โจฮันลวงรัก

โจฮันลวงรัก

last updateآخر تحديث : 2026-01-25
بواسطة:  ริตต้า619مستمر
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
43فصول
2.6Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

"ราคาที่เธอต้องจ่ายคือนอนอ้าขาให้ฉันเท่านั้น" ................................... โจฮันเดินกลับไปนั่งที่โซฟาด้วยอาการหัวเสียจากผลการแข่งแพ้ ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นดื่มจนหมด เพื่อระงับความไม่พอใจเอาไว้ เช่นเดียวกับผู้ชนะที่เดินกลับมาที่โต๊ะเช่นกัน “อย่าลืมที่รับปากด้วยละ เดี๋ยวกูเอาไอจีน้องเขาให้” “แค่จีบมันจะไปยากอะไรวะ เดี๋ยวจีบให้พวกอ่อนหัดดูเป็นตัวอย่าง” ................................................ "พี่ก็เข้ามาคบเพราะแพ้พนัน" "..." "เราก็ต่างหลอกกันทั้งคู่นะคะ ถือว่าจบกัน" "มันมีราคาที่เธอต้องจ่ายนะ" "อะไรคะ" "ก็แค่อ้าขาให้ฉันเท่านั้นเอง" ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ

عرض المزيد

الفصل الأول

พูดคุยกันและแนะนำตัวละครค่ะ

Lila’s POV

There should be laws against boys like Ryan Keller.

Real laws.

The kind stamped by judges, and enforced by police officers with handcuffs.

Because no one should be allowed to look this damn handsome at eight-thirty on a Monday morning.

It was unnatural.

Probably illegal in several countries.

I stood near the front steps of Crestwood College with my backpack hanging off one shoulder, pretending to check my phone while shamelessly admiring Ryan across the courtyard.

He leaned against the stone fountain with two of his teammates, the sunlight catching in his brown hair as if it personally adored him. His white shirt sleeves were rolled to his forearms, his tie loosened just enough to look like he had already made someone lose control.

And by someone, I meant me.

The sound of his laughter shattered through my thoughts. He had laughed at something one of his teammates said.

Seriously, what was so funny?

Tell me the joke too!

He ran a hand through his hair, and for a second, I forgot my own name. 

This was getting ridiculous.

Honestly, I didn’t even know Ryan like that. We had exchanged only three words since the first year of college—when we accidentally bumped into each other.

“Sorry.”

“It’s okay.”

And then last semester in the library when he’d asked, “Is this seat taken?”

I’d said no, then proceeded to forget how to breathe for twenty whole minutes. So no, Ryan Keller was not in love with me. Hell, he probably barely knew I existed.

But did that stop my hopeless little heart from acting stupid every time he smiled?

Absolutely not.

Before I could gather a single sensible thought, he pushed off the fountain and adjusted the strap of his bag to leave. Even that looked attractive. How annoying. 

I moved on instinct, my feet following every one of his footsteps without thinking twice. Maybe today would be the day I finally summoned the guts to walk over and talk to him properly. Say something that would make him blink and realize I was the girl of his dreams.

Maybe—

I slammed straight into a wall.

Except it wasn’t a wall.

It was a person.

A tall, hard-chested, extremely annoying human disaster. My phone nearly flew out of my hand.

“Hey! Watch where you’re going!” a cold voice snapped.

I looked up—and immediately wished I hadn’t.

Cole Harrison.

Of course, it had to be him!

Because the universe clearly hated me.

Cole stood there in black jeans and a dark shirt, sleeves rolled to his elbows, exposing the tattoos on his forearms and the kind of veins girls in this school wrote poetry about. His hair was messy in a deliberate way, like he’d just rolled out of bed looking expensive.

“You usually crash into people for fun?” He mocked, glancing at his friends before looking back at me. “Or should I feel honored?”

“I’d rather crash into a moving bus.” I snapped back coldly. 

His friends snickered behind him, one of them laughing so hard he almost choked on his own laugh. 

For a moment, Cole said nothing. Then his mouth curved into that annoying smirk I hated with every breath in me.

“There she is,” he said softly. “Crestwood’s favorite little attitude problem.”

“I’m not little.”

“You’re at knee level.”

