รักเดินทางในความฝัน

“ไปกินข้าวในโรงอาหารคณะบริหารกันเหอะมึง” ต้นแบบเสนอความคิดที่ดูเหมือนจะตัดสินใจไปแล้ว หลังจากที่ดูเวลาบนมือถือก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงนิด ๆ“โหไอ้แบบ ไปแดกไกลเชียว” กลิ่นดินหันไปหลี่ตามอง“วันเกิดมึงทั้งทีเปลี่ยนไปแดกที่หรู ๆ หน่อยดิ อีกอย่างกูชอบเก้าอี้กินข้าวเขาอะ แม่งเหมือนกูได้เป็นผู้บริหาร แถมยังแดกในห้องแอร์ด้วย” ต้นแบบตอบ“หรูมากเลยมั้ง มันก็โรงอาหารในมอเหมือนกันปะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่กลิ่นดินก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างว่าง่าย“กูว่าก็ดีเหมือนกันนะไอ้ดิน เผื่อกูมีแต้มบุญได้บังเอิญเจอพี่เขต” เพียงรักพูดไปก็ยิ้มไป พลางคิดไปถึงหนุ่มหล่อเสียงใสในดวงใจเมื่อตกลงกันได้ทั้งสามคนใช้เวลาเดินครู่หนึ่งก็มาถึง พวกเขาเลือกนั่งโต๊ะที่อยู่ริมกระจกด้านใน วางของจองที่เสร็จแล้วต่างคนต่างเดินไปซื้ออาหารที่ชอบแล้วมานั่งกินด้วยกัน“เออพวกมึง เมื่อคืนกูฝันอีกแล้วว่ะ” กลิ่นดินเอ่ยขึ้นขัดความเงียบในระหว่างที่กำลังกินข้าวกันอยู่ที่ผ่านมาเขามักจะเล่าเรื่องความฝันให้เพื่อนสนิททั้งสองฟังบ้างอยู่แล้ว ระหว่างพวกเขาไม่มีอะไรที่ต้องปิดบัง แค่ไม่ได้เล่ารายละเอียดทั้งหมดเท่านั้น“ฝันเหมือนเดิมเหรอวะ แล้วรอบน

“ก็หล่อเกินคนอย่างที่มึงว่าจริง ๆ อันนี้เถียงไม่ออกเลยว่ะ” เพียงรักพยักหน้าเห็นด้วย เมื่อคิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเพื่อน “แต่ เฮียเขาไม่เคยให้ใครเรียกชื่อเลยนะ นอกจากคนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทน่ะ”“แล้วไง กูเรียกแล้วมันจะทำอะไรกูล่ะ” กลิ่นดินยืดตัวขึ้นความดื้อรั้นของกลิ่นดินทำเอาเพื่อนทั้งสองได้แต่ส่ายหัวเบาๆ“แล้วอีกคนใครวะ” นอกจากคุณ เหวินที่ได้รู้จักวันนี้ ต้นแบบรู้จักแค่เขตแดนคนที่เพื่อนชอบ ส่วนอีกคนที่ดูท่าทางไม่น่าไว้ใจ เขาเคยเห็นมาก่อนก็จริงแต่ก็ไม่เคยรู้ว่ามันเป็นใครรู้แค่มันคือมารหัวใจเขาตอนที่เห็น ไอ้หน้าหล่อนั่นมักจะทำผู้หญิงร้องไห้บ่อย ๆ แต่ละครั้งที่เขาเห็นผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าสักคน แล้วก็ดันบังเอิญว่าผู้หญิงทุกคนที่เห็นคือคนที่เขากำลังคุยอยู่ บางคนตกลงคบกับเขาแล้วก็เงียบหายไปก็มี“อีกคนก็พี่คเณศไง เป็นน้องชายเฮียเหวิน” ตอนนี้เพียงรักดูจะเป็นคลังข้อมูลเรื่องคนกลุ่มนี้ไปเสียแล้ว “พี่น้องอะไรเรียนอยู่ปีเดียวกัน คำพูดคำจากูว่าเหมือนเพื่อนกันมากกว่า” น้ำเสียงของต้นแบบติดจะหงุดหงิดอย่างไม่รู้สาเหตุ เขาแค่รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าไอ้เณศอะไรนั่นสักเท่าไหร่“ก็แฝดไง” เพียงรักเอ่ย“แฝด?

ปัง!เสียงปิดประตูรถตามแรงอารมณ์ของเจ้าหล่อนทำเอาคุณสูดหายใจเข้าแรง ๆ มือหนากำพวงมาลัยแน่นพยายามอย่างมากที่จะข่มอารมณ์ไว้ไม่ให้ลงไปบีบคอเธอกล้าดียังไงมาทำนิสัยหยาบ ๆ กับรถที่แสนรักของเขา อย่าหวังว่าหล่อนจะมีโอกาสได้ขึ้นมาอีก “เฮ้อออ น่ารำคาญ” คุณขับรถออกจากซอยบ้านของมิลค์ไม่นาน ก็มีสายเรียกเข้าผ่านโปรแกรมแชต เขาเหลือบสายตาไปดูก็เห็นว่าเป็นการโทรเข้าของกลุ่มพี่น้องจึงกดรับKhลูกรักพระเจ้า (3)Khanin {ไอ่คุณ เรียนเสร็จแล้วรีบเข้ามาร้านหน่อยนะ}Khun “กำลังไปครับเฮีย”Khanin {มึงด้วยไอ่เณศ อย่าเนียน}Khanes [โธ่เฮีย วันนี้ผมมีนัดแล้ว]Khanin {แล้วแต่มึงนะ แต่ถ้าไม่มากูจะบอกพ่อให้เอามึงไปช่วยงานที่จีนช่วงปิดเทอม}Khanes [อีกสิบนาทีผมก็น่าจะถึงแล้วเฮีย]Khanin {เฮ้อ มึงนี่น๊าาา เอ้อคุณ วันนี้มีสัมภาษณ์การ์ดด้วย มึงลองทดสอบด้วยตัวเองก็ดีนะ}Khun “ได้เฮีย แต่ถ้าไม่ผ่านสักคน อย่าว่าผมใจร้ายนะ”Khanes [มึงก็เบามือบ้าง แค่การ์ดคุมผับไอ้สัด ไม่ได้คัดหน่วยสวาท]Khun “หรือมึงจะคัดเอง”Khanes [เฮียณินอย่าเพิ่งเก็บใบสมัครนะ ผมว่าน่าจะยังต้องใช้อยู่]Khun “แค่นี้ก่อนนะเฮีย ผมขับรถอยู่

