Masukสามปีแห่งการครองคู่ คือสามปีที่เธอสูญเสียเลือดเนื้อและหยาดน้ำตาไปถึงสามครั้ง ในวันที่โหลวซิงอิ๋นต้องเผชิญกับความแตกสลายจากการสูญเสียลูกน้อยเป็นครั้งที่สาม เหยียนเฟยฝาน ผู้เป็นสามีกลับเลือกที่จะทิ้งเธอไว้กับความอ้างว้างในกลิ่นอายยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาล เขาเร่งรีบเดินจากไปเพื่อเฝ้าดูพี่สะใภ้ให้กำเนิดทายาทฝาแฝดอย่างชื่นมื่น ทอดทิ้งให้เธอจมอยู่กับความเงียบงันและร่องรอยแห่งความเจ็บปวดเพียงลำพัง วินาทีที่ก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาลด้วยร่างกายที่ซูบเซียวจนแทบจะปลิวไปตามลม ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่และเย็นเยียบกว่าครั้งไหน ๆ เธอตัดสินใจยุติพันธนาการที่ล่ามโซ่ชีวิตไว้ด้วยการยื่นหนังสือหย่าให้แก่ว่าที่อดีตสามี “เราหย่ากันเถอะ ทุกอย่างก็เพื่อตัวคุณเอง” “หย่า? คุณแน่ใจ? ถ้าอยากจะเรียกร้องความสนใจ ก็ไม่เห็นต้องเสแสร้งอ้างว่าทำเพื่อผมให้มันดูสูงส่งนักเลย!” โหลวซิงอิ๋นไม่ได้โต้ตอบสิ่งใด เธอเพียงแต่ยกยิ้มบางเบาที่ดูแฝงไปด้วยความเวทนา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะปรายหางตามองกลับมา เธอทำเพื่อเขาจริง ๆ เพราะนับจากนี้ เธอไม่ต้องทนเป็นเบี้ยล่างให้เขาอีกต่อไป ในเมื่อตอนนี้ ได้พบกับร่มเงาใหม่ ต่อให้เหยียนเฟยฝานจะมีอำนาจล้นฟ้าในเมืองจิงเฉิง แต่สำหรับคนผู้นั้นแล้ว เหยียนเฟยฝานก็เป็นเพียงมดปลวกที่ไม่อาจเทียบเคียง เมื่อพันธนาการขาดสะบั้น โหลวซิงอิ๋นก็ไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากหญิงสาวผู้อ่อนแออีกต่อไป ทันทีที่ตัวตนที่แท้จริงของเธอค่อย ๆ ถูกลอกออกมาทีละชั้น สมาชิกตระกูลเหยียนที่เคยตราหน้าและดูถูกเธอก็ถึงกับเบิกตาค้างด้วยความตื่นตะลึง นี่หรือ ยัยเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าที่ใครจะรังแกก็ได้คนนั้น? ประธานบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ “ซิงอิ๋น หย่าสักทีเถอะครับ ผมรอรับขวัญแทบไม่ไหวแล้ว” เจ้าพ่อตระกูลมหาเศรษฐีลึกลับ “หย่า! ถ้าไม่หย่าฉันจะบดขยี้ตระกูลเหยียนให้หายไปจากแผนที่โลกซะ!” ทนายความระดับสากลผู้ไร้พ่าย “คดีหย่านี้ไม่มีคำว่าแพ้ ขอเพียงคุณชายตามองผมสักครั้ง ผมก็พร้อมจะถวายชีวิตให้” เหยียนเฟยฝานเคยลำพองใจว่าโหลวซิงอิ๋นคือของตายที่จะไม่มีวันพรากจากเขาไปได้ จนกระทั่งวันที่เขาตระหนักว่าเธอกลายเป็นดวงดาวที่อยู่ไกลเกินเอื้อม ความมั่นใจและทิฐิที่เคยค้ำคอพลันพังทลายลงกลายเป็นเศษซากที่ไร้ชิ้นดี...