“I’d be at eye level if you stood up straight.”

That earned a louder laugh from his friends.

Cole tilted his head, studying me like I was mildly entertaining. “Aw…she has teeth.”

Of course I do. Dangerous ones. The kind I should be using to rip straight into his ego.

“Move,” I snapped.

“Say please.”

“I’d rather eat cement.”

“Tempting offer, but your cheap tricks won’t work on me.”

God, he was the worst. Annoying and unfairly good-looking at the same time.

Absolutely not. Delete that thought immediately, Lila!

I narrowed my eyes, forcing myself to remain calm despite the rage boiling inside. “Do you practice being a cocky jerk, or does it come naturally?”

“Natural talent,” he shot back quickly. Some people sing…some dance. I choose to irritate you.”

His friends burst out laughing again.

God, I hated all of them.

“No,” I corrected. “The only thing you’re doing is to embarrass yourself publicly. And I’m just forced to witness it.”

He let out a low chuckle, his eyes still locked on me. “Cute.”

“There is nothing cute about this conversation,” I shot back. “Move, before I make a scene.”

“Your majesty…” he said, stepping aside with an exaggerated bow, “you are the scene.”

Without hesitation, I brushed past him, my shoulder slamming into his arm. 

He didn’t move an inch.

Of course, he didn’t.

Probably built out of arrogance and steel.

I kept walking, refusing to look back even though every nerve in my body was already sizzling with humiliation.

***********

By noon, the entire campus was buzzing.

It was results day and half the students at Crestwood treated grade releases like it was the end of the world. People huddled in hallways checking portals, screaming, crying the moment their eyes landed on their results.

I sat inside the Economics lecture hall, refreshing the screen until my own results loaded.

A clean pass.

Oh… thank God!

I exhaled and smiled.

Of course, I passed.

I’d studied for weeks while everyone else was partying or pretending their future didn’t depend on one exam.

Maybe Ryan passed too…

I didn’t get to finish my thoughts, because voices behind me cut through them instantly.

“Did you hear?”

“No way.”

“I’m serious…I can’t believe he failed the midterm exams.”

“Who?”

“Don’t know. Heard it’s someone popular.”

My attention sharpened instantly.

Popular.

Male.

Please…please…please, God. Let it not be Ryan.

“Did they say who?” I asked, turning halfway in my seat to face one of the girls discussing it.

The girl shrugged. “No clue. But everyone’s talking about it.”

Oh no.

Ryan played football and he also has a very busy schedule. Maybe he hadn’t had time to study. He must be so heartbroken right now—he needs all the support he can get.

Maybe I could be that support.

This was fate.

Before my brain could think twice, I shoved my books into my bag and stood up abruptly. The hallway outside was crowded, students moving in packs, their voices bouncing off the walls. I spotted Ryan at the far end near the staircase, talking to someone.

Perfect.

I straightened my shirt, fixed my hair, and started walking toward him. Then someone stepped directly into my path.

I stopped so suddenly I almost stumbled backward. 

You have got to be kidding me!

Cole stood there with both hands in his pockets, his expression quieter now—nothing like the arrogant smirk he had earlier when he was mocking me.

“No,” I said immediately.

His brow lifted. “No, what?”

“No to whatever nonsense you’re about to say. Move!”

“I need a minute.”

“I need you to get out of my face.”

His mouth twitched.

“No.”

“Cole… I’m serious. Get off my path.”

I tried to walk away through the other side, but he moved with me. I stepped the other way.

So did he.

People brushed past us, some clearly noticing the tension between the two of us. Great. A public scene.

“Why are you so obsessed with annoying me?”

“Can you just hear me out?”

Cole’s words didn’t register because across the hall, Ryan laughed at something someone said and started heading toward the stairs.

No.

No, no, no.

My gaze snapped back to Cole. “What do you want?”

For the first time since I’d known Cole Harrison, he hesitated. Like, actually hesitated. His gaze flicked away, then back to me. Whatever this was, it clearly wasn’t easy for him.

“Well?” I demanded. “I don’t have all day.”

He stayed silent for another second.

Then he said, low enough that only I could hear:

“I…I need you to tutor me.”

Holy shit!

I blinked.

