All Chapters of หลังแท้งสามครั้ง ฉันโค่นคนเลวทั้งเมือง: Chapter 1 - Chapter 10

ณ ห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในอากาศชวนให้พะอืดพะอม โหลวซิงอิ๋นนอนทอดกายอย่างสิ้นแรงอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่หนาวเหน็บ แสงไฟนีออนบนเพดานดูพร่าเลือนพอ ๆ กับสติที่เหลืออยู่ของเธอเมื่อปลายสายกดรับ เธอไม่รอช้าที่จะเค้นเสียงพูดออกไป “ใบยินยอมผ่าตัดระงับการตั้งครรภ์ต้องมีญาติเซ็นชื่อ คุณมาที่โรงพยาบาลหน่อย”ปลายสายเงียบกริบไปอึดใจหนึ่งก่อนที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยจะดังลอดออกมา ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยกระแสความหงุดหงิด “คุณท้องตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่รู้? โหลวซิงอิ๋น... จะเอาแต่ใจตัวเองก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย!”“สรุปคุณจะมาหรือไม่มา?”คำว่า เอาแต่ใจ ที่หลุดออกมาจากปากเขา เปรียบเสมือนลิ่มที่ตอกย้ำลงบนบาดแผล“วันนี้ผมไม่มีเวลาว่างมาเล่นตลกกับคุณ!”เมื่อเผชิญกับอารมณ์เกรี้ยวกราดของโหลวซิงอิ๋น เหยียนเฟยฝานตวาดกลับอย่างพยายามข่มโทสะโหลวซิงอิ๋นรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบไปชั่วขณะ เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะลดโทรศัพท์ลงจากหูทว่าในวินาทีที่กำลังจะกดวางสาย เสียงจากสภาพแวดล้อมของปลายสายก็แว่วเข้ามา “ญาติคะ การผ่าคลอดเรียบร้อยดีมากค่ะ ยินดีด้วยนะคะได้ลูกแ

เจียงถังตั้งใจจะพาโหลวซิงอิ๋นกลับบ้านของตัวเองทว่าโหลวซิงอิ๋นยืนกรานจะกลับไปอวี่ชิ่งไถที่ถนนซิงเหอ ซึ่งเป็นคอนโดมิเนียมที่เธอแอบซื้อไว้เมื่อสามเดือนก่อนนั่นแสดงให้เห็นว่า ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เธอเตรียมพร้อมที่จะเดินออกมาจากพันธนาการของเหยียนเฟยฝานมานานแล้ว...เจียงถัง “ฉันบอกให้ไปอยู่ด้วยกันก็ไม่ไป ตอนนี้แกต้องการคนดูแลนะ แล้วห้องนี้แกไปซื้อไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”เจียงถังบ่นไปพลางหาผ้าห่มมาคลุมตัวให้โหลวซิงอิ๋นก่อนจะเดินเข้าครัวไปต้มข้าวต้มให้เพื่อนโหลวซิงอิ๋นกระชับผ้าห่มเข้าหาตัว “เดือนที่สองหลังจากที่เหยียนเฟยหยวนตาย”ซื้อตั้งแต่เดือนที่สองเลยเหรอ? นั่นมันก็นานมากแล้วนะเจียงถัง “แสดงว่าตอนนั้นแกก็คิดจะหย่ากับเหยียนเฟยฝานแล้วงั้นสิ?”โหลวซิงอิ๋นตอบรับ อืม สั้น ๆ ในลำคอด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะเอนกายลงนอนบนโซฟาในเดือนที่เหยียนเฟยหยวนเสียชีวิต เหยียนเฟยฝานแทบจะใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านใหญ่ตลอดเวลา เขาแทบไม่กลับบ้านเลยหรือต่อให้กลับมา เขาก็จะถูกโทรศัพท์จากบ้านใหญ่เรียกตัวออกไปเพียงเพราะเซี่ยอวี่อิงคลุ้มคลั่งความสัมพันธ์ในชีวิตคู่ที่บิดเบี้ยวขนาดนี้ ใครจะไปทนไหว?ทันใดนั้นโท

