รักเกินห้ามใจ นายเพลย์บอย | ปริ้นxหลิน

รักเกินห้ามใจ นายเพลย์บอย | ปริ้นxหลิน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-12
Oleh:  พิชา - PhichaTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
275Bab
13.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงที่เคยมี One night stand ด้วย จะกลายมาเป็นนักศึกษาฝึกงานที่บริษัทเขา ทั้งเธอยังทำเป็นจำเขาไม่ได้อีก งั้นเขานี่แหละจะเป็นคนรื้อฟื้นความทรงจำให้เธอเอง

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 บทนำ

Ainara Pilar Del Carmen was halfway through her overpriced airport latte when she heard the voice she least wanted to hear.

“Late for your own mother’s engagement party?” Smooth. Icy. Familiar.

She turned slowly, already bracing for the smirk. Paano naman nalaman nito ang tungkol sa engagement party? And then it clicked to her, nagfile nga pala s’ya ng bakasyon at ang inilagay niyang reason ay engagement ng kanyang ina. Of course, Andres has the final approval for all their vacations. Napailing na lang s’ya ng wala sa oras.

Andres Jaime Agustin Bernardino stood beside her, suitcase in hand, tailored coat slung over one arm like he’d just stepped out of a luxury ad. His eyes scanned her outfit — black jeans, oversized blazer, messy bun — and settled on her face with amused disdain.

“You look... efficient,” he said.

She should have seen that coming. Walang pinapalampas na sandali si Andres para asarin s’ya lalo na kung may pagkakataon. 

“I’m traveling,” she replied. “Not auditioning for a cologne commercial.” Pinarolyo niya ang mga mata. Dapat ay sanay na s’ya sa mga pasaring ni Andres sa kanya. 

The two of them knew each other since they were kids at kahit noon ay para na silang aso’t pusa. 

He chuckled. “Still bitter about the proposal?”

She narrowed her eyes. “Still smug about rejecting it?”

They’d been sparring for months — over budgets, timelines, and the community housing project Ainara had poured her soul into. Andres, her boss, had dismissed it as “idealistic.” She’d called him “emotionally constipated.” HR had stopped intervening after the third round.

Now, apparently, they were flying to the same destination: Manila.

Same flight. Same gate. Same emotional migraine.

“Don’t tell me you’re going to the Del Carmen engagement,” she said, already dreading the answer. Imposibleng guest ito sa engagement ng kanyang ina. Alam niyang magkakilala ang mga pamilya nila pero hindi naman ito close sa kanyang mama. 

He raised an eyebrow. “I am. My father’s fiancée insisted.”

Ano raw? Hindi niya alam kung bigla s’yang nabingi o nagshort circuit ang utak niya. Sinong fiancée ng ama niya? 

Ainara blinked. “Wait. Your father’s fiancée?” Hindi alam ni Ainara kung bakit ganoon na lang kalakas ang tibok ng puso niya. “Is he getting married too?” bigla niyang tanong sa lalaki. 

He nodded. “To Celia Del Carmen. Elegant. Former beauty queen. Likes orchids.”

Her stomach dropped.

“No,” she whispered. Her mother can’t marry Andres’ father. Jaime is— no way.

“Yes,” he said.

“No.”

Kumunot ang noo ni Andres at hindi alam kung matatawa sa kausap o maiinis. 

“Yes. You didn’t know?”

She stared at him instead of answering his question. 

“Tell me you’re joking.” Hindi pa rin makapaniwala si Ainara sa naririnig. Para s’yang nasa loob ng isang bangungot at hindi magising.

“I don’t joke. Especially if it is about family mergers.”

Her mouth went dry. Her mother — who had refused to name her fiancé for months — was marrying Andres’s father?

Which meant...

“You’re going to be my stepbrother,” she said, horrified. Ainara felt like vomiting. Ilang beses ba niyang napanaginipan si Andres? Maraming beses. 