Hundred percent sure I had misheard him.

“You,” I said slowly, “want me to tutor you?”

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
43 فصول
พูดคุยกันและแนะนำตัวละครค่ะ
ฝากนิยายเรื่อง โจฮันลวงรัก ค่ะเนื่องจากการเขียนที่จะทำให้ทามไลน์ของเรื่องมันลงล็อกเวลามันยากเหลือเกินไรต์ยังไม่เก่งขนาดนั้น ดังนั้น สำหรับเรื่อง โจฮันลวงรักกรณีทามไลน์หายไปหรือไม่เหมาะเจาะกับเรื่องก่อนนี้ทั้ง 2 เรื่องไรต์ขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะถ้าใครที่ได้อ่านเรื่อง อคิณณ์หวงรัก จะรู้ว่า พี่อคิณณ์ มีเพื่อนสนิท รวมแก็ง คือ 4 หนุ่มค่ะในแก็ง วิศวะแก็งนี้ดีที่หนึ่ง อคิณณ์ วาตะ ธาม โจฮันและหากใครไม่ได้อ่านเรื่อง อคิณณ์หวงรัก และวาตะทวงคืนรัก ก็สามารถมาอ่านเรื่อง โจฮันลวงรัก ได้เลยค่ะเหตุการณ์ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน เรื่องนี้อ่านจอยๆ กันไปนะคะ....เพื่อเป็นกำลังใจ ฝากกดเข้าชั้น กดหัวใจ คอมเมนต์ กดติดตามค่ะขอให้ทุกคนมีความสุข สุขภาพดี นะคะริตต้า619แนะนำตัวละครโจฮัน - โจฮัน เครชฟอร์ด จากเรื่อง โจฮันลวงรักอายุ 22 ปี 189-75-60 (สูง-น้ำหนัก-เลขมงคล)นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปี 4 มหาวิทยาลัยอเบรนตันหล่อเหลา รูปหน้าเรียว กรามชัด จมูกโด่ง ตาสีน้ำตาลอ่อน รูปร่างกำยำ กล้ามเนื้อแน่น พูดจาดี นิสัยเฟรนด์ลี่ (เพราะเวลาที่ต้องการสิ่งใดสิ่งหนึ่ง)นิสัยเอาแต่ใจอย่างไม่มีเหตุผล คิดว่าตัวเองทำถูกเ
اقرأ المزيد
บทนำ
บทนำเสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูที่ถูกดัดแปลงให้เป็นรถแข่งดังกระหึ่มไปทั่วลานแข่ง ความตึงเครียดค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นก่อนการแข่งขันจะเริ่ม ‘โจฮัน’ ไม่ได้ต้องการเข้าร่วมการแข่งตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เป็นเพราะถูกคะยั้นคะยอจากกลุ่มเพื่อนให้เขาลองลงแข่งบ้างก็ไม่เสียหาย“ไม่เอาหน่อยเหรอ ไหน ๆ มึงก็แต่งรถมาขนาดนี้แล้ว จะปล่อยให้เสียของหรือไงวะ” วาตะพูดขึ้นพร้อมกับปรายตามองไปยังรถหรูของโจฮัน“นั่นดิ เอาหน่อยน่าแพ้ก็ไม่เสียหายปะวะ ถือว่าซ้อมมือ” ธามเองก็เสริมเช่นกันทำเอาโจฮันถึงกับคิดไม่ครุ่นคิดไม่ตก… วันนี้เขาไม่ได้ตั้งใจมาแข่งเลยสักนิด แต่เป็นเพราะเพื่อน ๆ ชวนกันออกมาสังสรรค์เสียมากกว่า ทว่าในจังหวะนั้นเอง ความสนใจของเขาก็ถูกดึงกลับไปด้วยเสียงเรียกจากใครบางคนในกลุ่ม โจฮันหันไปมอง และพบว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เพื่อนสนิท แต่เป็นเพียงเพื่อนของเพื่อนที่เคยรู้จักกันผ่าน ๆ เท่านั้น“งั้นเอางี้ไหม กูก็มือใหม่เหมือนกันอยากลองสนาม แต่สู้พวกมือโปรไม่ได้ เท่ากับว่ามึงก็มือใหม่ กูก็มือใหม่ถูกปะ… งั้นมาลองกันสักรอบแต่กูมีข้อแม้นะ”“อะไร?”“ก็ไม่ยากอะไรหรอก คือกูไปได้ยินพวกรุ่นน้องสาว ๆ คุยกัน มีน้องคนหนึ่งชื่อ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 1 อยากรู้จัก
