รักเกินห้ามใจ นายเพลย์บอย | ปริ้นxหลิน의 모든 챕터: 챕터 181 - 챕터 190

"ไม่ร้องนะครับที่รัก เรารักกันนะ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณกับลูก แล้วตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมสัญญาว่าคุณจะเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ที่มีผมเป็นสามี" ทั้งสองคนก็โน้มตัวไปกอดกันแน่น "นี่ห้องนอนของเรา คุณชอบไหม" "ทำไมสีหวานแบบนี้ คุณก็ชอบสีแบบนี้หรอ" เธอก็รู้สึกแปลกใจ เพราะห้องนี้มันตกแต่งเหมือนคอนโด

"อะไรนะคะป๊า" อริสาก็ถามขึ้นเสียงดัง เมื่อผู้เป็นพ่อบอกว่าจะให้เธอแต่งงาน กับพี่ชายที่เธอรู้จักตั้งแต่เด็ก ซึ่งก็เป็นลูกชายเพื่อนสนิทคุณภาณีแม่ของเธอ ที่พ่อเธอเคยช่วยเหลือเอาไว้ ตอนธุรกิจทางบ้านนั้นกำลังซบเซา จนกลับมาอู้ฟู่ยิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง "ใช่ลูก ป๊าอยากให้หนูแต่งงานกับพี่คีย์ ลูกของคุณณรงค์กับคุณเนตร" "ป๊า..." "ลูกก็รู้จักมักจี่พี่เขามาตั้งแต่เด็ก ครอบครัวทางนั้นเขาก็เป็นคนดี ทั้งยังไปมาหาสู่กับป๊าบ่อยๆ ป๊าอยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกนะ" เจ้าสัวชาตรีพูดพร้อมกับจับมือลูกสาวเบาๆ "แต่ ป๊า... เรื่องแต่งงานมันสำคัญมากนะคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนใจ เธอรู้จักกับพี่คีย์ ตั้งแต่เธออายุ 5 ขวบ แล้วจำได้ว่าเขาอายุเยอะกว่าเธอประมาณ 5 ปี เธอเคยเล่นพ่อแม่ลูกกับเขา ซึ่งในตอนนั้นก็เล่นตามประสาเด็ก แต่ก็ดันเกี่ยวก้อยสัญญากันว่า โตมาทั้งคู่จะแต่งงานกัน แล้วเขาก็คุกเข่าขอเธอแต่งงาน และเธอก็จริงจังมาก จนไม่รู้ว่าเขาจะลืมเรื่องพวกนี้ไปหมดหรือยัง แล้วพอแม่เธอเสีย เธอก็ต้องไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งแต่เด็ก ซึ่งตอนนั้นเธอก็คิดถึงเขามาก ทั้งไปโดยที่ไม่ได้ร่ำลาอีกด้วย กลับมาล่าสุดก็ 10 กว่าปีที่แล้ว

คุยกันเสร็จแล้วคีรินก็เดินเข้ามาในห้องอาหารคนเดียว จนผู้ใหญ่ทั้ง 4 คนต่างมองหาอริสา เพราะไม่ได้ตามเขาเข้ามา "น้องล่ะคีย์" "น่าจะไปเข้าห้องน้ำนะครับ" เขาก็ตอบด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดอย่างลืมตัว แม้ทุกคนในห้องไม่ทันสังเกตถึงความผิดปกติ แต่มีหรือจะรอดพ้นสายตาของศศิ เธอจ้องหน้าเขาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ เพราะรู้สึกว่าต้องมีอะไรที่ไม่ค่อยดีแน่ๆ ดูท่าทางเขาก็ไม่ได้ดีใจอะไร ไม่เหมือนคนที่อยากแต่งงานเลยด้วยซ้ำ "คีย์ป๊าฝากน้องด้วยนะ ถ้าไม่มีป๊าแล้ว น้องก็คงจะเหงาน่าดู" เจ้าสัวชาตรีก็พูดพร้อมกับใบหน้าที่เศร้าลง "คุณ..." ศศิก็ย่อตัวลงไปนั่งข้างๆ พร้อมกับจับมือสามีไว้เป็นการปลอบโยน "ถ้าคีย์แต่งงานกับน้องแล้ว ช่วยดีกับน้องหน่อยนะ" เจ้าสัวชาตรีก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาไม่รู้หรอกว่า ว่าที่ลูกเขยคนนี้ จะรักลูกสาวเขาได้แค่ไหน แต่ด้วยที่ครอบครัวสนิทกัน ฝากลูกสาวที่เป็นดั่งดวงใจ ไว้กับครอบครัวนี้ ยังดีกว่าให้ลูกสาวเธอไปคบกับใครก็ไม่รู้ อาจจะโดนรังแกหรือทำไม่ดีด้วยก็ได้ "ครับ" เขาก็ตอบเสียงเรียบ แม้จะไม่เต็มใจเท่าไหร่ แต่พอเห็นสีหน้าที่ซีดเซียวนั้น ใจของเขาก็อ่อนลงในทันที "เราสัญญาค่ะ ว่าเราจะ

