The Billionaire's Marriage Deal のすべてのチャプター: チャプター 151 - チャプター 160

Hindi agad nagdesisyon si Lea.Tatlong araw ang lumipas na parang mas mabigat kaysa sa buong linggo ng project deadline. Sa opisina, tuloy ang trabaho. May meetings, may revisions, may mga bagong task na kailangang asikasuhin. Sa labas, mukhang normal ang lahat.Pero sa loob niya, parang may dalawang direksyong sabay na humihila.Ang pangarap na matagal niyang pinaghirapan.At ang buhay na unti-unti niyang binuo kasama si Miguel.Hindi na nila iniiwasan ang usapan.Pero hindi rin nila pinipilit.Isang gabi, habang magkasama silang kumakain, tahimik lang sila pareho. Hindi awkward. Hindi mabigat. Pero may alam silang pareho na kailangan nang harapin.“Ano ang timeline?” tanong ni Miguel, mahinahon.“Three months bago ang full relocation,” sagot niya. “Pero may transition na agad.”Tumango siya.“May option bang remote?”“Temporary lang. Eventually kailangan talaga doon.”Tahimik ulit.Hindi seloso si Miguel. Hindi siya possessive. Hindi rin siya tipo na pipigil sa taong mahal niya.Per

unang gabi ni Lea sa bagong lungsod.Hindi dahil maganda ang view mula sa hotel, o dahil bago ang lugar. Kundi dahil sa katahimikan na hindi niya kabisado. Walang pamilyar na ingay ng kalsada. Walang pamilyar na galaw sa kusina. Walang presensyang hindi niya kailangang hanapin.Pagkababa niya ng maleta, umupo siya sa gilid ng kama at tumingin sa phone.May message si Miguel.Ingat ka. Kumain ka muna.Simple. Walang drama.Ngumiti siya, saka nag-type.Kakacheck in lang. Pagod pero okay. Ikaw?Ilang minuto bago sumagot.Nasa bahay na. Tahimik.Tahimik.Pareho nilang naramdaman iyon.Sa unang araw sa regional office, mabilis ang takbo.Sunod-sunod ang introductions. Briefings. Expectations. May bagong team na kailangang kilalanin, bagong dynamics na kailangang intindihin. Mas mabilis ang desisyon. Mas direkta ang feedback. Mas mataas ang pressure.Magaling si Lea. Natural sa kanya ang mag-adapt.Pero sa bawat sandaling tumitigil siya para huminga, may isang instinct na awtomatikong nagh

May mga linggo talagang tahimik.Hindi dramatic.Hindi magulo.Pero may kakaibang bigat.Sa bagong opisina, mas naging visible si Lea. Napansin ng regional head ang trabaho niya. Mas naging involved siya sa mga high-level meetings. Mas madalas siyang tawagin kapag may urgent concern.Isang hapon, matapos ang mahaba at tensyonadong presentation, tinawag siya ng director.“Lea, we’re considering you for a bigger role.”Hindi agad siya nakasagot.“Temporary relocation. Six months. Possibly extendable.”Six months.Mas malayo. Mas matagal.“Think about it,” dagdag ng director. “You’re ready.”Ready.Sa buong career niya, iyon ang salitang gusto niyang marinig.Pero ngayon, parang may kasamang tanong.Ready ba ang lahat?—Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nasa gitna rin ng pagbabago.May bagong project. Mas malaking responsibility. Mas mataas na expectation.Hindi niya pa sinasabi kay Lea na may chance din siyang ma-promote. Hindi pa sigurado. Ayaw niyang mag-expect.Pero sa gabi, habang

Apat na buwan na.Mas mabilis ang paglipas ng oras kapag pagod ka.Mas mabagal naman kapag nagbibilang ka.Sa kalagitnaan ng ikaapat na buwan, may email na dumating kay Lea.Subject: Extension Proposal.Hindi na siya nagulat.Nararamdaman na niya iyon. Mas lumalawak ang sakop niya. Mas umaasa sa kanya ang team. Mas marami ang nagtatanong kung kailan siya permanently lilipat.Binuksan niya ang email.Another six months. With possibility of permanent assignment.Napapikit siya.Hindi ito simpleng opportunity.Ito ay direksyon.—Sa kabilang lungsod, may meeting si Miguel kasama ang senior management.Nabanggit ang expansion.May bagong branch na itatayo.At isa sa mga pangalan na lumutang bilang possible lead—Siya.Lokasyon?Ibang rehiyon.Hindi ang lungsod kung nasaan si Lea ngayon.Hindi rin ang dati nilang lungsod.Mas malayo.Pag-uwi niya sa apartment, tahimik siyang umupo sa sofa.Napangiti siya nang mapait.Parang may sariling sense of humor ang universe.—Nag-video call sila na

Anim na buwan.Hindi nila namalayan kung paano lumipas ang mga araw—sa pagitan ng deadlines, biyahe, pagod, at mga gabing pinipilit maging present kahit ubos na ang lakas.Huling buwan na ng original timeline.At pareho nilang alam—may darating na desisyon.—Isang umaga, habang nagkakape si Lea sa maliit niyang kusina, tumunog ang phone niya.Email.Final evaluation.Napabuntong-hininga siya bago buksan.Commendation.Offer of permanence.Mas mataas na position. Mas malaking sakop. Mas malinaw na direksyon.Pero may kasamang tanong:Relocation confirmation required within two weeks.Hindi na extension.Hindi na temporary.Ito na.—Sa kabilang rehiyon, may meeting si Miguel kasama ang regional director.Successful ang expansion.Gusto siyang gawing long-term head ng branch.Mas malaking responsibility.Mas malaking team.Mas matagal na commitment.At malinaw ang sinabi ng director:“We need stability.”Stability.Iyon ang salitang matagal na nilang hinahanap—pero hindi sa parehong