At sa lahat ng panaginip niya, palagi ‘yong mainit at— For fuck’s sake. If her mother is marrying Jaime, Andres is really going to be her stepbrother for real. Hindi s’ya dapat nag-iisip ng mga karupokan tungkol dito.

He tilted his head. “Technically. Legally. Emotionally? God, I hope not.”

She grabbed her suitcase. “I need a drink.” 

At the back of Ainara’s head, she doesn’t think it’s a good idea to have alcohol. But right now, what choice does she have? Everything is spiraling in her life and she can’t do anything about it rather than watch it happen.

He followed. “You already have one.”

Pinaningkitan niya ito ng mga mata, pero bahagya lang s’ya nitong tinaasan ng isang kilay.

“I need a stronger one.”

Ainara felt his presence. Talagang sinundan s’ya nito sa isang wine bar. It is within the terminal so she doesn’t have to go far. 

“A glass of Pinot Grigio, please. Thank you.”

“And you, Sir?” 

“Just Perrier.”

Nang maibigay ang order nila ay nanatiling tahimik si Ainara. She was processing all the news. Ang sabi ng mama niya ay hindi na ito mag-aasawa. Pumanaw ang kanyang papa dahil sa sakit sa puso. She didn’t know at the time that her father has Cardiomyopathy— a disease of the heart muscle. May iniinom naman itong gamot pero dahil laging nakatutok sa trabaho ay sala sa oras kung kumain at madalas na nakaupo. Bihirang mag-exercise. Nagsimula lang sa heart palpitations at panaka-nakang pangangapos ng hininga. Five years later, Joaquin Del Carmen had a fatal heart attack. 

Ainara was only twenty-one at the time. Ni hindi pa s’ya nakakagraduate at nasa New York s’ya nang mamatay ang ama. To say she was devastated was an understatement. 

“You really didn’t know they were engaged?” pagkaraan ay tanong ni Andres sa kanya. 

Tinaliman niya ito ng tingin. “You think me acting surprise was fake?” Napabuga s’ya ng hangin. “My mother promised not to remarry, okay? So this wedding is just— God!” 

Hindi niya itinuloy ang sasabihin at sinaid ang laman ng kopita. Hindi niya ibinaba ‘yon sa counter hanggat hindi ubos ang laman. 

“Can I have another one, please? Thanks!” Muling umorder si Ainara ng wine at naglabas ng pera.

“I don’t think you should have another drink.”

“And I think you should know you’re not the boss of me.” Inismiran niya si Andres.

Wala na sila sa opisina. Nasa airport sila at ngayong nakabakasyon s’ya ay hindi niya ito boss. 

He’s not even her friend. 

‘Yon lang— malapit na niya itong maging stepbrother. Fuck.

Tumaas ang dalawang kamay ni Andres. “It’s hard to travel when you’re tipsy. You don’t want people to take advantage on you. Hindi mo alam kung sinong makakatabi mo.”

Muli niyang pinarolyo ang mga mata bago dinampot ang kopitang puno na uli ng wine. 

“Mas matatakot ako kung ikaw ang katabi ko.” 

Muli niyang inirapan ang lalaki, pero marahang iling na lang ang iginanti nito at may sinusupil na ngiti sa mga labi. 

“What are you smiling about?” masungit niyang tanong kay Andres.

“Wala. Why are you so cranky? Wala ka pa namang jetlag.”

Hindi na niya ito pinatulan. At nang mainip ay wala sa loob na nagtanong. 

“Who’s your plus one?” 

“I don’t have one. Ikaw?” 

“Ayaw kong maging plus one mo.” Sunod-sunod ang pagsusungit niya pero hindi mapigil ang sarili. Naiinis pa rin s’ya sa kanyang ina. She lied to her. Ainara thought she was just marrying some random guy. Pero bakit si Jaime? Kilala ito ng kanyang ama. 

