที่นี่จริงๆ” น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นกลับสั่นเครือด้วยความโล่งใจเมิ่งซีโอบกอดแผ่นหลังกว้าง ลูบปลอบเขาอย่างเบามือ “ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ ข้าไม่เคยคิดจะทิ้งท่านไปไหน”เขาผละออกเล็กน้อย ประคองใบหน้าซีดเซียวของนางไว้ด้วยมือที่

บทที่ 60: การเล่นตลกของโชคชะตาบรรยากาศยามหัวค่ำเงียบสงบและร่มรื่น เมิ่งซีเดินเกาะกุมมือกับไป๋อวี้เฉิน ลัดเลาะไปตามทางเดินหินในสวนสวยเพื่อมุ่งหน้ากลับเรือนนอน หญิงสาวลอบมองทิวทัศน์รอบกายพลางคิดประหลาดใจเหตุใดค่ำคืนนี้ สวนพฤกษาที่นางเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ถึงได้ดูงดงามตระการตาและน่ามองกว่าปกติยิ่งนักเมื่อเดินมาถึงหน้าเรือน ไป๋อวี้เฉินก็บีบกระชับมือนางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เจ้าเข้าไปพักผ่อนด้านในก่อนเถิด ข้ามีงานต้องกำชับหมิงซานสักประเดี๋ยว แล้วจะรีบตามเข้าไป"เมิ่งซีพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนจะผลักบานประตูไม้เข้าไปเพียงลำพัง แต่ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง เมิ่งซีก็ต้องชะงักข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งกระจัดกระจาย และที่หน้าตู้ไม้ข้างเตียง ปรากฏร่างของบ่าวรับใช้ชายผู้หนึ่งกำลังรื้อค้นลิ้นชักอย่างเอาเป็นเอาตาย ในมือของมันถือหีบไม้จำหลักใบเล็กที่เมิ่งซีซ่อนเอาไว้... หีบที่บรรจุ ‘หยกข้ามมิติ’“เจ้าเป็นใคร! บังอาจเข้ามาขโมยของในเรือนนี้ได้อย่างไร!” เมิ่งซีตวาดลั่นบ่าวชายสะดุ้งสุดตัว มันหันขวับมามองนายหญิงของจวนด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ความยากจนข้นแค้นและหนี้สินพนันบีบคั้นให้มันลอบเข้ามาขโมย

บทที่ 62: เบาะแสจากอดีตเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าครึ่งปี...หลังจากที่ขวัญพยายามค้นหาทุกวิถีทางเพื่อกลับไปหาเขา แม้กระทั่งใช้วิธีสิ้นคิดอย่างการปลิดชีพตัวเอง ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงรอยน้ำตาและความเจ็บปวดแสนสาหัสของครอบครัวที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น เธอจึงทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้ผ่านพ้นไปในแต่ละวัน แม้ว่าหัวใจจะแหลกสลายและคิดถึงเขาแทบขาดใจก็ตามบรรยากาศภายในออฟฟิศยังคงวุ่นวาย ขวัญนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลังจากการประชุมอันแสนยาวนานเพิ่งจบลง การโหมทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ กลายเป็นวิธีเดียวที่ช่วยดึงเธอออกจากห้วงความคิดถึงได้ชั่วคราว ทุกวันนี้เธอกลายเป็นคนบ้างานไปโดยปริยาย"พักบ้างเถอะขวัญ..." เสียงของแพรวดังขึ้น พร้อมกับแก้วกาแฟกรุ่นร้อนที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน แพรวทอดถอนใจเมื่อมองดูสภาพของเพื่อนรัก "ทุกวันนี้แกได้นอนบ้างหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองโทรมขนาดนี้"แพรวลอบสังเกตใบหน้าที่ซูบซีดและแววตาที่ว่างเปล่าของเพื่อน ขวัญในตอนนี้ใช้ชีวิตไม่ต่างอะไรกับร่างไร้วิญญาณขวัญทำได้เพียงส่งยิ้มเจื่อนๆ กลับไป เธอไม่กล้าแม้แต่จะบอก

