All Chapters of โจฮันลวงรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 29 เด็กฝึกงาน@บริษัท เจเอช มัลติมีเดียร์ จำกัด (มหาชน)กระต่ายเดินอย่างมั่นใจเข้าไปในบริษัท เธอตั้งใจมาทำงานตั้งแต่เช้าในวันแรกและหวังว่ามันจะออกมาได้ดีอย่างที่คิดเอาไว้ พี่ ๆ ในแผนกต่างต้อนรับเธอเป็นอย่างดี ตอนแรกเธอก็กังวลเหมือนกันว่า บรรยากาศในการทำงานจะเป็นอย่างไรบ้างมีมนุษย์ป้าหรือพวกรุ่นพี่ที่ชอบใช้งานเด็กฝึกงานเกินจริงไปบ้างไหม สรุปว่า… ทุกแผนกในบริษัทดีมาก แถมสังคมการทำงานก็ดีมากด้วย ทำให้กระต่ายไม่รู้สึกกดดันอะไรเลยสักนิด“น้องกระต่าย… เหนื่อยไหววันนี้ทำงานวันแรก ค่อย ๆ ปรับตัวไปนะ มีอะไรก็ถามพี่ได้ อ้อ แล้วตอนบ่ายวันนี้รองประธานคนใหม่จะเข้ามาดูงานด้วย เดี๋ยวเราก็เข้าไปห้องประชุมด้วยกันเลยนะ”“ได้เลยค่ะ”“งั้นพี่ไปก่อน มีอะไรเดินมาหาพี่นะ”กระต่ายยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้าอย่างสดใส โชคดีอีกนั่นแหละที่เธอได้พี่เลี้ยงดี ๆ แบบนี้ แถมยังไม่ส่งงานมั่ว ๆ และไม่ใช้งานเด็กฝึกงานอย่างมั่ว ๆ อีกด้วย กระต่ายใช้เวลาเรียนรู้งานอยู่หลายชั่วโมง ก่อนจะลงไปกินข้าวที่ศูนย์อาหาร และกลับขึ้นมาในเวลานัดแต่ใครจะไปคิดว่ารองประธานคนใหม่ที่รุ่นพี่บอกจะเป็นคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด ทันทีที่เธอปร

ตอนที่ 31 จบแล้วสองเดือนกว่าผ่านไป“ยินดีด้วยนะคะน้องกระต่าย ใกล้ฝึกงานเสร็จแล้ว เป็นไงบ้างสนุกไหมหรือว่ากดดันอะไรบ้างไหม เสียดายเหมือนกันนะเนี่ยจะไม่มีเพื่อนคุยแล้ว แบบนี้พี่ต้องแย่แน่เลยทำงานคนเดียวหัวหมุน” พี่พิมพ์ที่เป็นพี่ลี้ยงในการฝึกงานให้กระต่ายเอ่ยอย่างยินดี“นั่นสิคะ ใจหายเหมือนกันนะคะเนี่ย”“เอาเป็นว่าถ้าเรียนจบแล้วก็กลับมาทำงานที่นี่นะ พี่จะบอก HR ไว้ให้ถ้าเจอใบสมัครน้องกระต่าย” เธอพูดพร้อมกับขยิบตา“แบบนี้เรียกเด็กเส้นไหมคะ”“จะว่าแบบนั้นก็ได้นะครับ กระต่าย… แฟ้มประเมินจากแผนกของพี่ เดี๋ยวต้องเอาเข้าไปให้คุณโจฮันใช่ไหม”“ใช่ค่ะพี่โอม ขอบคุณมากนะคะ”กระต่ายยิ้มอย่างดีใจ ตลอดเกือบสามเดือนที่ผ่านมาเธอเรียนรู้และเก็บเกี่ยวประสบการณ์การทำงานไปได้เยอะมาก พวกพี่ ๆ ที่สอนงานก็นิสัยดีหมด ถ้าไม่ติดกับรองประธานอย่างพี่โจฮันก็เถอะ แต่ด้วยรองประธานก็มีหน้าที่รับผิดชอบมากเช่นกัน ในบางวันเขาติดประชุมก็จะไม่ได้มาคอยพูดจาหาเรื่องเธอ จนบางครั้งพวกพี่ ๆ ในแผนกก็ถามเธอเหมือนกันว่าเธอไปทำอะไรให้รองประธานไม่พอใจหรือเปล่า ถึงได้ถูกหมายหัวแบบนั้นแต่ช่างเถอะอีกหน่อยเธอก็หลุดพ้นแล้ว การฝึกงานกำล