Napatawa si Andres sa isinagot niya. At nang bumuntong hininga ito ay kasabay ang pagtaas ng kamay. Inabot nito ang ilang hibla ng mga buhok niyang nakatabing sa kanyang mukha at ikinipit sa likod ng kanyang tainga. 

Ainara felt something. Daig pa niya ang kinuryente nang maglapat ang kanilang balat.

“I wasn’t asking you to be my plus one— I was asking who’s yours.”

Para s’yang binuhusan ng malamig na tubig. 

“I was being sarcastic. Wala akong plus one since I don’t even approve of this engagement.”

“Your mother is a big girl. She deserves to be happy.”

“She promised not to get married again.”

“Kapag ikaw ba nag-asawa at namatay ang asawa mo, hindi ka na mag-aasawa uli?” hamon ni Andres sa kanya.

“Kapag nag-asawa ako, ibig sabihin mahal ko ‘yong lalaking ‘yon. And I will only get married once— that means if he dies, my heart dies with him.”

“That’s… interesting.”

Napakunot noo si Ainara. “You don’t believe in marriage?”

“I think marriage is overrated.”

“Ewan ko sa ‘yo.” 

When their flight was called for boarding, she finished the rest of her wine then got up. Sinalo pa s’ya ni Andres nang ma-out of balance s’ya. Mataas kasi ang bar stool. 

“See what I mean? Hindi ka dapat umiinom. You almost fell—“

Napatigil ito sa sasabihin nang mapatingala s’ya sa lalaki at nagtama ang mga mata nila. With their bodies pressed together, the heat was radiating effortlessly. Napalunok si Andres. Ainara’s eyes were magnetic. Para s’yang hinihigop nito. He found himself leaning towards her and she wasn’t even moving away. 

But then they heard a follow up announcement and that pulled them out from the trance. Kaagad silang naghiwalay at inayos ang sarili.

They reached the boarding gate. The attendant smiled too brightly. “Mr. Bernardino, Ms. Del Carmen — you’re seated together. Business class. 3A and 3B.”

Ainara groaned. 

