All Chapters of รักเดินทางในความฝัน: Chapter 21 - Chapter 30

คุณ เหวินบอกถึงกฎพื้นฐานของการใช้ปืนที่มีแปะอยู่ทั่วสนามฝึก ก่อนจะแนะนำจุดต่าง ๆ ของปืนที่กลิ่นดินจำเป็นต้องรู้ดินเองก็ฟังอย่างตั้งใจ ตรงไหนที่ไม่เข้าใจเขาไม่คิดจะปล่อย เรื่องปืนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าจำเป็นต้องใช้มันเขาก็อยากรู้จักมันให้มากที่สุด เขาจำต้องโยนความไม่พอใจส่วนตัวทิ้งไปก่อน “อยากลองยิงมั้ย” คุณถาม เมื่อเห็นว่าน้องดูสนใจปืนเอามาก ๆ “ไม่เร็วไปเหรอครับ” ดินถามกลับ มือเขายังถือปืนหมุนดูไปมาอยู่ “ไม่หรอกพี่อยู่ด้วย” คุณจัดการใส่กระสุน เตรียมปืนให้พร้อมแล้วส่งปืนให้น้อง หยิบหูฟังมาสวมให้อย่างเบามือ สายตาทั้งสองคู่ประสานกันชวนให้ใจสั่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ดินจะเรียกสติของตัวเองได้ก่อนดินรับปืนมาถือไว้ในมือ ความตื่นเต้นทำให้มือของเขาสั่น “พู่ววววว” เขาพ่นลมหายใจแรง ๆ เรียกความมั่นใจให้ตัวเอง ยกมือขึ้นในระดับที่คิดว่าพอดีกับเป้า หลับตาลงข้างหนึ่งเพื่อเล็ง“อย่าเกร็งตัว ยกแขนขึ้นนิดหนึ่ง” คุณเดินเข้ามายืนซ้อนน้องทางด้านหลัง กระซิบที่ข้างหู ยื่นมือไปช้อนแขนน้องขึ้นนิด “ประมาณนี้ เล็งให้ดี แน่ใจแล้วยิงเลย” เขาก้าวถอยหลังไปยืนจุดเดิม เพื่

วันนี้ได้จังหวะเหมาะเขาจึงคิดจะมาเอาคืนสักหน่อย ในเมื่อไอ้เด็กนี่รู้คนเดียวเขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดอีกแล้ว“อ้อ สรุปคนที่นี่ที่ไอ้ชุดดำรู้จักคือพี่เคนเองเหรอครับ แปลกใจจัง” ดินทำสีหน้าแปลกใจจอมปลอมทั้งยังอมยิ้มน้อย ๆพอเห็นใบหน้าระรื่นของคนตรงหน้าที่ทำใส่เขา เคนก็ยิ่งเก็บอารมณืไม่อยู่ “มึงไม่ต้องมาเสแสร้งทั้งที่รู้อยู่แล้ว”“ผมไม่รู้จริง ๆ วันนั้นผมก็แค่หยั่งเชิงดู ก็ไม่คิดว่าพี่จะร้อนตัวขนาดนี้” ดินยังคงยียวนใส่เคนไม่หยุดเขาครุ่นคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว ทบทวนคำพูดของไอ้ชุดดำวนไปมาจนเลิกนับรอบไปแล้ว คนที่เข้าเค้าก็เห็นจะมีแต่เคนนี่แหละเคนเป็นคนเดียวที่ชอบมาพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กับเขา ขอให้อยู่ห่างจากคุณบ้างล่ะ เตือนให้เตรียมตัวทำใจก่อนโดนทิ้งบ้างล่ะ เดี๋ยวก็เหน็บแนมเรื่องที่เขาเป็นคนโปรดบ้างล่ะวันนั้นเขาก็แค่นึกมันเขี้ยวที่คนคนนี้ชอบมาแขวะก็เลยลองพูดหยั่งเชิงไปเท่านั้น ไม่คิดว่าจะร้อนตัวขนาดนี้“วันนี้มึงอาจเป็นคนโปรดเฮีย แต่สักวันมึงก็จะถูกเฮียเขี่ยทิ้งเหมือนคนอื่นนั่นแหละ สุดท้ายเฮียเขาก็จะกลับมาหากูเหมือนเดิม” เคนกำมือแน่น กัดฟันกรอดทั้งที่เขาพูดใส่ไปตั้งเยอะ แต่เด็กคนนี้กลับไม่ส

ขวัญแก้วตีที่ต้นแขนแกร่งของสามีเบา ๆ ต่อให้อยู่กันมาจนลูกทั้งสามโตแล้วแบบนี้ แต่สามีของเธอก็ยังคงเป็นเช่นวันวานคีรีเป็นผู้ชายที่ดุ เหี้ยมโหดมากในเวลาทำงานหรือกับเรื่องที่ต้องจริงจัง แต่เมื่อเขาอยู่ต่อหน้าภรรยาคนสวย เขาก็ไม่ต่างจากลูกหมาตัวน้อยที่รัก ภักดีและซื้อสัตว์กับเจ้าของมัน“งั้น ผมกลับไปทำงานก่อนนะครับ” คุณยกมือไหว้พ่อกับแม่ทันทีที่สบายใจขึ้นแล้ว“ไม่อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนเหรอลูก” ขวัญแก้วพยายามรั้งลูกชายไว้“ไม่ดีกว่าครับ รักแม่นะครับ ฟอดดดดด” คุณเดินเข้าไปหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ก่อนออกไป ไม่ได้สนใจเสียโวยวายตามหลังของพ่อ“เห้ย! ไอ้คุณ นี่ของพ่อ” หลังจากที่คุยกับพ่อแม่แล้ว ความรู้สึกของคุณก็ดีขึ้นไม่น้อย แม้จะยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีเรื่องที่น้องมีคนรักแล้วก็เถอะ แต่อย่างน้อยเขาก็มีพอจะแรงที่จะอยู่ข้างน้องต่อ คุณเลี้ยวรถเข้ามาลานจอด เป็นจังหวะเดียวกับที่กลิ่นดินเดินเข้ามาที่ร้าน ข้างกายมีสาวสวยคนที่เขาเห็นเมื่อตอนเย็นเดินกอดแขนดินมาด้วย “ถึงกับต้องมาเฝ้าที่ทำงานเลยเหรอวะ แม่งเอ้ย! ต่อยผู้หญิงก็ไม่ได้อีก” มือแกร่งทุบพวงมาลัยระบายความหงุดหง

