Masukเขานึกมันเขี้ยวจึงชักแก่นกายออกจนสุดปลายก่อนจะกระแทกเข้าไปทีเดียวมิดลำเป็นการส่งท้าย จนร่างโปร่งสะดุ้งสุดแรง เฮือก! กลิ่นดินลุกพรวดขึ้นทันที หยดเหงื่อผุดพรายอยู่รอบกรอบหน้า ดวงตาเบิกกว้างมองไปรอบ ๆ มือของเขาควานหารอบเตียงว่ามีใครอยู่ด้วยอีก ก็เห็นว่าตนอยู่ในห้องนอนของตัวเองเพียงคนเดียว “แฮ่ก ๆ ฝันอีกแล้วเหรอวะเนี่ย” เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อออกก่อนจะเลิกผ้าห่มขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเปียกข้างใต้ “แม่งเอ้ยยย” เหนียว ๆ คาว ๆ แบบนี้ กลิ่นดินรับรู้ได้จากประสบการณ์การชักให้ตัวเองมาตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่ม หากแต่ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกภูมิใจสักนิดที่ต้องมาเสร็จเพราะฝันว่าโดนเอาจากคนที่ไม่รู้จัก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีตัวตนอยู่จริงไหม
Lihat lebih banyak「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」
暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。
彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。
「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」
ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。
「初めまして、神宮司湊斗です」
「……」
神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。
サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。
暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。
二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。
しかし、彼のほうはそうではなかった。
湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。
瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。
「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」
父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。
両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。
彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。
しかし、現実は残酷だった。
湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。
「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」
彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。
それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。
「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」
瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。
しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。
そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。
彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。
瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。
二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。
翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。
「奥様……」
普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。
「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」
「そ、それは……」
彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。
知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。
それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。
「いいのよ、わかっているから」
「……」
彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。
しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。
「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」
「は、はい!奥様!」
”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。
คุณเหวินเห็นว่าเหลือกันแค่สองคนแล้วจึงดึงตัวคนป่วยอีกคนลุกไปนั่งบนเตียงด้วยกัน “เตียงมันกว้างไป ดินย้ายมาพักห้องเดียวกับพี่มั้ย” “อย่าเลยครับ พรุ่งนี้ดินก็ได้ออกแล้ว” ดินกอดตอบคนป่วยขี้อ้อน ที่ดูเหมือนจะอ้อนหนักกว่าตอนแรก “พี่คุณ ดินถามอะไรหน่อยได้มั้ย” “ว่ามาเลยค่ะ” คุณยังคงซุกใบหน้าหล่อของเขาอยู่ที่ช่วงเอวน้อง สูดดมกลิ่นเฉพาะตัวที่เขาชื่นชอบ “พี่คุณเชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดมั้ยครับ ไม่ก็ตายแล้วเกิดใหม่ หรือไม่ก็กลับชาติมาเกิดอะไรประมาณนี้ครับ” ดินถามไปตามตรง “เมื่อก่อนไม่เชื่อนะ แต่พอได้รู้จักกับดินพี่ก็เริ่มรู้สึกว่าพรหมลิขิตหรือเนื้อคู่น่าจะมีอยู่จริง ๆ” คุณตอบ แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ทว่าสีหน้าท่าทางทีเล่นทีจริงแบบนั้นของคุณ เหวินทำให้ดินเข้าใจว่าเขาตอบส่ง ๆ “อย่าเล่นสิครับ ผมถามจริง ๆ นะ” “แล้วทำไมถึงคิดว่าพี่ตอบไม่จริงล่ะ” คุณพ่นลมหายใจออกก่อนเอ่ยต่อ “ดินรู้มั้ยว่าพี่เริ่มฝันเห็นดินตั้งแต่คืนก่อนที่เราจะเจอกัน แล้วหลังจากที่เจอดินพี่ก็ฝันถึงดินอีกแทบทุกวันเลย” “ตอนที่โดนแทงพี่ยังเห
คุณกระแอมเบา ๆ หลังจากที่หลุดจากภวังค์ได้ “หา! อะไรนะ”“กูถามว่ายิ้มอะไร เมื่อกี้เฮียณิณเขาบอกว่าน้องดินจะลาออก มึงก็ยังยิ้มอยู่ได้” คเณศย้ำ “ลาออก? ออกจากไหน? ออกทำไม? ออกแล้วน้องจะไปทำที่ไหน?” คุณร้อนใจรีบลุกจนเจ็บแผล “โอ๊ยยย” แต่ความเจ็บแค่นี้หยุดเขาไม่ได้หรอก คนที่จะหยุดเขาได้ก็มีแค่ เพี๊ยะ!!! ขวัญแก้วเห็นว่าลูกชายตัวดีกำลังจะถอดสายน้ำเกลือออก จึงฟาดไปที่หลังบริเวณใกล้ ๆ กับบาดแผล มันน่าโมโหนักกระทั่งร่างกายตัวเองก็ไม่ห่วงแล้ว “แม่เลี้ยงมากว่าจะโต อย่ามาทำแบบนี้นะ” “โอ๊ยแม่ ผมเจ็บนะครับ” คุณ เหวินหยุดการกระทำตัวเองทันที เขารับรู้ได้ถึงความโกรธเพราะครั้งนี้แม่ตีเขาแรงกว่าที่เคย “ก็แม่ตีให้เจ็บ” ขวัญแก้วก้มหน้าลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นซับที่หัวตาทีหางตาที “ไอ้คุณ! ไอ้ลูกเวร มึงทำเมียกูร้องไห้เหรอ” คีรีลุกพรวดมาจับบ่าของขวัญแก้วไปกอดปลอบไว้ ไม่วายชี้หน้าด่าลูกชายตัวต้นเหตุ พอเห็นน้ำตาแม่ คุณเหวินก็เรียกสติตัวเองกลับมาได้ “ผมขอโทษครับแม่ ผมแค่อยากไปคุยกับน้องให้รู้เรื่อง”
สภาพกลิ่นดินตอนนี้เรียกว่าสะบักสะบอมบอบช้ำไปทั่วตัวก็จริง แต่เขาไม่ได้ถูกแทงไปด้วยอย่างในภาพนิมิตนั่น ทว่าความรู้สึกเจ็บที่เขาได้รับนั้นไม่ต่างกันเลย“คุณดิน ไหวหรือเปล่าครับ” เมฆรีบเดินเข้ามาช่วยประคองทั้งสองถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในเวลาต่อมา คุณถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนดินถูกพาตัวไปรักษาตามอาการก่อนจะถูกส่งไปยังห้องพักฟื้นกลิ่นดินรู้สึกตัวตื่นหลังจากยาหมดฤทธิ์ กะพริบตาปริบ ๆ มองดูเสาน้ำเกลือ ภาพที่เห็นยังมึนเบลออยู่เขาหลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้ชัดขึ้นพลางคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนนี้ เขาถูกไอ้ยศจับไปจากนั้นก็คิดหนีกระทั่งคุณ เหวินมาช่วยไว้ “พี่คุณ” ดินหันไปมองซ้ายทีขวาทีไม่เห็นใครในห้องทว่าไม่นานประตูก็ถูกเปิด