คุณ เหวินมองเด็กเจ้าเล่ห์ตรงหน้าอย่างพินิจ เขาแน่ใจว่ากลิ่นดินต้องรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากมาย แต่ที่เขาไม่รู้คือเด็กคนนี้รู้ได้ยังไงและรู้มากแค่ไหนสิ่งที่ดินรู้จะสร้างปัญหาในอนาคตให้แก่เขาหรือเปล่า ดังนั้นการเก็บตัวปัญหาไว้กับตัวน่าจะดีกว่าปล่อยให้หลุดไปอยู่ในมือของศัตรู “แล้วไง จะเริ่มงานได้วันไหน”“ได้หมดยกเว้นวันนี้ อีกอย่าง เมื่อกี้คุณคณินก็บอกแล้วว่าให้เริ่มงานพรุ่งนี้ได้” ดินตอบ“ทำไม? วันนี้จะไปไหน” คุณถามกลับทันทีอย่างลืมตัว“ดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องส่วนตัวนะครับ เจ้านาย” กลิ่นดินยกยิ้มอย่างผู้ชนะคุณ เหวินยังไม่หมดเรื่องที่สงสัย เขายังคงถามต่อ “แล้วไปกับใครบ้าง”ดินถอนหายใจอย่างรำคาญ “มึงนี่ปัญหามากจัง เป็นหนูจำไมเหรอ ถามอยู่ได้” เขาเอามือของคุณบนตักออก ผลักบ่าแกร่งดันให้เก้าอี้ถอยหลังไปจนตัวเขาสามารถหลุดออกมาได้ ก่อนเอ่ย “ถ้าไม่มีอะไรแล้วกูไปนะ”“เดี๋ยว” คุณคว้าตัวดินไว้ให้นั่งลงบนตัก“แต่ละท่าที่ให้กูนั่งนี่นะ” เขาขืนตัวเองลุกขึ้นมา ยอมยืนอยู่ตรงหน้าคุณแต่โดยดี “อะไรอีก”คุณ เหวินยอมปล่อยร่างโปร่งให้ยืนดี ๆ วันนี้เขาเปรียบน้องมากแล้วจริง ๆ “เอามือถือมา เกิดพรุ่งนี้มึงมาสาย

ต้นแบบมองหน้าเพื่อน เห็นตาขยิบหน้าตายุกยิกไปมาก็เข้าใจ “หา! อ๋อ ๆ เออใช่ ๆ กูฟังมาเป็นสิบ ยี่สิบรอบแล้วเนี่ย” น้ำเสียงของเขาไม่สม่ำเสมอกำลังจับต้นชนปลาย“พวกน้องแบบเรียนนิติศาสตร์กันใช่ปะ” คเณศหันไปถาม เขาเจาะจงเอาคนที่ตัวเองสนใจ“พูดกูมึงแบบเดิมเหอะ แบบนี้กูขนลุก” ต้นแบบลูบแขนตัวเองไปพลาง“ไม่ได้หรอก พี่เป็นพี่ถ้าพี่พูดกูมึงกับพวกน้องก็ไม่แปลก แต่ถ้าให้พวกน้องจะมาพูดกูมึงกับพี่อันนี้คงยอมไม่ได้” คเณศยกยิ้มหล่อ ๆ ส่งให้ “แต่จะให้น้องพูดอยู่ฝ่ายเดียวมันก็ไม่แฟร์ใช่มั้ยล่ะ เห็นมั้ยพี่ยุติธรรมนะ”“หึ ต้องขอบคุณมั้ยละ” ต้นแบบเหยียดยิ้มตอบคเณศก้มลงกระซิบที่ข้างหูน้อง ‘หรือว่า เรียกเตงกับเค้าดีมั้ย เค้าได้หมดนะ’ฟังจบต้นแบบก็ดึงตัวเองถอยออก “เลิกกวนตีนได้ปะ” ลึก ๆ ในใจเขาอยากซัดสักหมัด แต่ติดที่วันนี้วันเกิดเพื่อน“เจ้าของวันเกิดวันนี้อย่ามัวเถียงกับน้องมันดิวะ มา ๆ ดื่ม ๆ” เขตแดนเอ่ยขึ้นขัดสองคนที่เอาแต่จ้องหน้ากันเอาเป็นเอาตายยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งชัดเจนว่าเพื่อนรักสนใจเด็กคนข้าง ๆ มากแค่ไหน แต่ดูเหมือนน้องแบบอะไรนั่นจะไม่ได้ชอบเพื่อนเขานี่สิ อาการแตกต่างจากน้องเพียงที่คลั่งรักเขาจนเห็นได้ช