Lihat lebih banyak[120]
Arum menelan ludah dengan bersusah payah saat melihat angka yang tertera pada timbangan digital di bawah kakinya.
"Halah, paling timbangan kamu naik lagi. Nggak perlu ditimbang juga udah keliatan dari bentuk perut kamu."
Suara seseorang dari belakang terdengar seperti ejekan, membuat Arum semakin tertekan dan sesak.
Itu suara Enggar_suami Arum. Entah darimana datangnya pria itu, tiba-tiba saja dia sudah ada di dalam kamar, padahal Arum sudah mewanti-wanti agar suaminya tidak melihat ia menimbang badan.
"Aku 'kan udah bilang jangan sering makan malam, naik lagi 'kan berat badan kamu. Nggak usah ditimbang juga udah keliatan dari lemak di perut kamu yang menggelambir itu," sindir Enggar melirik sinis.
Arum menghela napas panjang. Sudah sering ia mendengar penghinaan itu dari mulut suaminya sendiri, tepatnya setelah ia melahirkan anak kembar mereka tiga bulan yang lalu.
Sebagai seorang suami, Enggar tidak pernah mendukung Arum memberi ASI Ekslusif pada anak kembar mereka, pria itu justru sering mengejek bodi Arum yang makin hari makin melar karena nafsu makan Arum melonjak drastis.
"Diet dong!" lanjut Enggar. Dengan santainya ia merebahkan tubuh ke atas ranjang tanpa memedulikan reaksi Arum setelah mendengar sindiran itu.
Urat-urat di leher Arum menegang, geram mendengar ucapan suaminya yang seolah berpikir semuanya mudah. "Kalau aku diet, si kembar gimana Mas? ASI aku nggak akan keluar. Harusnya kamu mendukung aku dong ngasih ASI ke anak kita selama enam bulan," balas Arum dengan nada kesal.
Enggar melirik ke arah Arum, menatap wanita bertubuh subur yang memakai daster jumbo bermotif bunga-bunga itu. Sangat berbeda dengan Arum yang dia kenal dulu.
Sebelum menikah, bentuk tubuh Arum sangat langsing, wajahnya oval, hidung mancung dengan mata bulat indah. Namun sekarang, semuanya tertutup oleh lemak. Arum terlihat seperti sapi perah di mata Enggar.
"Kalau bentukan kamu begini, suami kamu bisa berpaling, Rum!" ucap Enggar lalu memalingkan wajah seolah jijik.
Mendengar itu, dada Arum seperti dihantam palu raksasa, sakit, sesak, hingga membuatnya nyaris kehabisan napas.
"Jahat banget mulut kamu, Mas!" isak Arum menahan tangis. "Aku gendut begini juga karena melahirkan anak kamu. Kenapa kamu ngomong begitu sih?"
Enggar berdecak, "Julia juga ngelahirin anaknya Anton, tapi badan dia masih bagus. Nggak gendut kayak kamu. Harusnya kamu belajar dong dari dia. Tanya dia diet apa aja."
Deg!
Lagi-lagi Enggar menyebut nama mantan pacarnya itu. Wanita yang menikah dengan sepupu Arum yang bernama Anton. Sejak beberapa bulan ini Enggar memang sering membahas Julia, bahkan sering menyebut nama wanita itu saat mereka sedang berhubungan suami-istri.
Arum sempat curiga Enggar dan Julia menjalin hubungan terlarang di belakangnya, namun Anton selalu menyangkal itu karena ia yakin Julia wanita yang setia.
"Kalau begitu nikah aja sama Julia! Kenapa kamu malah nikah sama aku?" tangis Arum pecah. Ia melangkah cepat keluar dari kamar dan membanting pintu.
Baru saja ingin menenangkan diri di kamar si kembar, langkah Arum terhenti saat melihat ibu mertuanya datang membawa dua botol susu.
"Kamu kenapa, Rum?" tanya Yanti melihat menantunya menangis tersedu-sedu.