ตอนที่ 1 อยากรู้จักเมื่อคาบบ่ายของคณะถูกอาจารย์ประจำวิชาประกาศยกเลิกคลาสอย่างกะทันหัน ‘กระต่าย’ นักศึกษาคณะนิเทศ สาขาการสื่อสารโฆษณา ปี 3 ที่ต้องง่วนอยู่กับการเก็บของใส่กระเป๋า เพื่อเตรียมตัวไปทานข้าวเที่ยงกับพร้อมกับเพื่อนของเธอ ที่ร้านประจำหน้ามหาลัยอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีบางสิ่งทำให้เธอต้องละสายตาจากสิ่งตรงหน้า และหันกลับไปมองเพื่อนของเธอที่ยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูห้องเรียน “กระต่าย ถ้างั้นพวกฉันไปรอแกอยู่ที่หน้าห้องนะ” “อืม เดี๋ยวฉันตามออกไป” “รีบ ๆ ล่ะ เพราะพวกฉันหิวแล้ว”พูดจบเพื่อนของเธอก็พากันเดินออกไปยืนรอเธอที่หน้าห้องทันที เธอที่เห็นแบบนั้นก็รีบเก็บข้าวของตรงหน้าต่ออย่างรีบร้อนเธอที่ทำทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อย กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องเรียนอีกครั้งเพื่อนตรวจความเรียบร้อย ด้วยเพราะเธอได้รับหน้าที่ให้เป็นคนมาเปิดห้องเรียน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีและไม่ได้ลืมอะไร ร่างบางก็ลุกขึ้นจากที่นั่งพร้อมกับสะพายกระเป๋าและเดินตามเพื่อน ๆ ออกไปทันทีทว่าระหว่างที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการล็อคห้อง เพราะต้องเอากุญแจไปแลกบัตรนักศึกษาของเธอคืน จู่ ๆ มือของเธอก็ต้อ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 2 ฟอลไปต้องฟอลกลับ
ตอนที่ 2 ฟอลไปต้องฟอลกลับ พอกระต่ายเห็นว่าใครเป็นเจ้าของการแจ้งเตือน หญิงสาวที่คิดว่าวันนี้เธอจะได้อ่านทวนเนื้อหาอย่างสบายใจเฉิบเสียอีก ก็แสดงท่าทีกลัดกลุ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัด เธอจ้องการแจ้งเตือนที่ว่านั้นจนหน้าจอดับไป หลังเธอกำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่าเธอควรทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี ทำไมจู่ ๆ พี่โจฮันถึงได้มาสนใจคนอย่างเธอกัน และเขาไปได้แอคเคานต์เธอมาจากไหน ใครเป็นคนให้? ทันทีที่กระต่ายฉุกคิดได้เช่นนั้น หญิงสาวก็รีบคลิกเข้าไปในแอปที่เธอมักจะใช้คุยกับเพื่อนของเธออย่างไม่รีรอ ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นเธอจะส่งเสียงอ้อเบา ๆ ในลำคอ เมื่อดูเหมือนตอนนี้เธอจะได้คำตอบแล้ว ‘กระต่าย ฉันให้ไอจีแกกับพี่โจฮันไปนะ พอดีฉันออกมาเที่ยว แล้วจู่ ๆ เขาก็เดินมาขออะ’ นั่นคือข้อความที่มิน เพื่อนในกลุ่มเธอส่งทิ้งไว้ โดยในนาทีที่กระต่ายรู้ว่าต้นสายปลายเหตุมันมาจากใคร เวลานั้นหญิงสาวก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้น… เธอก็คงโทษเพื่อนของเธอไม่ได้ เพราะตอนนั้นเธอไม่ยอมให้มันแก่เขาเอง อีกทั้งเธอเองก็ไม่ยอมเล่าเรื่องของเขาให้เพื่อนเธอฟังด้วย หากจะมีค
