Semua Bab The Billionaire's Marriage Deal: Bab 201 - Bab 205

The Softness They Used to ResistMay panahon sa buhay nina Lea at Miguel na akala nila ang pagiging matatag ay ibig sabihin hindi ka dapat masyadong malambot.Kailangan controlled ka.Kailangan independent.Kailangan hindi ka madaling maapektuhan.At sa maraming taon, iyon ang ginawa nila.Tinuruan nila ang sarili nilang kayanin ang lahat nang walang tulong.Pero habang tumatagal, may isang bagay silang unti-unting naintindihan—na may uri ng lakas na nanggagaling hindi sa pagpipigil,kundi sa pagpayag na maging malambot ulit.—Isang maulang umaga, si Lea ay nasa sala habang nakabalot sa kumot.May mainit siyang tsaa sa kamay habang pinapanood ang ulan sa labas.Hindi siya papasok sa trabaho ngayong araw.Wala naman siyang sakit.Pagod lang.At dati, hindi niya papayagan ang sarili niyang huminto dahil lang sa pagod.Pero ngayon, natutunan na niyang pakinggan ang katawan niya bago pa ito sumuko.Lumabas si Daniel mula sa kusina.“You really took a day off,” sabi nito na parang hindi

The Home They Didn’t Notice They Were Building May mga tahanan na hindi agad nabubuo. Hindi sila isang malaking pangyayari. Hindi sila yung araw na bigla mong mararamdaman na “ah, ito na.” Kundi unti-unti silang ginagawa— sa maliliit na routine, sa paulit-ulit na presensya, at sa mga ordinaryong araw na hindi mo namamalayang nagiging mahalaga. — Isang umaga, si Lea ay nagising dahil sa amoy ng nilulutong pagkain. Hindi dahil sa alarm. Hindi dahil may meeting. Kundi dahil may taong nasa kusina na gumigising kasabay ng bahay. Napangiti siya bago pa man siya bumangon. Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Daniel na nakatalikod habang may niluluto. “You’re awake,” sabi nito nang hindi lumilingon. “Naamoy ko pagkain.” “Valid reason.” Lumapit siya at sumandal sa counter habang pinapanood ito. Walang espesyal sa eksena. May kalat nang kaunti sa mesa. May mahinang music mula sa speaker. May liwanag ng umaga na pumapasok sa bintana. At habang nakatayo siya roon, may

The Home They Didn’t Notice They Were Building May mga tahanan na hindi agad nabubuo. Hindi sila isang malaking pangyayari. Hindi sila yung araw na bigla mong mararamdaman na “ah, ito na.” Kundi unti-unti silang ginagawa— sa maliliit na routine, sa paulit-ulit na presensya, at sa mga ordinaryong araw na hindi mo namamalayang nagiging mahalaga. — Isang umaga, si Lea ay nagising dahil sa amoy ng nilulutong pagkain. Hindi dahil sa alarm. Hindi dahil may meeting. Kundi dahil may taong nasa kusina na gumigising kasabay ng bahay. Napangiti siya bago pa man siya bumangon. Paglabas niya ng kwarto, nadatnan niya si Daniel na nakatalikod habang may niluluto. “You’re awake,” sabi nito nang hindi lumilingon. “Naamoy ko pagkain.” “Valid reason.” Lumapit siya at sumandal sa counter habang pinapanood ito. Walang espesyal sa eksena. May kalat nang kaunti sa mesa. May mahinang music mula sa speaker. May liwanag ng umaga na pumapasok sa bintana. At habang