Andres smirked. “Fate is a cruel, poetic thing.”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
275 Bab
บทที่ 1 บทนำ
นิยายเรื่อง "รักเกินห้ามใจนายเพลย์บอย" คำเตือนก่อนอ่านนิยาย นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายแนวโรแมนติก อิโรติก และดราม่า อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ทั้งเรื่องเพศ ภาษา การกระทำ และด้านอื่นๆ ที่ไม่ควรแก่การประพฤติตาม เช่น การกระทำต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่ได้รับการอนุญาติ การกระทำทางเพศต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่มีสติ ความรุณแรงอันเนื่องมาจากการดื่มสุราหรือของมึนเมา การมั่วสุ่มทำสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควร นิยายเรื่องนี้จึงเหมาะแก่บุคคลที่อายุ 20 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 20 ปี ควรได้รับคำแนะนำ นิยายเรื่องนี้ ถูกสร้างมาจากจินตนาการของผู้เขียน และแต่งเติมเรื่องราวเพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีจุดประสงค์ ทำให้อาชีพ หรือหน้าที่การงาน ในทางใดทางหนึ่งของผู้อื่นเสื่อมเสีย และไม่ได้มีความคิดที่จะสนับสนุนพฤติกรรมเหล่านั้น กรุณาอ่านอย่างมีอรรถรถ และความบันเทิงเท่านั้น “นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามนำไปเผยแพร่ทำซ้ำหรือดัดแปลงเนื้อหาไม่ว่ากรณีใดๆ หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายให้ถึงที่สุด... เจ้าของลิขสิทธ์โดย Phicha – พิชา” You can follow #Phicha on these channels. It's an encourag
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เล่นตัวพอเป็นพิธี 🔞
ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง 19:00 เมื่อเลขาที่รู้ใจนัดกินข้าวกับสาวสวยให้ได้แล้ว ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของปริญที่ต้องมาตามนัด และทำทุกอย่างให้เหมือนกับทุกคนที่ผ่านมา ดอกกุหลาบช่อใหญ่สีชมพู ถูกวางจัดเรียงไว้ที่โต๊ะอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับการ์ดใบสวยและข้อความสุดโรแมนติก แล้วแบบนี้มีผู้หญิงที่ไหนจะไม่ชอบ "สวัสดีค่ะ คุณปริญ" เป็นเสียงหวานที่เดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะที่เขานั่งรออยู่ "สวัสดีครับ คุณมินตรา" และปริญก็รีบลุกขึ้นยืนเมื่อสาวสวยคนนั้นมาถึง เมื่อทั้งสองคนนั่งลงที่โต๊ะ อาหารที่อรทัยสั่งไว้ให้ก็ทยอยมาเสริ์ฟ จากนั้นทั้งสองคนก็พูดคุยทำความรู้จักกัน "คุณมินตรา สวยมากเลยนะครับ" สวยขนาดที่ตาเขาเกิดประกายได้ "ขอบคุณค่ะ เรียกมินเฉยๆ ก็ได้นะคะ มินอายุน้อยกว่าคุณปริญ" มิน มินตรา อายุ 25 ปี ดาราสาวที่กำลังรุ่ง ซึ่งเธอก็มีข่าวซุบซิบในวงการว่าควงไฮโซหนุ่ม หลายต่อหลายคน แต่ก็ยังไม่มีเปิดตัวว่าคบหาใครเป็นแฟน ซึ่งสาวสวยโสดอย่างมินตรา จะขยับตัวไปไหนก็เป็นข่าว เช่น มากินข้าวกับปริญวันนี้ก็ยังมีคนแอบถ่ายรูป ความหวานสุดโรแมนติก ของทั้งคู่เอาไว้ด้วย "ครับน้องมิน งั้นน้องมินเรียกพี่ว่าพี่ปริ้นก็ได้ครับ" ปริ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 เราเลิกกันเถอะ