اقرأ المزيد
ตอนที่ 3 เชื่อใจ
ตอนที่ 3 เชื่อใจ หลังจากที่กระต่ายยอมตอบรับคำขอติดตามจากโจฮันแบบที่เธอไม่มีการติดตามเขากลับแต่อย่างใด ตั้งแต่วันนั้นมาโจฮันก็ไม่ได้พยายามเข้าหาเธอจนสร้างความอึดอัดให้กับเธออีกต่อไปกระต่ายคิดว่าโจฮันคงไม่ได้สนใจเธอแล้ว เขาที่น่าจะเห็นไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตของเธอผ่านรูปภาพต่าง ๆ ที่เธอเคยลงเอาไว้ คงรู้แล้วว่าตัวเธอไม่ได้มีความน่าสนใจเลยสักนิด เนื่องจากวัน ๆ เธอก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่แต่ในมหาวิทยาลัย พอเรียนเสร็จเธอก็กลับห้องเลย กระต่ายแทบไม่เที่ยวกลางคืน เธอไม่ชอบงานปาร์ตี้ เรียกได้ว่าการใช้ชีวิตของเธอมันออกไปทางจืดชืดด้วยซ้ำ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยหากโจฮันจะหมดความสนใจในตัวเธออย่างง่ายดาย …กระต่ายคิดว่ามันเป็นแบบนั้น แต่ทว่าเธอก็มีความคิดที่ฉีกไปอีกทางเหมือนกันช่วงบ่ายของวันที่หญิงสาวได้ถูกไหว้วานจากอาจารย์ให้ช่วยยกของกลับไปไว้ในห้องทำงาน กระต่ายที่วันนี้ต้องเดินทางมายังมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง เมื่อมันเป็นวิชาเลือกเสรี ก็เดินถือของตามอาจารย์ไปอย่างเงียบ ๆกระต่ายตั้งใจไว้ว่าหลังจากที่เธอนำของไปวางไว้ให้อาจารย์เสร็จ เธอก็จะแวะไปกินข้าวที่โรงอาหารต่อ เมื่อบ่ายนี้กระต่ายมีเรี
اقرأ المزيد
ตอนที่ 4 โสดครับ
ตอนที่ 4 โสดครับหลังจากที่วันนี้กระต่ายแยกกับโจฮันกลับมาที่ห้องพักของเธอ สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมันถูกต้องไหม มันจะมีอะไรเลวร้ายไหม เธอคิดถูกไหมที่ตัดสินใจบางอย่างแต่เธอยังไม่ทันเริ่มอะไรเลยเสียด้วยซ้ำกระต่ายคิดย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงกลางวันที่ผ่านมา ‘ทำไมจู่ ๆ เธอถึงได้มากินข้าวกับพี่โจฮัน ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้สนิทกันเสียหน่อย?’ นั่นคือคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวของกระต่ายซ้ำ ๆ ขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งทานข้าวเที่ยงตรงข้ามเขา รุ่นพี่ที่เธอไม่เคยคุยเป็นการส่วนตัวเลยสักครั้ง แถมทั้งคู่ก็เพิ่งได้ติดตามโซเชียลส่วนตัวกันไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์นี่เอง “ตอนนั้นทำไมถึงไม่ฟอลพี่กลับล่ะคะ?” ระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งทานข้าวด้วยกันแบบที่ไม่มีบทสนทนา เหตุเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าต้องสนทนาอะไรกัน ทันใดนั้นเสียงของพี่โจฮันก็ดังขึ้น นั่นจึงทำให้กระต่ายที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจัดการอาหารตรงหน้าตัวเอง ต้องละสายตาออกจากมัน แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเขาแทน “กระต่ายต้อง… ฟอลกลับด้วยเหรอคะ?” กระต่ายถามกลับไปเสียงซื่อ เมื่อเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอต้องทำแบบนั้น ซึ่งคำถามของหญิงสาว มันก็ทำให้คนที่ถูกถ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 5 หวง