"Ibu tanya aja sama anak Ibu. Aku capek dihina terus sama dia," jawab Arum dengan suara parau. "Mas Enggar udah keterlaluan Bu. Kalau terus kayak begini, mending aku cerai aja sama dia!"
Mata Yanti membulat, syok mendengar ucapan menantunya. "Ssthh! Nggak baik ngomong begitu, Rum. Jangan gampang minta cerai. Memang Enggar ngomong apa sama kamu? Kalau masalahnya sepele, nggak usah sedikit-sedikit minta cerai. Emang kamu pikir enak jadi janda? Belajar dari rumah tangga orang tuamu. Jangan sampai anakmu merasakan hidup tanpa kasih sayang kedua orang tua seperti kamu!"
Arum terdiam. Mengingat lagi masa lalunya yang menyakitkan. Orang tuanya bercerai saat ia kecil. Ibunya menikah lagi dengan pria asal Jepang dan menetap di sana. Sementara ayahnya menghilang bagai ditelan bumi.
Ia dibesarkan oleh sang Kakek yang dikenal sebagai juragan tanah dan memiliki pabrik tekstil besar di Bogor.
Setelah kakeknya meninggal dunia, seluruh kekayaan sang Kakek jatuh ke tangan Arum termasuk pabrik yang sekarang dikelola oleh Enggar.
Arum tidak pernah tahu apapun tentang urusan pabrik, bahkan tanah warisan kakeknya. Selama menikah dengan Enggar, ia tidak memedulikan soal itu, ia hanya ingin hidup bahagia bersama suami dan anak-anak mereka.
Sudah empat tahun pernikahan, Arum dan Enggar baru dikaruniai anak kembar perempuan yang diberi nama Aria dan Arsy. Namun, sejak Arum mengandung sikap Enggar padanya berubah dan semakin hari semakin dingin. Hingga Arum merasa tidak sanggup mempertahankan rumah tangga mereka.
"Biar Ibu yang ngomong sama Enggar. Kamu urus anak kamu dulu." Yanti memberikan botol susu pada Arum, kemudian melangkah ke kamar utama.
Arum masuk ke kamar, melihat anak kembarnya tertidur pulas di dalam baby box.
Tangisan Arum tak tertahankan saat melihat wajah anak kembarnya yang tidak tahu apa-apa itu.
Ada perasaan takut kedua anaknya akan merasakan hidup tanpa kasih sayang kedua orang tua seperti dia dulu.
"Maafin Mama dan Papa ya, Nak," isak Arum membelai wajah anak kembarnya dengan lembut.
Arum menjatuhkan tubuh di pinggir ranjang. Matanya yang sembab melirik nakas di samping, melihat tumpukan cemilan yang sengaja ia siapkan untuk mengganjal perut saat lapar.
"Aku harus diet!" tekad Arum. Ia berdiri mengambil cemilan itu dan membawanya ke tempat sampah.
Namun, tiba-tiba Arum terdiam, menelan ludah sambil melihat biskuit dan coklat kesukaannya. Seolah makanan itu tengah berteriak memanggil nama Arum dan meminta untuk secepatnya dimakan.
"Aaaakkk! Kenapa sulit sekali?" jerit Arum. Akhirnya menyerah dan kembali membawa cemilan itu, kemudian duduk di tepi ranjang.
Arum memakan biskuit itu dengan lahap. "Besok, besok aku pasti diet. Ya, besok aja. Sekarang aku harus memompa ASI untuk si kembar, kalau aku nggak makan nanti ASI aku dingin. Kasihan si kembar."
Tanpa rasa bersalah sedikitpun, Arum menghabiskan satu bungkus biskuit, disusul satu kotak coklat dan minuman manis yang juga ia siapkan di kamar itu.
Mission Failed!
Lagi-lagi rencana diet Arum gagal total karena tergoda biskuit dan coklat batangan.
Setelah menghabiskan cemilan yang baginya hanya bikin gatal tenggorokan, Arum mengambil ponsel di atas meja.
Deg!
Mata Arum berbinar saat melihat unggahan temannya yang tengah merintis usaha jual makanan.