ร่างบางที่คุ้นเคยพอเห็นเขาตื่นอยู่ก็รีบวิ่งเขามาสวมกอดไว้ “พี่ดิน พี่ดินฟื้นแล้ว” กลิ่นฝนร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด ตลอดชีวิตเธอไม่เคยต้องเห็นพี่ชายบาดเจ็บขนาดนี้มาก่อนดินยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำตาให้น้องสาว “ร้องไห้ทำไม”“พี่ดินเก่งจะตายทำไมถึงถูกจับไปได้ละคะ ดูสิเนี่ยแผลเต็มตัวเลย” เธอร้องไห้ไปพลางบ่นคนพี่ไปพลาง เธอหยิบแขนพี่ชายขึ้นมาดูรอยฟกช้ำอ
[ดิน ดินอยู่ไหนครับ บอกพี่หน่อยเดี๋ยวพี่ไปรับ] เพียงแค่ตื๊ดเดียวเท่านั้นคุณก็รับสายทันที น้ำเสียงของคุณใครได้ยินก็รับรู้ได้ถึงความร้อนใจมาก จนลืมที่จะสนใจไปว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน“…” กลิ่นดินกัดปากตัวเองไว้ไม่ยอมเอ่ยอะไร“เด็กมึงไม่อยากคุยกับมึงว่ะ สงสัยจะติดใจลูกน้องกู” ยศพยักหน้าให้ลูกน้องเดินไปซัดดินให้มีเสียงร้องออกมาดินรีบเก็บเศษพลาสติกเอาไว้ก่อนที่จะถูกจับได้ เขาลุกขึ้นนั่งดี ๆ รับหมัดรุ่น ๆ ที่ซัดเข้าท้องเขาจนจุก “อึ๊กกก โอ๊ยย แค่ก ๆ”แค่เสียงไอคุณก็จำได้แม่นว่านั่นเสียงของใคร [ดิน!! มึงทำอะไรดิน มึงอยู่ที่ไหน]น้ำเสียงร้อนอกร้อนใจของคุณ เหวินแบบนี้ทรงยศไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาหันไปยิ้มเยาะหัวเราะชอบใจใส่ดิน “ไหนมึงบอกว่ามึงกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันไง คิดจะหลอกกูเหรอเสียใจนะที่กูไม่โง่ ฮ่า ๆ สะใจโว๊ยยย”[ดิน อยู่ที่ไหน บอกพี่สิ] คุณ เหวินไม่ได้สนใจคำพูดของทรงยศแม้แต่นิดดินกัดฟันลุกขึ้นนั่งให้ดี กลั้นใจบอกออกไปหวังเบี่ยงเบนทุกสายตาไม่ให้สนใจเขาในตอนนี้ “เรื่องของผมเฮียไม่ต้องมายุ่ง แล้วก็ไม่ต้องมาด้วยผมไม่ได้เป็นอะไรกับเฮียทั้งนั้น”“ได้ยินมั้ย เด็กมึงเขาไม่เอามึงวะ มึงต้องมาเห็นภ
คำบอกเล่าจากรุ่นน้องทำเอาใบหน้าหล่อของเขตแดนเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “ไม่ได้ชอบพี่ขนาดนั้นหรอกมั้ง เดี๋ยวนี้ก็ไม่เห็นมาแล้วนี่”“นั่นแหละครับที่แปลก หลังจากคืนนั้นมันก็มาบอกพวกผมว่าจะเลิกติ่งพี่แล้ว มันบอกว่ามันอยากมีแฟนจริง ๆ จัง ๆ สักที” ดินย้ำอมยิ้มน้อย ๆ หุบฉับทันทีที่ได้ยินประโยคหลัง
คณิณมองหน้าน้องชายที มองหน้ากลิ่นดินทีก่อนจะหันไปพยักเพยิดหน้ากับกลิ่นฝนเป็นเชิงบอกให้เธอเป็นคนพูดก่อน แต่สาวเจ้ากลับสะบัดหน้าหนีสุดท้ายแล้วคณิณจำต้องพูดออกไปเอง “คืองี้ พี่กับกลิ่นฝนเคยเจอกันมาก่อนหน้านี้แล้วครั้งหนึ่ง แล้วพี่ก็ได้เห็นฝีมือต่อสู้ของเธอเลยอยากได้มาเป็นการ์ดส่วนตัว”“ไม่ใช่นะ เมื่อ
ขวัญแก้วตีที่ต้นแขนแกร่งของสามีเบา ๆ ต่อให้อยู่กันมาจนลูกทั้งสามโตแล้วแบบนี้ แต่สามีของเธอก็ยังคงเป็นเช่นวันวานคีรีเป็นผู้ชายที่ดุ เหี้ยมโหดมากในเวลาทำงานหรือกับเรื่องที่ต้องจริงจัง แต่เมื่อเขาอยู่ต่อหน้าภรรยาคนสวย เขาก็ไม่ต่างจากลูกหมาตัวน้อยที่รัก ภักดีและซื้อสัตว์กับเจ้าของมัน“งั้น ผมกลับไปทำง
กลิ่นฝนไม่ใช่คนเริ่มก่อน ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องกังวล เธอเลือกเล่าแค่ส่วนที่มีปากเสียงกับมิลค์เท่านั้น เว้นช่วงในรายละเอียดระหว่างเธอกับคณิณไป “ก็แขวะกันเหมือนทุกทีนั่นแหละพี่ดิน”“แล้วผู้ชายคนที่ขอให้น้องช่วยเป็นคู่ควงคือใคร” กลิ่นดินถาม“น้องก็ไม่รู้หรอก เจอกันที่งานครั้งเดียวเอง น้องช่วยเขาเพราะมัน