หลายวันต่อมา รรินดาตัดสินใจนั่งแท็กซี่ มาจอดที่หน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นคอนโดของเปรมแฟนหนุ่มเธอ ปกติแล้วเธอก็ได้มาที่นี่แค่ไม่กี่ครั้ง ส่วนมากแล้วเปรมจะไปหาเธอที่บ้าน ไม่ค่อยได้นัดกันมาอยู่ตามลำพังตามประสาแฟนทั่วไป เพราะเธอก็ยังหัวอ่อนอยู่มาก ครอบครัวเธอเลยห้ามเรื่องนี้ไว้ก่อน ซึ่งเปรมก็เข้าตามตรอกออกตามประตู และเป็นสิ่งที่ประทับใจแม่กับยายเธอมาก ด้วยความมีลูกสาวคนเดียวและหวงแหนเป็นที่สุด ซึ่งคนที่เข้ามาในชีวิตรรินดาคนแรก ก็คือเปรมทั้งแม่และยายของเธอก็ไฟเขียวทันที เพราะรู้จักมักจี่กันและเห็นเปรมมาตั้งแต่เด็ก รรินดายืนเหม่ออยู่ที่หน้าคอนโดหรู ซึ่งเธอเคยมาแค่ไม่กี่ครั้ง แต่เธอก็จำได้แม่นถึงเลขห้องว่าห้องไหน แต่ด้วยคอนโดที่หรูระดับนี้ต้องแจ้งนิติแล้วนิติถึงจะแจ้งเจ้าของห้องให้เจ้าของห้องลงมารับ หรืออนุญาตให้พาขึ้นไป "สวัสดีครับมาหาใครครับ" เมื่อเดินเข้าไปใกล้ประตูรปภ. ที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงนั้นก็ถามขึ้น "เอ่อ..." เธอก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าถ้าเขารู้ว่าเธอมาหาเขา เขาจะรู้สึกยังไงจะดีใจหรือไม่พอใจที่เธอมาถึงที่นี่ "ครับ?" "มะ...มาหาคุณเปรมห้อง xxx/xxx ค่ะ" "ครับผม เดี๋ยวผมพาเข้าไปหานิติ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 ไม่กล้าบอกเลิกแต่กล้านอกใจ
"เราเลิกกันเถอะ" คำนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ ไม่หายไปไหนสักทีทั้งๆ ที่เวลาก็ล่วงเลยมาเป็น 2 ชั่วโมงแล้ว เธอยังคงนั่งอยู่ในโซนจอดรถของคอนโดแฟนหนุ่ม... ซึ่งตอนนี้ได้กลายเป็นอดีตแฟนหนุ่มของเธอไปเรียบร้อยแล้ว เธอทำใจไม่ได้ ยังไงก็ทำไม่ได้ ได้แต่นั่งเหม่อร้องไห้อยู่ตรงนั้น ทั้งๆ ที่เขาและผู้หญิงคนนั้น ขับรถออกไปโดนไม่สนใจความรู้สึกเธอเลยสักนิด ["พะ...พี่เปรมไม่รักหลินแล้วเหรอ ฮึก" "พี่..." "คุณไม่รู้เหรอว่าเขามีแฟนแล้ว" และเธอก็หันไปถามผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขา "ฉันไม่รับรู้และฉันก็ไม่สนใจด้วย รู้แค่ว่าตอนนี้ผู้ชายคนนี้เขาเลือกฉัน และเขาบอกกับฉันว่า เขาไม่เอาเธอแล้ว!" "ทำไม คุณพูดแบบนี้" คำพูดที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีของผู้หญิงตรงหน้า ทำให้เธอแปลกใจอยู่ไม่น้อย คนที่สวยและดูดีขนาดนี้ ทำไมถึงแย่งแฟนคนอื่นได้ "แล้วเธอจะทำไม" ดูจากสภาพและสาระรูปแล้ว ยังไงเปรมก็คงไม่คว้าผู้หญิงคนนี้มาควงแน่ เชิดหน้าชูตาอะไรให้คนแบบเขาไม่ได้สักอย่าง สู้เธอไม่ได้สักนิด "ก็พวกคุณกล้าทำเรื่องแบบนี้ไง" เธอเริ่มโมโหที่เปรมเอาแต่เงียบ และไม่ยอมอธิบายอะไร "นี่เธอ! ก็ใครใช้ให้เธอมีสภาพแบบนี้ล่ะ หัดดูตัวเองบ้