เมื่อนึกถึงโปรเจกต์เมืองหลงวานเต้าเฉิงที่ตัวเองอดหลับอดนอนทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบมานานหลายเดือน แววตาของโหลวซิงอิ๋นที่มองเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งทวีความเยาะหยันและเย็นชามากขึ้นบรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้าผ่านไปเกือบครึ่งนาที เหยียนเฟยฝานถึงได้เค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก “คุณหมายความว่ายังไง?”“คุณจะฟ้องเธอเรื่องอะไร?”ทันทีที่ได้ยินคำว่า หมายศาล สองคำนี้ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบแววตาที่เขามองโหลวซิงอิ๋นในตอนนี้ หลงเหลือเพียงความเย็นยะเยือก ไร้ซึ่งความอาทรใด ๆ “คุณคิดว่ายังไงล่ะ?” โหลวซิงอิ๋นมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “เหยียนเฟยฝาน ข่าวที่ว่างานดีไซน์ของฉันถูกคัดออกจากโปรเจกต์ท่องเที่ยวเมืองหลงวานเต้าเฉิง คุณเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนส่งข่าวนี้มาให้ฉัน?”“ตกลงว่าดีไซน์ของฉันถูกคัดออก หรือเป็นเพราะฉันถูกคุณคัดออกกันแน่?”อากาศรอบตัวเงียบกริบลงโดยสมบูรณ์หลงเหลือเพียงเสียงลมและเสียงฝนด้านนอกหน้าต่าง แต่มันกลับไม่สามารถช่วยชะล้างความอึดอัดในใจนี้ได้เลย!โหลวซิงอิ๋นเหลือบมองมือของเหยียนเฟยฝานที่ยังคงยึดขอบประตูไว้แน่น “ปล่อยได้หรือยัง?”ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานแข็งทื่อเขาเอ่ยข

เจียงถังที่เดินกลับมายังห้องผู้ป่วยเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่ลืมทิ้งไว้ในห้อง ทันได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดีจนเธอถึงกับตกตะลึงเธอตั้งใจจะปรี่ตัวเข้าไปดูอาการของโหลวซิงอิ๋นทว่าเหยียนเฟยฝานกลับตวัดสายตาอันเย็นชามาที่เธอเจียงถังเองก็เริ่มมีน้ำโห “ซิงอิ๋น”เหยียนเฟยฝานในตอนนี้ผมเผ้าเริ่มยุ่งเหยิง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธ “โหลวซิงอิ๋น”เขาคว้าข้อมือของโหลวซิงอิ๋นไว้ด้วยแรงมหาศาล ราวกับจะบดขยี้กระดูกมือของเธอให้แหลกคามือ บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยคละคลุ้งไปด้วยเพลิงโทสะเจียงถัง “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!”สายตาของโหลวซิงอิ๋นประสานเข้ากับดวงตาอันหนาวเหน็บของเหยียนเฟยฝาน “ทำไม? อยากจะตบฉันเพื่อแก้แค้นให้เซี่ยอวี่อิงงั้นเหรอ?”สิ้นคำพูดนั้นแรงบีบที่ข้อมือของเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น “คุณนี่มันงี่เง่าไร้เหตุผลจริง ๆ “พูดจบ เขาก็สะบัดมือโหลวซิงอิ๋นทิ้งอย่างแรงจากนั้นก็รีบหมุนรถเข็นของเซี่ยอวี่อิงเตรียมจะออกไปในจังหวะที่เซี่ยอวี่อิงถูกเข็นตัวกลับไป เธอยังมิวายส่งสายตาเหยียดหยามมาให้โหลวซิงอิ๋นอีกแวบหนึ่งเมื่อทั้งสองเดินไปถึงหน้าประตูโหลวซิงอิ๋นที่นั่งอยู่บนเตียงก็แค

เซี่ยอวี่อิงที่ขัดขืนอยู่เมื่อครู่ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นเหยียนเฟยฝานและตู้หลานเจินที่กำลังเดินเข้ามา เธอก็เปลี่ยนท่าทีเป็นน้ำตานองหน้าทันที “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ซิงอิ๋น ปล่อยฉันก่อนเถอะนะ”“โอ๊ย... เจ็บแผล”คำว่า เจ็บแผล ของเธอเหมือนเป็นการราดน้ำมันเข้ากองไฟ ทำให้ตู้หลานเจินที่ยืนอยู่หน้าประตูฟิวส์ขาดทันที“โหลวซิงอิ๋น ปล่อยอวี่อิงเดี๋ยวนี้!”พูดจบ เธอก็พุ่งถลาเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยเหมือนคนบ้าทันทีที่เซี่ยอวี่อิงเริ่มแสดงละคร โหลวซิงอิ๋นก็รู้ทันทีว่าเหยียนเฟยฝานและตู้หลานเจินต้องมาถึงแล้วเธอกระตุกยิ้มมุมปาก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซี่ยอวี่อิงที่แฝงไปด้วยความลำพองใจที่แผนสำเร็จมือที่ขยำผมของเธออยู่นั้นออกแรงเหวี่ยงเต็มเหนี่ยว จนศีรษะของเซี่ยอวี่อิงกระแทกเข้ากับราวเตียงดัง ปึ้ก“กรี๊ดดดด” เซี่ยอวี่อิงหวีดร้องสุดเสียงตู้หลานเจินตกใจจนหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองเซี่ยอวี่อิงไว้ในอ้อมกอดสายตาที่เธอมองโหลวซิงอิ๋นนั้น ราวกับจะฉีกเลือดฉีกเนื้อเธอให้ได้“เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? อยากจะบ้าก็ไสหัวไปบ้าที่อื่นโน่น! อวี่อิงเพิ่งจะผ่าคลอดมานะ ทำแบบนี้ได้ยังไง”