อริสาหยิบ iPad ที่พกมาด้วย เปิดเข้าแอพวาดรูป แล้วก็นั่งวาดรูป ออกแบบเสื้อผ้าไปพรางๆ ความฝันในการจะเปิดห้องเสื้อ และทำแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง ตอนนี้ต้องพับไว้ก่อน รอให้อาการพ่อเธอดีขึ้น หรือหลังแต่งงานค่อยว่ากัน "เอกสารค่ะคีย์" นีด้าเดินเข้าไป ด้วยท่าทางที่ยิ้มแย้ม พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ "เอิ่ม สวัสดีค่ะ" เธอก็หันมองผู้หญิงที่เดินเข้ามา พร้อมกับทักทาย ถึงแม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ตามมารยาทก็ต้องทำแบบนั้น "..." ผู้หญิงสวยหวานคนนี้มันเป็นใคร ทำไมเข้ามาอยู่ในห้องทำงานของผู้ชายเธอได้ "พี่คีย์ไม่ได้อยู่ในห้องหรอกค่ะ ออกไปดูงานข้างนอก" อริสาก็พูดพร้อมกับฝืนยิ้มให้คนตรงหน้า ผู้หญิงคนนี้สวยและเซ็กซี่มาก ดูมากกว่าพนักงานทั่วไป "แล้วเธอเป็นใครถึงมาอยู่ในห้องคีย์ได้" "เอิ่ม ฉันมากับพี่คีย์ค่ะ" "แล้วเป็นใครคีย์ถึงพามาที่นี่ด้วย" นีด้าก็โผงผางถามออกไป ด้วยความไม่พอใจ "..." พอผู้หญิงคนนั้นเริ่มพูดเสียงดัง และดูท่าทางแล้วก็ไม่ชอบเธอเลยสักนิด ด้วยสีหน้าและอาการที่แสดงออกมา เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นอะไรกับว่าที่สามีของเธอหรือเปล่า "ฉันชื่อ ไอริส ค่ะ เป็น..." "เป็นอะไร" ผู้หญิง

วันแต่งงาน แขกเหรื่อมากมาย ต่างพากันมาร่วมยินดี ในวันมงคลสมรส ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปีอีกงาน ด้านเจ้าสาวเป็นลูกสาวของเจ้าสัวชาตรี ผู้ที่ร่ำรวยและมีธุรกิจหลายอย่าง ส่วนด้านเจ้าบ่าวเป็นลูกชายของคุณณรงค์ และคุณเนตร เศรษฐีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง เรื่องสินสอดก็คงไม่ต้องพูดถึง เงินสดกับทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่ อย่างต่ำต้องหลายร้อยล้าน ทั้งทรัพย์สมบัติที่ทั้งสองครอบครัวมอบให้บ่าวสาว ชาตินี้ก็คงกินคงใช้กันไม่หมด ทุกคนภายในงาน ต่างก็ชื่นชมและยินดี เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวที่สมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก ญาติผู้ใหญ่ทางฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ก็ต่างพากันยิ้มอย่างชื่นมื่น เว้นแต่เจ้าบ่าวคนเดียว ที่หน้าตาแทบจะไม่รับแขก เขาดูไม่มีความสุข ทั้งยังอมทุกข์จนคนสนิท ต่างพากันไม่สบายใจ "คีย์ ทำหน้าดีๆ หน่อย" คุณณรงค์ พ่อของเขาเอ่ยปราม เมื่อเห็นลูกชายหน้าบึ้งตลอดเวลา "พ่อ..." "อยากให้แม่เขาอารมณ์เสียหรือไง" คุณณรงค์พูดด้วยเสียงที่อ่อนใจ เพราะรู้ดีว่าลูกชายไม่ได้อยากแต่งงาน ส่วนเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ภรรยาว่าอย่างไรก็ต้องว่าตาม "..." เมื่อได้ฟังประโยคนั้นจากประมุขของบ้าน ผู้ที่ไม่ได้เป็นใหญ่ที่สุด เขาก็