Baca selengkapnya
บทที่ 5 เฮียไม่ชอบเด็ก
รรินดาเดินออกมาจากคอนโดหรูของอดีตคนรัก ด้วยความผิดหวังและเสียใจ ไม่นานเพื่อนรักของเธอก็มาจอดรถรับ ก่อนจะพากลับคอนโด โดยยังไม่ได้ถามอะไรตอนอยู่ในรถ ณ คอนโดเจิน "หลิน" "เจิน ฮึกๆๆๆ" "ร้องออกมา แกร้องออกมาเลยหลิน" และเจินก็รีบเข้าสวมกอดเพื่อนรัก ด้วยความเห็นใจ เจินเข้าใจดีว่าคนที่คบกันมาถึง 4 ปี ก็ต้องรักและอาลัยอาวรณ์เป็นธรรมดา เพื่อนของเธอเป็นคนดีมาก ไม่ควรจะเจออะไรแบบนี้เลย เธอทำได้แค่กอดปลอบ และให้กำลังใจ "ฉันเสียใจ ฉันไม่เคยอกหัก ฉันไม่รู้ว่ามันจะเจ็บขนาดนี้" รรินดาก็ร้องไห้จนตัวสั่นโยก "เอาเถอะ ฉันจะทำให้ชีวิตแกดีขึ้นเองฉันสัญญา" "เจิน ฮึกๆๆๆ" และรรินดาก็ร้องไห้อยู่นานหลายชั่วโมง ก่อนจะไปอาบน้ำ และพยายามข่มตาหลับขับตานอน แต่ยังไงก็นอนไม่หลับ ค่ำคืนนี้ช่างผ่านไปนานเหลือเกิน... วันต่อมา วันนี้เป็นอีกวันที่รรินดาตื่นมาแล้วไม่สดชื่นเอาเสียเลย เพราะเธอหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน จนเกรงใจเพื่อนรักอย่างเจินกลัวว่าจะลำคาญ ซึ่งในตอนที่ตื่นมาก็ไม่เจอเจินแล้ว สงสัยคนชอบทำอาหารจะออกไปทำกับข้าวให้เธอกินอีกเช่นเคย เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ก็เดินออกมาจากห้องนอน กลิ่นหอมของอาหารฟุ้งกระจายไป
Baca selengkapnya
บทที่ 6 สวยให้ผู้ชายเสียดายเล่น 🔞
1 เดือนผ่านไป เมื่อเห็นว่าความโศกเศร้าของเพื่อนนั้นยังไม่หายไปไหน แม้จะเลิกกับแฟนหนุ่มที่คบกันมานาน เป็นเวลาถึงหนึ่งเดือนแล้วก็เถอะ แต่รรินดาก็ยังคงเสียใจอยู่ เจินที่เป็นเพื่อนก็จะพยายามทำทุกอย่างให้รรินดา ลืมผู้ชายคนนั้นให้ได้ แม้ทุกอย่างต้องใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง "ไม่เอาเจิน ฉันไม่อยากทำแล้ว" เมื่อมาที่หน้าร้านเครื่องสำอางค์เคาน์เตอร์แบรนด์ชื่อดัง หญิงสาวก็ถอดใจทันที "ไม่ได้ แกต้องเป็นคนใหม่ จะเป็นคนเฉิมต่อไปไม่ได้แล้ว" "แต่..." "สวยให้ผู้ชายเสียดายเล่นดีกว่าไม่ใช่เหรอ แกสวยมากนะหลิน เพียงแต่แต่ยังช่อนความสวยไว้อยู่" "ฉัน..." "ไปกัน" และเจินก็จุงมือรรินดาเข้าไปที่ร้านเครื่องสำอางค์ทันที เนื่องจากความสวยเช้งกะเด็ะของเธอก็มาจากที่นี่ ทั้งนั้น พนักงานประจำก็ต้อนรับเป็นอย่างดี เพราะทุกครั้งที่คุณหนูเจินมาทั้งช็อปเยอะทั้งทิปหนัก ส่วนรรินดาเนื่องจากเป็นคนไม่แต่งหน้า ไม่แต่งตัวอะไรมากมาย แต่ด้วยเป็นคนรักสะอาดตัวก็จะสะอาดหอมสดชื่นอยู่ตลอดเวลา เมื่อมาสถานที่แบบนี้ครั้งแรกก็เกร็งอยู่ไม่น้อย 1 ชั่วโมงผ่านไป และพนักงานก็ดูแลรรินดาเป็นอย่างดี แต่งหน้าให้จนควา
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ทุกอย่างเป็นความผิดของพี่