ตอนที่ 33 ตัดสินใจความมืดในห้องเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ กระต่ายสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก หัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล เธอพยายามขยับตัว แต่กลับรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง แถมยังมีสายอะไรบางอย่างพาดผ่านแขน เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงสลัวได้ เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจนี่ไม่ใช่ห้องของเธอผนังสีขาวสะอาดกลิ่นยาฆ่าเชื้อ และเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะ ทำให้กระต่ายรู้ตัวในทันทีว่าเธอกำลังอยู่ในโรงพยาบาล ความทรงจำก่อนหน้านั้นพร่าเลือน เธอจำได้เพียงว่ารู้สึกหน้ามืดหายใจไม่ออก และทุกอย่างก็ดับวูบไป“ลูก...” กระต่ายสะดุ้งตื่นพร้อมกับอุทานเรียกลูกของเธอ“ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงพยาบาลดังขึ้นจากข้างเตียง หญิงวัยกลางคนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่ต้องตกใจนะคะ คนไข้มีอาการเป็นลมหมดสติไป ตอนนี้ปลอดภัยทั้งคุณแม่และลูกน้อยในครรภ์แล้วค่ะ”กระต่ายกลืนน้ำลายและถอนหยายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะถามด้วยเสียงแผ่ว“ใคร…ใครพาฉันมาโรงพยาบาลเหรอคะ”พยาบาลชะงักเล็กน้อยก่อนตอบ“คุณโจฮันค่ะ เขาเป็นคนพามาส่งโรงพยาบาลค่ะ”ชื่อที่หลุดออกมานั้นทำให้หัวใจของกระต่ายหล่นวูบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตีก

ตอนที่ 35 สายเกินไปโจฮันขับรถวนอยู่ในซอยแคบ ๆ นานกว่าที่คิด บ้านเรือนเรียงรายคล้ายกันไปหมด ป้ายถนนเล็กจนแทบมองไม่เห็น เขาชะลอรถลงอีกครั้ง พยายามมองหาหมายเลขบ้านตามที่โอมบอก แต่ยิ่งขับลึกเข้าไปเท่าไร ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังหลงทางมากขึ้นเรื่อย ๆจนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับหญิงวัยกลางคนร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่งที่มองเข้าไปเป็นบ้านสวนด้วย แม่ครูกำลังรดน้ำต้นไม้ ท่าทางสงบเรียบง่าย แตกต่างจากความร้อนรนในอกของเขาอย่างสิ้นเชิงโจฮันตัดสินใจจอดรถ ลงไปยืนตรงหน้าพร้อมยกมือไหว้หญิงคนนั้น“สวัสดีครับ ขอโทษครับ…ผมกำลังตามหาบ้านของแม่ครูวิภา ไม่ทราบว่า…รู้จักไหมครับ”แม่ครูเงยหน้าขึ้น มองเขานิ่ง ๆ สายตาไม่ได้เป็นมิตรหรือแข็งกร้าว หากเป็นสายตาของคนที่ผ่านโลกมามาก“แล้วคุณเป็นใครคะ”คำถามนั้นทำให้โจฮันชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบออกไปอย่างตรงไปตรงมา“ผมเป็นแฟนของกระต่ายครับ…”มือของแม่ครูหยุดนิ่ง น้ำในบัวรดต้นไม้หยดลงบนพื้นอย่างช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นมองเขานานขึ้น ราวกับกำลังประเมินทุกถ้อยคำที่ได้ยิน ยังไม่ทันที่แม่ครูจะพูดอะไร เสียงประตูบ้านก็เปิดออก“แม่ครูคะ…”กระต่ายก้าวออกมาในชุดเ

ตอนที่ 37 ปรับความเข้าใจ (ตอนจบ)แสงไฟสีขาวนวลในห้องพักฟื้นสาดลงมาบนใบหน้าที่อ่อนล้าของกระต่าย เธอนอนเอนศีรษะอยู่บนหมอน มือหนึ่งวางทาบอกอีกมือแตะเปลเด็กที่ตั้งอยู่ข้างเตียง เด็กชายตัวเล็กในนั้นหลับสนิท หายใจสม่ำเสมอราวกับไม่รู้เลยว่าโลกใบนี้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความสับสนและความหวั่นไหวเพียงใดโจฮันนั่งอยู่ข้างเตียงมาตั้งแต่หัวค่ำ เขาแทบไม่ขยับไปไหน นอกจากลุกไปอุ้มลูก เปลี่ยนผ้าอ้อมหรือหยิบน้ำอุ่นมาให้กระต่ายจิบเป็นระยะ ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยกลับเต็มไปด้วยความระมัดระวังและอ่อนโยน ทุกการกระทำเหมือนผ่านการคิดมาแล้วอย่างดี ราวกับกลัวว่าเพียงพลาดนิดเดียวทุกอย่างจะพังลงอีกครั้งคืนแล้วคืนเล่าโจฮันยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น แม้หมอจะบอกว่ากระต่ายเริ่มแข็งแรงขึ้นแล้วสามารถกลับบ้านได้แต่โจฮันก็อยากให้กระต่ายได้พักผ่อนและอยู่จนครบ 1 สัปดาห์เพื่อตรวจแผลฝีเย็บให้หายสนิทก่อนกลับบ้าน แม้พยาบาลจะบอกว่าเขากลับไปพักผ่อนได้ แต่เขาก็แค่ยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า บอกว่าไม่เป็นไรเขาอยู่ได้กระต่ายมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ ในใจมีทั้งความอุ่นและความสับสนปนกันไปหมด เธอไม่ใช่คนไม่รู้สึก เธอเห็นทุกอย่างเห็นวิธีที่เขาอุ้มลูกอย่างท