ตอนที่ 5 หวง “กระต่าย! คืนนี้แกต้องมานะยะ ถ้าคืนนี้แกไม่มา… ฉันงอนจริง ๆ ด้วย” ตอนเย็นของวันศุกร์ ระหว่างที่ทั้งหมดกำลังเดินลงจากตึกด้วยกัน และเตรียมจะแยกย้ายกันในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ หญิงสาวที่เดินถือชีตเรียนตามหลังเพื่อนในกลุ่มอย่างเงียบ ๆ ก็ต้องผละสายตาออกจากปลายเท้าของตัวเองกะทันหัน เมื่อคะนิ้งเพื่อนในกลุ่มเธอหันกลับมากำชับเธอเสียงจริงจัง “อืม คืนนี้ฉันจะไป” กระต่ายที่ไม่อยากให้เพื่อนเสียใจรับปากกลับไป แม้ในความเป็นจริงหญิงสาวจะไม่สันทัดกับงานปาร์ตี้ที่กลุ่มเพื่อนของเธอโปรดปรานเลยก็ตาม หากเลือกได้… กระต่ายอยากอยู่แบบเงียบ ๆ ในห้องของเธอมากกว่า แต่ดูเหมือนเพื่อนของเธอจะไม่ต้องการให้เธอใช้ชีวิตแบบนั้น “โอเค แกสัญญากับฉันแล้วนะ ฉันจะรอ” มินที่ได้รับการยืนยันจากกระต่ายแล้วบอกกลับมา ช่วงเวลาไล่เลี่ยกันกระต่ายก็ต้องหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาดู เมื่อมีคนโทรมาหาเธออย่างได้จังหวะซึ่งในตอนแรกหญิงสาวก็นึกว่าคนที่โทรมาหาเธอเป็นแม่ครูของเธอเสียอีก เหตุเพราะท่านมักโทรมาหาเธอเวลานี้อยู่แล้ว ทว่าพอกระต่ายหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เวลานั้นเธอก็ต้องนิ่ง
اقرأ المزيد
ตอนที่ 6 กลัว
ตอนที่ 6 กลัว “ว้าว ดูเหมือนวันนี้กระต่ายของเราจะฮอตนะเนี่ย ดูสิ… แก๊งพี่โจฮันก็มอง แก๊งโต๊ะข้าง ๆ เราก็ยังทำเหมือนจะให้ความสนใจอีก”หลังจากที่การเลี้ยงฉลองวันเกิดของคะนิ้งเริ่มต้นไปใด้สักระยะ ท่ามกลางเสียงเพลง EDM ที่ถูกเปิดดังสนั่นร้าน ระหว่างที่กระต่ายกำลังยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นดื่ม และนั่งรวมกับเพื่อนของเธออยู่นั้น หนึ่งในเพื่อนของเธอก็พูดแซวกันเสียงเบา หลังเจ้าตัวหันไปเห็นสายตาของผู้ชายโต๊ะข้าง ๆ ที่บังเอิญมาเที่ยวร้านเดียวกัน และทำท่าเหมือนกำลังสนใจในตัวของกระต่ายเข้าพอดีทว่าแทนที่กระต่ายจะรู้สึกดีใจที่เธอได้รับความสนใจจากเพศตรงข้ามมากมาย หญิงสาวในตอนนี้กลับรู้สึกอึดอัดเสียอย่างนั้น เพราะกระต่ายไม่ต้องการได้รับความสนใจจากใครทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นจากโจฮันหรือจากผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปกระต่ายทำทีไม่ได้ยินเสียงพูดของเพื่อน หญิงสาวแสร้งทำหูทวนลมไปเลย เธอที่รอให้ถึงเวลาเหมาะ ๆ เพื่อที่จะได้ขอตัวกลับก่อนแบบไม่ให้น่าเกลียดเกินไป หลุบตามองนาฬิกาข้อมือของเธอทุก ๆ สามนาที เมื่อกระต่ายรู้สึกว่าเวลาแต่ละนาทีมันช่างผ่านไปช้าเหลือเกินหญิงสาวพยายามสนใจแค่เพื่อนของเธอเท่านั้น เธอพยายา
