เมื่อเห็นว่าไม่ว่าตัวเองจะพูดอะไร ทำอะไร โหลวซิงอิ๋นก็ไม่เชื่อเขาเลยสักนิด ไม่ยอมรับฟังอะไรทั้งนั้นเหยียนเฟยฝานที่โมโหจนทนไม่ไหว ก็ยกชามขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด"ฉันดื่มเอง ดูซิว่าดื่มแล้วตัวเองต้องเข้าโรงพยาบาลไหม"โหลวซิงอิ๋น: "..."ประสาท!เหยียนเฟยฝานวางชามลง แต่ก็ยังไม่ไปไหนเขามองแผ่นหลังของโหลวซิงอิ๋น คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยถาม "เมื่อกี้เธอพูดถึงพี่ชาย หมายถึงใครน่ะ?"เมื่อครู่ตอนผลักประตูเข้ามา เขาก็ได้ยินประโยคนี้พอดีพี่ชาย...เธอโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จะมีพี่ชายได้ไง?ทันทีที่เหยียนเฟยฝานพูดประโยคนี้ออกมา ลมหายใจของโหลวซิงอิ๋นก็สะดุดไปทันที แต่เพียงแค่ชั่วพริบตา เธอก็กลับมาเป็นปกติ"พี่ชายอะไร? คุณคิดว่าฉันจะเหมือนเซี่ยอวี่ปิงที่มีครอบครัวที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังหรือไง?"เหยียนเฟยฝาน: "..."โหลวซิงอิ๋น: "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ฉันไม่มี เพราะฉะนั้นตระกูลเหยียนเอาฉันมาเป็นลูกสะใภ้แบบนี้ถือว่าขาดทุนจริง ๆ"น้ำเสียงเหน็บแนมประชดประชันนี้ทำให้เหยียนเฟยฝานโมโหแทบตายอีกครั้งเขามองแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะขยับริมฝีปากเหมือนอยากพูดอะไร ทว่าโทรศัพท์กลับด
Read more