คำบอกเล่าจากรุ่นน้องทำเอาใบหน้าหล่อของเขตแดนเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “ไม่ได้ชอบพี่ขนาดนั้นหรอกมั้ง เดี๋ยวนี้ก็ไม่เห็นมาแล้วนี่”“นั่นแหละครับที่แปลก หลังจากคืนนั้นมันก็มาบอกพวกผมว่าจะเลิกติ่งพี่แล้ว มันบอกว่ามันอยากมีแฟนจริง ๆ จัง ๆ สักที” ดินย้ำอมยิ้มน้อย ๆ หุบฉับทันทีที่ได้ยินประโยคหลัง เป็นครั้งแรกที่ถูกทำให้เสียเซลฟ์ขนาดนี้ตามมาตั้งนานพอได้แล้วคิดจะทิ้งง่าย ๆ งั้นเหรอ “เพียงพักที่ไหน” เขตแดนถามเสียงเข้ม“ถามทำไมครับ พี่จะทำอะไรเพื่อนผม” ดินเสียงเข้มขึ้นบ้าง สายตาเขายังจับจ้องที่เขตแดนอย่างเอาเรื่อง จู่ ๆ จะมาไม่พอใจเพื่อนเขาด้วยเรื่องอะไรใครจะไปยอม“มีอะไรวะ” คุณ เหวินถามพลางตบบ่าเพื่อนเบา ๆ เขายืนฟังอยู่ครู่หนึ่งแต่พอเห็นสีหน้าท่าทางของดินดูเป็นไม่พอใจจึงรีบเดินออกมาเขตแดนหันมามองหน้าเพื่อนแต่ไม่ได้ตอบอะไร สายตาของไอ้เพื่อนรักก็ไม่มองที่เขาเลยสักนิด “บอกพี่มาเถอะดิน แล้วเดี๋ยวพี่จะเอาเพียงคนเดิมกลับมาให้”เหตุผลของเขตแดนทำให้กลิ่นดินใจเย็นลง ถ้าพี่เขาทำได้จริงมันก็น่าลองดูสักครั้ง ทว่าเขาคงคิดช้ากว่าต้นแบบไปหน่อย“มันพักอยู่คอนโด M แถวมอนั่นแหละครับ ชั้น 17 ห้อง 1707

[ดิน ดินอยู่ไหนครับ บอกพี่หน่อยเดี๋ยวพี่ไปรับ] เพียงแค่ตื๊ดเดียวเท่านั้นคุณก็รับสายทันที น้ำเสียงของคุณใครได้ยินก็รับรู้ได้ถึงความร้อนใจมาก จนลืมที่จะสนใจไปว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน“…” กลิ่นดินกัดปากตัวเองไว้ไม่ยอมเอ่ยอะไร“เด็กมึงไม่อยากคุยกับมึงว่ะ สงสัยจะติดใจลูกน้องกู” ยศพยักหน้าให้ลูกน้องเดินไปซัดดินให้มีเสียงร้องออกมาดินรีบเก็บเศษพลาสติกเอาไว้ก่อนที่จะถูกจับได้ เขาลุกขึ้นนั่งดี ๆ รับหมัดรุ่น ๆ ที่ซัดเข้าท้องเขาจนจุก “อึ๊กกก โอ๊ยย แค่ก ๆ”แค่เสียงไอคุณก็จำได้แม่นว่านั่นเสียงของใคร [ดิน!! มึงทำอะไรดิน มึงอยู่ที่ไหน]น้ำเสียงร้อนอกร้อนใจของคุณ เหวินแบบนี้ทรงยศไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาหันไปยิ้มเยาะหัวเราะชอบใจใส่ดิน “ไหนมึงบอกว่ามึงกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันไง คิดจะหลอกกูเหรอเสียใจนะที่กูไม่โง่ ฮ่า ๆ สะใจโว๊ยยย”[ดิน อยู่ที่ไหน บอกพี่สิ] คุณ เหวินไม่ได้สนใจคำพูดของทรงยศแม้แต่นิดดินกัดฟันลุกขึ้นนั่งให้ดี กลั้นใจบอกออกไปหวังเบี่ยงเบนทุกสายตาไม่ให้สนใจเขาในตอนนี้ “เรื่องของผมเฮียไม่ต้องมายุ่ง แล้วก็ไม่ต้องมาด้วยผมไม่ได้เป็นอะไรกับเฮียทั้งนั้น”“ได้ยินมั้ย เด็กมึงเขาไม่เอามึงวะ มึงต้องมาเห็นภ