บททั้งหมดของ คุณอาขา: บทที่ 21 - บทที่ 30

มือหนาคว้าโทรศัพท์ก่อนจะกดโทรหาพี่ชายคนสนิทด้วยความเหนื่อยและเพลีย"ว่าไงไอ้น้องชาย โทรมาซะดึกเชียว""กลับถึงบ้านแล้วหรอครับ""เออ กลับถึงตะกี้นี่เอง อย่าบอกนะว่าโทรมาหาพี่ชายแกเพราะจะมาถามแค่นี้""เขมมณีล่ะครับ""ลูกเขมหรอ ก็อยู่ห้องเค้านั่นแหละ ลูกฉันทำแกปวดหัวแย่เลยสินะ""ครับ งั้นแค่นี้นะครับ"ว่าจบจอแดนก็ตัดสาย พลางมองเอกสารและแผนผังรายจ่ายใบใหญ่บนโต๊ะทำงาน ก่อนจะกุมขมับตนเองเบาๆ@09.00"ว่าไงหนุ่มๆสาวๆ กริ้วๆ"คริสทักทายเพื่อนในห้องอย่างชิวๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหาเพื่อนสนิทสาวที่นั่งกัดแซนวิชอยู่"ไอ้ไฟไอ้เน่ยังไม่มาหรอวะ"คริสถามคนที่เคี้ยวตุ้ยๆจนแก้มป่อง ก่อนมือเล็กจะยื่นถุงแซนวิชมาให้เขา มือหนาจับแซนวิชก่อนจะกัดคำโตพลางยิ้มให้เพื่อนสนิทสาว...."งั้นก็ตามนี้นะทุกคน เอาเป็นว่าถ้าจัดตารางเวลาเสร็จแล้วจะแจ้งในแชทกลุ่มอีกที แต่กิจกรรมที่เสนอกันมาโอเคแล้ว เหลือแค่เลือกวัน"นิสิตปีสองต่างแยกย้ายกันทางใครทางมัน เหลือเพียง เขม คริส ไฟ และ เน่ กลุ่มเพื่อนสนิทนั่งอยู่บนโต๊ะ"กูเสนอว่าไปพรุ่งนี้"ทั้งสามคนพยักหน้ากับข้อเสนอของเน่ เพื่อนสาวตัวเล็กเบาๆ"ถ้าไปพรุ่งนี้เช้าก็น่าจะถึงตอนค่ำๆอ่

ว่าจบหน้าสวยก็สะบัดไปอีกทาง น้ำตาเริ่มไหลลงอาบพวงแก้มสวยอย่างน่าสงสาร ตัวบางๆก็สั่นจนจอแดนต้องกอดเธอเอาไว้แน่นกว่าเดิม"ฉันก็พยายามรีบกลับมาหาเธอให้เร็วที่สุดเหมือนกัน แต่ติดประชุมด่วน ไม่มีเวลาโทรกลับมา แถมแบตก็หมด จริงๆประชุมมันยังไม่เสร็จดี โรสก็เลยอาสาว่าจะมาคุยกับฉันหาข้อสรุปที่บ้านให้เอง ก็เลยต้องจำใจพาโรสมาด้วย"ปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เอาอีกแล้ว อาหนุ่มคนนี้อธิบายแบบใช้เหตุผลและน้ำเย็นเข้าลูบเธออีกแล้ว เธอต้องใจอ่อนให้เขาคนนี้อีกแน่ๆ......"ฉันก็รู้สึกผิด ที่ไม่รักษาสัญญา ที่ทำให้เธอต้องเจอโรสอีก แต่ที่เธอแสดงออกว่าไม่อยากกินข้าวกับโรสแบบชัดเจน มันก็ไม่ใช่เรื่องที่สมควรทำไม่ใช่รึไง"ริมฝีปากหนาจูบเบาๆลงบนหัวไหล่สวย ผ่านเนื้อผ้าของเขมเบาๆ จนใจดวงน้อยๆอ่อนยวบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน"ฮึก!.....อาปล่อยให้เขมร้องไห้คนเดียว อึก......ตั้งหลายวันได้ยังไง ฮืออออออ!"มือหนารีบยกตัวบางๆออกจากตัก และวางเธอลงบนเตียงใหญ่ ก่อนเขาจะนั่งลงข้างๆ และคว้าคนตัวเล็กมากอดและลูบหลังเบาๆ"ฉันขอโทษ....ชู่ว อย่าร้องเลยนะ"เสียงทุ้มนุ่มที่เธอต้องการมาหลายวันนี้ ในที่สุดเธอก็ได้ยินมันสักที มือเล็กค่อยๆยกขึ้น