اقرأ المزيد
ตอนที่ 7 ห่วง
ตอนที่ 7 ห่วง“เราเป็นอะไรไหม?” พอผู้ชายคนนั้นเดินจากไปแล้ว โจฮันก็หันกลับมาถามกระต่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนช่วงเวลาไล่เลี่ยกันการ์ดของสถานบันเทิงที่เหมือนจะรอคำสั่งมองไปที่โจฮัน เขาพยักหน้าให้การ์ดบ่งบอกว่าเรียบร้อยดี การ์ดจึงเดินออกไปเพราะเกรงกระทบต่อนักเที่ยว นาทีนั้นโจฮันคิดว่าไม่เอาแล้วลูกค้าเพราะเขาพร้อมบวกมาก “ไม่เป็นไรค่ะแต่ก็กลัวเหมือนกัน” กระต่ายบอกโจฮันออกไปพร้อมรั้งแขนเขาไว้ “นี่พี่โจฮันตามกระต่ายมาเหรอคะ” “ไม่ครับ” “…” กระต่ายนิ่งแต่แสดงสีหน้าออกมาอย่างไม่เชื่อในคำพูดของโจฮันที่บอกว่าไม่ได้ตามเธอมาเอาซะเลย “โอเค… มันก็ไม่เชิง ปกติพี่กับเพื่อน พวกเราออกเที่ยวกันทุกคืนที่ร้านเพื่อนพี่อยู่แล้ว แต่คืนนี้พี่ก็แค่ชวนเพื่อนพี่เปลี่ยนร้านเท่านั้น” โจฮันบอกกระต่ายตามความจริงปกติพวกเขาจะไปที่ร้านซีซีผับของอคิณณ์แต่วันนี้ขอเปลี่ยนมาร้านนี้เพราะรู้ว่ากระต่ายมาที่นี่ ซึ่งจริงๆแล้วร้านนี้เขาเองก็เป็นหุ้นส่วนด้วย“เราจะอยู่ต่หรือจะกลับเลย”“กระต่ายอยากกลับค่ะ”“ให้พี่ไปส่งนะคะ”“ได้ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ”ทั้งสองคนเข้ามานั่งภายในรถหรูของโจฮัน
اقرأ المزيد
ตอนที่ 8 ขอนะคะ
ตอนที่ 8 ขอนะคะ 🔥💦กระต่ายไม่รู้ว่าอะไรดลใจหรือเธอไปเอาความกล้ามาจากไหนเดินตามเขามาจนถึงในคอนโดของเขา ห้องของโจฮันกว้างขวางน่าจะขนาด 10 เท่าของหอพักของเธอ ตกแต่งเรียบหรู ผสมผสานสีครีมเทาได้อย่างลงตัวกระต่ายตั้งใจจะพูดบางสิ่งบางอย่าง แต่โจฮันไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดสิ่งใด เขาจัดการใช้ริมฝีปากของเขาประกบปิดกลีบปากบางสวยของเธอในทันที ดวงตาของกระต่ายเบิกกว้าง หัวใจคือเต้นโครมครามราวกับมีเสียงดนตรีระรัวดังภายในอก“พี่ไม่ให้หนูเปลี่ยนใจนะคะ” โจฮันบอกก่อนจะส่งปลายลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากสวยของเธอ จูบดูดดื่มที่โจฮันกำลังยื่นให้เธอ ทำให้เธอต้องดูดดุนและเล่นไปกับเกมรักที่เขากำลังสอน แม้กระต่ายจะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนก็ตาม“อื้อ…พี่โจฮัน” เสียงร้องครางที่ดังออกมา พร้อมกับมือไม้ของเขาที่เริ่มจัดการปลดสายเดี่ยวของชุดเดรสสีดำของเธอลง“พี่ขอนะคะ”“กระต่ายกลัว...อื้อ ” ก่อนที่กระต่ายจะได้พูดต่อโจฮันจุมพิตที่แก้มนวลเบา ๆ พร้อมปลอบโยน“ไม่ต้องกลัวค่ะเด็กดี พี่จะอ่อนโยนกับกระต่ายน้อยของพี่ที่สุด”“พี่…อื้ม ” โจฮันกดริมฝีปากลงจูบกลีบปากสวยของกระต่ายอีกครั้ง แล้วไม่รีรอที่จะถอดชุดชั้นในต
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status