เมื่อเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว ทางผ่านดันเป็นร้านเพชร เจินก็ไม่วายจะเดินเข้าไปดูเพราะที่บ้านเธอ มีกิจการเกี่ยวกับทองคำ และอาม่าก็มีร้านทองขนาดใหญ่หลายร้าน น้อยนักน้อยหนาเลยที่จะได้ซื้อเพชรไว้ครอบครอง "สนใจเส้นไหนเป็นพิเศษไหมคะ" และพนักงานผู้หญิงก็เดินเข้ามาถาม "ขอดูเส้นนี้หน่อยค่ะ" คิดว่าคงเหมาะกับเพื่อนรักอย่างรรินดาไม่น้อย เธอก็ลองใส่วัดขนาดดูอยู่แบบนั้น "เส้นนี้ก็เหมาะนะคะ คอลเลคชั่นใหม่ พึ่งเข้ามาอาทิตย์นี้ค่ะ" พนักงานก็เชียร์ขายเต็มที่ "สวยจังเลยนะคะ น้ำงามมาก" ถ้าซื้อไปใส่เองอาม่าต้องบ่นหูฉี่แน่นอน เมื่อคิดได้ดังนั้นต้องล้มเลิกความอยากได้ของตัวเอง "เส้นนี้เหมาะกับคุณผู้หญิงมากๆ เลยค่ะ" และพนักงานก็หยิบขึ้นมาให้ดู แต่อยู่ๆ ก็บังเอิญเห็นอดีตแฟนหนุ่มของเพื่อนเธอ เดินผ่านร้านเพชรไปพอดี พร้อมกับผู้หญิงอีกคน ที่พลอยเคยถ่ายรูปไปให้รรินดาดูวันนั้น เจินก็ตั้งใจจะตามไปดูทันที "เอาไว้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาดูใหม่" เจินรีบคืนเพชรทุกอย่างให้พนักงานและรีบตามทั้งสองคนไปทันที "ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ที่ตามสองคนนั้นไป ก็เพื่อจะดูว่าจะไปไหนกัน และด้วยความมีไหวพริบของเปรมก็เห็นเจินทันที ส่วนเจินเมื่อรู้
Baca selengkapnya
บทที่ 8 ไม่เคยมีเรื่องของเรา
เฟยได้แต่ถอนหายใจ ทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่เจียมเนื้อเจียมตัว ท่องไว้เสมอว่าเขาไม่คู่ควรกับเธอ เขาเป็นใครเธอเป็นใคร อย่าคิดแม้แต่จะขึ้นไปที่สูงทั้งที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์ ["คุณหนูมาทำอะไรที่นี่ครับ" เมื่อเห็นว่าเจินมาที่คอนโดของปริญ ซึ่งวันนี้เขาก็มาพักอยู่ด้วย มองหน้านิ่งๆ ถามด้วยความแปลกใจ ร้อยวันพันปีเธอไม่เคยมาที่นี่ "เจินมาหาเฮียปริ้น" หญิงสาวผู้เอาแต่ใจก็ตอบ พร้อมกับเดินเข้าไปนั่งในห้องอย่างถือวิสาสะ "เฮียปริ้นไม่อยู่ครับ" "เฮียไปไหน" "..." เฟยไม่ได้ตอบอะไรยืนนิ่งอยู่แบบนั้น "เฮียเฟย..." เจินถามขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ เมื่อเฟยไม่ตอบที่เธอถาม "ผมว่าคุณหนูกลับไปเถอะครับ วันนี้เฮียปริ้นไม่อยู่แล้วก็จะไม่กลับมาด้วย" เฟยพูดเสียงเรียบ "เจินไม่กลับ เจินจะอยู่ที่นี่" "แต่มันไม่ดีครับคุณหนู ห้องนี้มีแค่ผม ผมเป็นผู้ชายทั้งเราไม่ได้เป็นญาติกัน จะมาอยู่สองต่อสองแบบนี้..." "..." พูดยังไม่ทันจบ หญิงสาวตรงหน้าก็ลุกมาสวมกอดเขา "คุณหนู..." "เจินคิดถึงเฮียเฟย ทำไมต้องเฉยชาและห่างเหินกับเจินขนาดนี้ด้วย" เธอพูดพร้อมกับกอดเขาไว้แน่น เขาจะไม่รู้สึกแบบที่เธอรู้สึกจริงๆ เหรอ "ปล่อยเถอะครับคุณหนู"
Baca selengkapnya
บทที่ 9 เมื่อไหร่จะมีเมีย