~Ready Dimsum Mentai satu box 50k aja. Isi lima. Daging tebal, ukuran gede. Cuss order sebelum kehabisan~
Menelan ludah. Tanpa sadar jari Arum yang bulat-bulat menekan satu per satu huruf di layar ponsel lalu mengirimnya.
Arum [Antar ke komplek Permai 10 box. Cepet ya]
Balasan [Rum, kamu mau bikin selametan? Perasaan di rumah kamu cuma ada tiga orang. Si kembar 'kan belum bisa makan]
Arum [Udah sih anter aja. Itung-itung ngelarisin dagangan kamu, hehehe]
ภายใต้รอยยิ้มได้ใจของโหลวซิงอิ๋น สุดท้ายเซี่ยอวี่ปิงก็ถูกยั่วโมโหจนขึ้นชั้นบนไปเมื่อทุกคนไปกันหมดแล้วเก๋อหลัวก็ยื่นชาผลไม้หนึ่งแก้วให้โหลวซิงอิ๋น "ให้เธอฉีกหน้ากากของตัวเองออกด้วยมือตัวเอง ความทรมานในใจแบบนั้นไม่ต่างอะไรจากถูกลาวาร้อน ๆ แผดเผาเลยครับ"โหลวซิงอิ๋นได้ยินแล้วก็หัวเราะ"น่าเสียดายที่เหยียนเฟยฝานไม่มีทางเชื่อ"เก๋อหลัว: "ต่อให้เขาไม่เชื่อคุณหนู เขาก็ไม่มีทางเชื่อเซี่ยอวี่ปิงทั้งหมดเหมือนกันครับ"โหลวซิงอิ๋นได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้ว ก่อนจะมองเก๋อหลัวแวบหนึ่งเก๋อหลัว: "ผู้ชายน่ะ บางครั้งก็รักศักดิ์ศรีของตัวเอง"เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โหลวซิงอิ๋นก็หัวเราะออกมา "รักศักดิ์ศรีงั้นเหรอ?""ถ้าเป็นการรักศักดิ์ศรีแบบเขา ในบางครั้งก็น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกจริง ๆ!"ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาก็ควรเปิดอกซื่อตรงต่อกันไม่ใช่เหรอ!แต่สุดท้ายเพราะความรักศักดิ์ศรีของเขา ความสัมพันธ์มันถึงได้แย่ลงไงล่ะแต่ก็ช่างเถอะ ยังไงชีวิตที่เหลือจากนี้ของเหยียนเฟยฝานก็ไม่ใช่โหลวซิงอิ๋นที่ต้องเป็นฝ่ายทนอีกต่อไปแล้ว......เป็นอย่างที่เก๋อหลัวคิดเรื่องของเซี่ยอวี่ปิงเป็นเพียงการฝืนทำเป็นแข
เมื่อเซี่ยอวี่ปิงฉีกหน้ากากออกด้วยมือของตัวเอง ตู้หลานเจินก็ถูกกระตุ้นจนแทบคลั่งเธอโกรธจนดวงตาแดงก่ำ "เซี่ยอวี่ปิง นังแพศยา!"เซี่ยอวี่ปิงมองโหลวซิงอิ๋นอย่างหายใจติดขัด "ตอนนี้ ตอนนี้เธอปล่อยฉันได้หรือยัง?"เธอไม่อยากกลายเป็นคนขาเป๋!โหลวซิงอิ๋นในตอนนี้โหดจริง ๆถึงกับใช้วิธีแบบนี้บีบบังคับจนเธอยอมรับ...สุดท้ายแล้วแม่ก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์จากทางโทรศัพท์ถ้ารู้ว่าตอนนี้โหลวซิงอิ๋นเป็นแบบไหน ก็คงไม่มีทางเสนอความคิดแย่ ๆ แบบนั้นให้เธอแน่โหลวซิงอิ๋นหัวเราะหึ ก่อนจะยกเท้าออกจากหัวเข่าของเซี่ยอวี่ปิงทันที!