@12:00"ชิมนี่ยัง อร่อย"หลังจากไหว้น้ำที่สระและร้องเพลงกันไปยกใหญ่ ทั้งสี่คนก็ลงมากินข้าวที่ล็อบบี้ด้วยชุดคลุมของโรงแรม คริสก็ตักปูผัดผงกะหรี่ให้เพื่อนสนิทยิ้มๆ จนเน่และคริสที่นั่งอยู่ต้องมองหน้ากัน"ตักให้แต่ไอ้เขม ไม่ตักให้พวกกูบ้างวะ"ไฟพูดแซวๆ ก่อนจะมองคนที่นั่งตรงข้ามอย่างเขม ที่วันนี้ดูซูบกว่าเมื่อวานนิดหน่อย"นั่นดิไอ้คริส ประเคนให้แต่ไอ้เขมคนเดียว ไม่เห็นหัวพวกกูละมั้ง"เน่ว่าพลางจ้องคนตรงหน้ายิ้มๆ ก่อนคริสจะกอดอกและมองเพื่อนสนิทตรงหน้าและด้านข้าง"ส่องกระจกก่อนเลยพวกมึงอ่ะ พอได้กันก็ไม่เห็นหัวพวกกูสองคนเหมือนกันนั่นแหละ"มือเล็กตักข้าวเข้าปากก่อนจะส่ายหัวเบาๆ ทั้งสี่คนกินไปด้วยคุยไปด้วยอย่างสนุกสนาน โดยมีสายตาคมของจอแดนที่นั่งอยู่อีกมุม และจ้องแม่หลานสาวกับเพื่อนสนิทหนุ่มอย่างพิจารณา"ว่าแต่เป็นไงบ้างวะไอ้เขม ไปอยู่บ้านอาสุดหล่อของมึงมา มีไรน่าเล่าบ้างป้ะ"หน้าสวยของเน่หันมาถามเขมที่กินข้าวอยู่ด้วยความสนใจ ก่อนคนโดนถามจะทำท่าคิดสักพัก และส่ายหัว"ไม่มีเลยว่ะ กูอยู่นู่นก็ไม่ค่อยมีอะไรทำอ่ะ จะมีก็ช่วงสองสามวันก่อนกลับ ที่ได้ไปทำงานบริษัทกับอา""แต่อามึงนี่สาวกรี้ดกันตรึมเลยนะ

ผ่านไปหกวันแล้ว ที่เธอมาอยู่ยังบ้านบนดอยหลังนี้ บนที่แห่งนี้นั้นไม่มีแม้แต่สัญญาณโทรศัพท์มือถือ ทำให้เธอทำได้เพียงส่งข้อความบอกพ่อกับแม่ว่าเธอจะเที่ยวบนดอยซักอาทิตย์ก่อนขึ้นมาที่นี่"เก็บของเสร็จแล้วหรอมึง"เขมพยักหน้าให้เพื่อนสาวเบาๆด้วยรอยยิ้ม ทุกคนตัดสินใจกันว่าวันนี้จะกลับบ้านกันในตอนเช้า ซึ่งต้องตื่นมาจัดของแต่เช้ามืด"โอเคนะมึง"มือหนาแตะลงเบาๆบนบ่าเล็ก ก่อนเขมจะยิ้มและพยักหน้าให้คริสเบาๆ ทั้งสี่เดินทางไปขอบคุณผู้ใหญ่ และชาวบ้าน ก่อนจะนั่งรถลงมาจากบนดอยในเวลาเช้ามืดตาสวยหันกลับไปมองทิวทัศน์ที่เขียวชอุ่ม และช่วยบรรเทาความรู้สึกแย่ๆออกไปจากเธออย่างมากมาย ชาวบ้านที่นี่เป็นกันเอง สนุกสนาน และเธอมีความสุขมากจริงๆแต่พอกลางคืนที่ต้องนอนกอดตัวเองบนดอยที่อากาศหนาวเหน็บ มันก็กลับเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจของเธอเหมือนกัน"มึงแน่ใจนะว่าจะกลับบ้านเลย""นั่นสิเขม ไปอยู่บ้านกูสักพักก่อนไหม"คริสและเน่มองเพื่อนสนิทอย่างสำรวจใบหน้าสวย แต่เขมที่ส่ายหน้าเบาๆก็ทำให้พวกเขาอดเป็นห่วงไม่ได้@19.00"กลับมาแล้วค่ะ"เหล่าสาวใช้รีบวิ่งมารับกระเป๋าจากคุณหนูสาวหน้าระรื่น ก่อนที่เขมจะค่อยๆเดินเข้าไปยังด้านใ

"เขมเสร็จรึยังลูก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็วันงานแล้ว ต้องรีบไปดูความเรียบร้อยให้อาเค้านะ"ร่างบางๆกับชุดเดรสสีชมพูสวยเดินออกมาจากในบ้านอย่างยิ้มแย้ม เขมขึ้นไปนั่งเบาะหลังรถคันหรูที่มีพ่อและแม่นั่งอยู่ยิ้มๆ"ไปกันเลยค่ะ"ทัพผู้เป็นพ่อขับรถออกจากบ้านขจร เขาสังเกตุลูกของเขามาตลอด 4-5 วันมานี้ลูกของเขานั้นดูยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว"เดี๋ยวไปกินข้าวที่นู่นกันนะลูก""ได้เลยค่ะ"@บ้านพอล"พี่ทัพพี่อิ่มสวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะน้องเขม"เค้กที่อยู่ในชุดเดรสลายดอกสีสวยยิ้มหน้าระรื่น ก่อนที่จะนำทุกคนเข้าไปในตัวบ้านขจรด้วยรอยยิ้ม"คุณหนูเขม/คุณเขมครับ/คุณหนูเขมคะ"ลิน ป้าฉายและเหล่าสาวใช้ต่างกรูกันเข้ามากอดคุณหนูสาวด้วยความคิดถึง ใบหน้าเปื้อนยิ้มของคุณหนูสาวนั้นทำให้ลิน ป้าฉาย และเชนเบาใจลงได้บ้าง"คิดถึงทุกคนเลยค่ะ.....สวัสดีนะคะอา"เขมยกมือไหว้อาหนุ่มด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หรูที่คุ้นเคย นัยตาสวยทอดมองภาพอาหนุ่มและว่าที่ภรรยาของเขาตรงหน้าในอีกไม่กี่ชั่วโมงยิ้มๆ"สวัสดีค่ะ~มาได้ทันเวลาพอดีเลย"โรสเดินเข้ามาในตัวบ้าน ก่อนจะยิ้มกว้าง ใบหน้าสวยนั้นดูสดใสและยิ้มแย้มผิดหูผิดหา การแต่งกายที่เปลี