"พวกเธอสองคนมานี่" เมื่ออาม่าไปแล้ว หงส์หยกเรียกน้องทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง จนทั้งสองคนรีบหันไปมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าและเดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆ กัน และแม่บ้านก็เอาน้ำชามาเสิร์ฟให้ หงส์หยกนับว่าเป็นพี่คนโต เพราะเป็นลูกคนแรกของแปะชัย ลูกชายคนโตของตระกูล 'วัฒนเลิศทรัพย์' และแปะชัยก็มีเมียอยู่มากโขทีเดียว และกับคนอื่นๆ ก็ยังมีลูกด้วยกันอีก 4-5 คน จนหงส์หยกไม่ถูกกับแปะชัย แม้กระทั่งตอนแปะชัยตาย หงส์หยกยังไปเคารพศพแค่วันเดียว แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับพี่น้องคนล่ะแม่ เพราะหงส์หยกเป็นคนที่พึ่งพาได้ ทุกคนก็ต่างเกรงใจและต่างเคารพเธอ ถึงแม้ตอนนี้อายุ 35 แล้ว ก็ยังสวยราวกับสาวแรกแย้มที่มีอายุเพียง 25 ปี ชายหลายคนต่อหลายคนก็หมายปอง แต่พวกเขาก็ไม่เห็นว่าคนที่ช่างเลือกอย่างหงส์หยก จะเปิดใจรับใครเข้ามาเลย แม้คนนั้นจะร่ำรวย ฐานะเท่าเทียมเธอ หรือจะเฟอร์เฟคมากแค่ไหนก็ตาม "ปริ้นบริษัทนายตอนนี้เป็นยังไงบ้าง" หงส์หยกพูดพร้อมกับจิบน้ำชาด้วยท่าทางที่สง่างาม "ก็เรื่อยๆ ครับเจ่เจ้ ผลประกอบการดีขึ้นกว่าปีที่แล้ว 20%" ปริญก็ตอบด้วยความภาคภูมิใจ เพราะเขาก็เก่งไม่น้อยไปกว่าพี่สาว ที่เป็นเหม
Baca selengkapnya
บทที่ 10 เด็กเฉิมในวันนั้นคือสาวสวยในวันนี้
หลายวันต่อมา ตอนนี้ก็ 5 ทุ่มกว่าแล้ว หลังจากที่พยายามไม่ส่องอะไรเกี่ยวกับอดีตแฟนหนุ่ม รรินดาก็ปิดโทรศัพท์เตรียมจะนอน เพราะไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัวอีก แต่แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น นั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นเพื่อนรักอีกคนของเธอที่โทรมา Rrrr Rrrr Rrrr (แป้ง : ยัยหลินนนนน) แป้งเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน "แป้ง..." รรินดาตอบกลับเสียงแผ่ว แล้วก็รู้เต็มอกว่าเพื่อนจะพูดเรื่องอะไรต่อ (แป้ง : ฉันเพิ่งรู้เรื่องแกจากยัยเจิน) "ฉัน..." ด้วยความที่ยังเสียใจอยู่ก็พูดไม่ออก เธอก็อยากจะเล่าให้แป้งฟัง แต่เนื่องด้วยตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอก็ค่อนข้างจะเก็บตัวเงียบ เพราะไม่อยากรื้อฟื้นอะไรเกี่ยวกับอดีตแฟนหนุ่มอีก (แป้ง : แกไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปรับ) "ไปไหน" (แป้ง : ถึงเวลาที่แก ต้องเปลี่ยนตัวเองแล้วนะหลิน) แป้งพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "..." 'แป้ง' สาวสวยและรวยมาก เพื่อนสาวคนสนิทอีกคนในกลุ่มของเธอ ที่สนิทกันมาตั้งแต่มัธยม จนมาเรียนมหาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ แป้งเป็นคนใจร้อนไม่ค่อยยอมคน ทั้งยังไม่ยอมง่ายๆ เวลาที่มีใครมาทำอะไรเพื่อน เช่นเธอที่มักจะหัวอ่อน... ณ KC คลับ (คลับของคชา * รักเ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status