จากนั้นก็ปรายตามองเซี่ยอวี่ปิงอย่างรังเกียจ "ดูเธอสิ จะทำไปเพื่ออะไร?"ถ้าเธอยังเป็นโหลวซิงอิ๋นคนเดิมที่ปล่อยให้เซี่ยอวี่ปิงใส่ร้ายได้ตามใจ วันนี้เธอก็คงต้องเป็นฝ่ายที่กลืนความคับแค้นนี้ลงท้องเองแต่ตอนนี้!ในเมื่อเซี่ยอวี่ปิงกล้าบิดเบือนเรื่องราว สุดท้ายก็ยังทนต่อความกลัวที่จะต้องเสียขาข้างหนึ่งไม่ไหว จนต้องฉีกหน้ากากของตัวเองออกมาโหลวซิงอิ๋นมองตู้หลานเจินพร้อมรอยยิ้ม "คุณตู้? รู้สึกยังไงบ้างล่ะ? หืม?"เมื่อก่อนตู้หลานเจินประคบประหงมเซี่ยอวี่ปิงไว้ในฝ่ามือไม่ว่าเซี่ยอวี
สีหน้าของเซี่ยอวี่ปิงซีดเผือดลงอีกครั้ง!คำพูดที่เธอใช้ยั่วโหลวซิงอิ๋นเมื่อครู่จะนับเป็นอะไรได้? คำพูดที่โหลวซิงอิ๋นพูดตอนนี้ต่างหากถึงจะเรียกว่าแทงใจดำ!ตอนนี้ต่อให้เธอได้รับความเชื่อใจจากเหยียนเฟยฝานแล้วยังไง?เขาเชื่อใจเธอ แต่กลับปกป้องเธอไม่ได้โหลวซิงอิ๋น: "จะพูดไหม?"เซี่ยอวี่ปิง: "..."พูดอะไร?บอกโหลวซิงอิ๋นว่าเธอใส่ร้ายอีกฝ่ายต่อหน้าเหยียนเฟยฝานอีกแล้วงั้นเหรอ?เซี่ยอวี่ปิงหลับตาลง ไม่อยากพูดอะไรโหลวซิงอิ๋นออกแรงใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง วินาทีนี้เซี่ยอวี่ปิงได้ยินเสียง 'กร๊อบ' อย่างชัดเจน!ความเจ็บปวดรุนแรงพลันแล่นขึ้นมาจากหัวเข่า"กรี๊ด ๆ ๆ..."คราวนี้เซี่ยอวี่ปิงทนไม่ไหว กรีดร้องออกมาไม่หยุดและเสียงกรีดร้องอย่างเสียสติของเธอก็ทำให้ตู้หลานเจินกับเหยียนเซียงทนอยู่ในห้องรับแขกต่อไม่ไหวเช่นกันถึงตอนนี้เซี่ยอวี่ปิงจะน่าชิงชังแต่พวกเธอก็รู้ดีว่าวิธีโหดเหี้ยมที่โหลวซิงอิ๋นใช้กับเซี่ยอวี่ปิงในตอนนี้ วินาทีถัดไปอาจถูกนำมาใช้กับพวกเธอก็ได้โหลวซิงอิ๋นในตอนนี้เป็นแบบนี้ ไม่สนถูกผิด ไม่สนศีลธรรมแต่ทันทีที่จะหันตัวไปด้านหลังก็มีเสียงเย็นเยียบของโหลวซิงอิ๋นดังขึ้น "เดี๋ย
ตอนนี้ทั้งร่างของโหลวซิงอิ๋นเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายและดุดันแม้แต่ตู้หลานเจินที่เมื่อก่อนเคยกดเธอไว้ใต้ฝ่าเท้า พอเห็นเธอในสภาพแบบนี้ก็ยังตกใจไม่น้อยยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหยียนเซียง!สองสามวันที่ผ่านมานี้ หลังจากถูกโหลวซิงอิ๋นจัดการ เธอก็ว่าง่ายขึ้นมาก อย่างน้อยก็ไม่กล้าแสดงออกต่อหน้าแล้วว่าจะต่อต้านโหลวซิงอิ๋นต่อไปตอนนี้เมื่อเห็นโหลวซิงอิ๋นจัดการเซี่ยอวี่ปิงแบบนั้น ตู้หลานเจินก็รู้สึกสะใจเสียยิ่งกว่าอะไร!