บทที่ 64: การจากลาที่ไร้ปาฏิหาริย์ลุงเหล่าไป๋ไขกุญแจทองเหลืองที่ดูเก่าแก่ก่อนจะผลักบานประตูไม้แกะสลักให้เปิดออก กลิ่นอายของไม้กฤษณาและเครื่องหอมจางๆ ที่ขวัญจำได้ติดจมูกพุ่งเข้าปะทะใบหน้าทันที หญิงสาวก้าวเข้าไปในห้องอย่างเลื่อนลอย ราวกับเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านไปไม่มีผลต่อสถานที่แห่งนี้เลยทุกอย่างถูกวางไว้ในตำแหน่งเดิม... คันฉ่องทองเหลืองที่เธอเคยส่อง ตั่งไม้ที่ไป๋อวี้เฉินเคยนั่งอ่านตำรา และเตียงกว้างที่เคยอบอวลไปด้วยไออุ่นจากอ้อมกอดของเขาขวัญฤทัยเดินไปที่ตู้หัวเตียง มือเรียวสั่นเทาลูบไล้ไปบนเนื้อไม้ที่ซีดจางลงตามกาลเวลา เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไร้เสียงสะอื้น"ข้ากลับมาแล้ว... อวี้เฉิน ข้ากลับมาหาท่านแล้วเจ้าค่ะ..."เธอพึมพำเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างบางทรุดฮวบลงกองกับพื้นไม้ วินาทีนี้ความหวังริบหรี่ที่คอยหล่อเลี้ยงหัวใจถูกพรากไปจนหมดสิ้น เธออุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่นี่เพียงเพราะหวังลึกๆ ว่าจะได้พบเบาะแส หรือปาฏิหาริย์ที่จะเปิดประตูมิติให้เธอกลับไปหาเขาได้อีกครั้งทว่าความจริงกลับตอกย้ำอย่างโหดร้าย... หยกได้แตกสลายไปแล้ว และประตูมิติแห่งกาลเวลาก็ได้ปิ

บทที่ 66: ฮูหยินที่หวนคืนแสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่าง ขับไล่ความมืดมิดและเงียบเหงาที่ปกคลุมเรือนนอนแห่งนี้มาตลอดหกเดือนให้มลายหายไปขวัญฤทัยในร่างของเมิ่งซีค่อยๆ ขยับตัวตื่น สิ่งแรกที่นางสัมผัสได้คือวงแขนแกร่งที่กอดนางเอาไว้แน่น และลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่บริเวณหน้าผาก เมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็สบเข้ากับดวงตาคู่คมของไป๋อวี้เฉิน ร่องรอยคล้ำใต้ตาบ่งบอกชัดเจนว่าบุรุษผู้นี้ไม่ได้หลับตาลงเลยตลอดทั้งคืน“ท่านพี่... ท่านยังไม่ได้พักผ่อนเลยหรือเจ้าคะ?” นางเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา พลางยกมือขึ้นลูบข้างแก้มของเขาชายหนุ่มจับมือนางมาแนบแก้ม หลับตาลงซึบซับไออุ่นอย่างหวงแหน “ข้าไม่กล้าหลับตา... ข้ากลัวว่าหากลืมตาขึ้นมาแล้วเจ้าจะหายไปอีก ข้ากลัวว่าเรื่องเมื่อคืนจะเป็นเพียงความฝัน” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกังวลใจคำพูดนั้นทำให้นางปวดหนึบในอก ขวัญขยับตัวเข้าไปซุกในอ้อมอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ “ข้าอยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ จับดูสิ... ตัวข้าอุ่นนะ ข้าไม่หายไปไหนแล้ว” นางเงยหน้าส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขา“ท่านพี่หลับตาพักเถิด ข้าสัญญาว่าจะกอดท่านไว้เช่นนี้ ไม่ลุกหนีไปไหนแน่นอน”ไ