Tatlong buwan matapos ang huling araw sa café.Walang dramatic na pagbabago sa mundo.Patuloy ang trabaho. Patuloy ang deadlines. Patuloy ang pag-ikot ng araw.Pero sa loob nila, may bagong katahimikan.Hindi na ito ang katahimikan ng distansya.Ito ang katahimikan ng pagkawala.—Si Lea ay mas abala kaysa dati.Lumaki ang team niya. Dumami ang projects. Mas malaki ang sakop ng responsibilidad.Sa mga meeting, steady ang boses niya. Klaro ang desisyon. Walang bakas ng pag-aalinlangan.Sa paningin ng iba, mas naging matatag siya.Pero may mga sandaling, habang naglalakad siya pauwi, may reflex pa rin ang kamay niya na gustong kunin ang phone.Hindi para sa trabaho.Para sana sa isang taong wala na roon.Minsan, nagtatype siya ng message.“Guess what happened today—”Tapos titigil.Buburahin.Hindi na iyon bahagi ng routine.—Si Miguel naman ay tuloy sa pagbuo ng branch.Mas maayos ang sistema. Mas malakas ang team.Mas madalas siyang nasa field, mas madalas siyang gumagawa ng desisyon
Huling Na-update : 2026-03-06 Magbasa pa