เหยียนเซียงเองก็เหมือนกัน...!ไม่กล้าเข้าไปห้ามก็ส่วนหนึ่ง แต่พวกเธอก็ไม่มีทางปกป้องเซี่ยอวี่ปิงเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วเซี่ยอวี่ปิงถูกเหยียบจนรู้สึกว่าขาของตัวเองแทบจะหักแล้ว!"ปะ ปล่อยฉันนะ ฉันเจ็บ..."เธอเจ็บมากจริง ๆเธอดิ้นรนอยากจะดึงเข่าของตัวเองออกมาจากใต้เท้าของโหลวซิงอิ๋นแต่โหลวซิงอิ๋นออกแรงมากเกินไป มากจนเธอไม่มีทางหนีได้เลย!เมื่อเห็นว่าโหลวซิงอิ๋นไม่สะทกสะท้านเซี่ยอวี่ปิงก็หันไปมองตู้หลานเจินอย่างน่าสงสารอีกครั้ง "แม่ ช่วยหนูด้วย ช่วยหนูที""หล่อนจะช่วยเธอเหรอ? หึ!"เมื่อเห็นเซี่ยอวี่ปิงร้องขอความช่วยเหลือจากตู้หลานเจิน โหลวซิงอิ๋นก็หัวเราะเยาะออกมาและเสี
โทสะของเหยียนเฟยฝานพุ่งทะลุขีดจำกัดเขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายออกไปด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด โดยไม่กี่วินาทีต่อมา ปลายสายก็กดรับทันที “ครับคุณชาย”“ไปเช็กมาเดี๋ยวนี้ว่าเจียงถังกับเมียฉันอยู่ไหน”ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา นามว่า จัวกวาง ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะขานรับคำสั่ง “รับทราบครับ”“เดี๋ยวนี้
เจียงถังตั้งใจจะพาโหลวซิงอิ๋นกลับบ้านของตัวเองทว่าโหลวซิงอิ๋นยืนกรานจะกลับไปอวี่ชิ่งไถที่ถนนซิงเหอ ซึ่งเป็นคอนโดมิเนียมที่เธอแอบซื้อไว้เมื่อสามเดือนก่อนนั่นแสดงให้เห็นว่า ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เธอเตรียมพร้อมที่จะเดินออกมาจากพันธนาการของเหยียนเฟยฝานมานานแล้ว...เจียงถัง “ฉันบอกให้ไปอยู่ด้วยกันก็ไ
บรรยากาศพลันเงียบสงัดลงทันทีความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วระหว่างคนทั้งสามคนโหลวซิงอิ๋นจ้องมองเหยียนเฟยฝาน ก่อนจะออกแรงเตะเก้าอี้ข้างตัวจนล้มคว่ำส่งเสียงดังสนั่นอีกครั้งกลิ่นอายรอบกายของเธอเต็มไปด้วยความดุดัน “คุณบอกแม่คุณไปสิว่าฉันตุ๋นซุปอะไรเป็นบ้าง?”“เซี่ยอวี่อิงบอกว่าอยากกินซุปนกพิราบฝีมือฉั
ณ ห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในอากาศชวนให้พะอืดพะอม โหลวซิงอิ๋นนอนทอดกายอย่างสิ้นแรงอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่หนาวเหน็บ แสงไฟนีออนบนเพดานดูพร่าเลือนพอ ๆ กับสติที่เหลืออยู่ของเธอเมื่อปลายสายกดรับ เธอไม่รอช้าที่จะเค้นเสียงพูดออกไป “ใบยินยอมผ่าตัดระงับการตั้งครรภ์ต้องม












Peringkat
Ulasan-ulasanLebih banyak