หลังแท้งสามครั้ง ฉันโค่นคนเลวทั้งเมือง

หลังแท้งสามครั้ง ฉันโค่นคนเลวทั้งเมือง

Oleh:  บุปผาแห่งธรรมOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9.77
32 Peringkat. 32 Ulasan-ulasan
475Bab
59.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

สามปีแห่งการครองคู่ คือสามปีที่เธอสูญเสียเลือดเนื้อและหยาดน้ำตาไปถึงสามครั้ง ในวันที่โหลวซิงอิ๋นต้องเผชิญกับความแตกสลายจากการสูญเสียลูกน้อยเป็นครั้งที่สาม เหยียนเฟยฝาน ผู้เป็นสามีกลับเลือกที่จะทิ้งเธอไว้กับความอ้างว้างในกลิ่นอายยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาล เขาเร่งรีบเดินจากไปเพื่อเฝ้าดูพี่สะใภ้ให้กำเนิดทายาทฝาแฝดอย่างชื่นมื่น ทอดทิ้งให้เธอจมอยู่กับความเงียบงันและร่องรอยแห่งความเจ็บปวดเพียงลำพัง วินาทีที่ก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาลด้วยร่างกายที่ซูบเซียวจนแทบจะปลิวไปตามลม ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่และเย็นเยียบกว่าครั้งไหน ๆ เธอตัดสินใจยุติพันธนาการที่ล่ามโซ่ชีวิตไว้ด้วยการยื่นหนังสือหย่าให้แก่ว่าที่อดีตสามี “เราหย่ากันเถอะ ทุกอย่างก็เพื่อตัวคุณเอง” “หย่า? คุณแน่ใจ? ถ้าอยากจะเรียกร้องความสนใจ ก็ไม่เห็นต้องเสแสร้งอ้างว่าทำเพื่อผมให้มันดูสูงส่งนักเลย!” โหลวซิงอิ๋นไม่ได้โต้ตอบสิ่งใด เธอเพียงแต่ยกยิ้มบางเบาที่ดูแฝงไปด้วยความเวทนา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะปรายหางตามองกลับมา เธอทำเพื่อเขาจริง ๆ เพราะนับจากนี้ เธอไม่ต้องทนเป็นเบี้ยล่างให้เขาอีกต่อไป ในเมื่อตอนนี้ ได้พบกับร่มเงาใหม่ ต่อให้เหยียนเฟยฝานจะมีอำนาจล้นฟ้าในเมืองจิงเฉิง แต่สำหรับคนผู้นั้นแล้ว เหยียนเฟยฝานก็เป็นเพียงมดปลวกที่ไม่อาจเทียบเคียง เมื่อพันธนาการขาดสะบั้น โหลวซิงอิ๋นก็ไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากหญิงสาวผู้อ่อนแออีกต่อไป ทันทีที่ตัวตนที่แท้จริงของเธอค่อย ๆ ถูกลอกออกมาทีละชั้น สมาชิกตระกูลเหยียนที่เคยตราหน้าและดูถูกเธอก็ถึงกับเบิกตาค้างด้วยความตื่นตะลึง นี่หรือ ยัยเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าที่ใครจะรังแกก็ได้คนนั้น? ประธานบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ “ซิงอิ๋น หย่าสักทีเถอะครับ ผมรอรับขวัญแทบไม่ไหวแล้ว” เจ้าพ่อตระกูลมหาเศรษฐีลึกลับ “หย่า! ถ้าไม่หย่าฉันจะบดขยี้ตระกูลเหยียนให้หายไปจากแผนที่โลกซะ!” ทนายความระดับสากลผู้ไร้พ่าย “คดีหย่านี้ไม่มีคำว่าแพ้ ขอเพียงคุณชายตามองผมสักครั้ง ผมก็พร้อมจะถวายชีวิตให้” เหยียนเฟยฝานเคยลำพองใจว่าโหลวซิงอิ๋นคือของตายที่จะไม่มีวันพรากจากเขาไปได้ จนกระทั่งวันที่เขาตระหนักว่าเธอกลายเป็นดวงดาวที่อยู่ไกลเกินเอื้อม ความมั่นใจและทิฐิที่เคยค้ำคอพลันพังทลายลงกลายเป็นเศษซากที่ไร้ชิ้นดี...

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

[120]

Arum menelan ludah dengan bersusah payah saat melihat angka yang tertera pada timbangan digital di bawah kakinya.

"Halah, paling timbangan kamu naik lagi. Nggak perlu ditimbang juga udah keliatan dari bentuk perut kamu."

Suara seseorang dari belakang terdengar seperti ejekan, membuat Arum semakin tertekan dan sesak.

Itu suara Enggar_suami Arum. Entah darimana datangnya pria itu, tiba-tiba saja dia sudah ada di dalam kamar, padahal Arum sudah mewanti-wanti agar suaminya tidak melihat ia menimbang badan.

"Aku 'kan udah bilang jangan sering makan malam, naik lagi 'kan berat badan kamu. Nggak usah ditimbang juga udah keliatan dari lemak di perut kamu yang menggelambir itu," sindir Enggar melirik sinis.

Arum menghela napas panjang. Sudah sering ia mendengar penghinaan itu dari mulut suaminya sendiri, tepatnya setelah ia melahirkan anak kembar mereka tiga bulan yang lalu.

Sebagai seorang suami, Enggar tidak pernah mendukung Arum memberi ASI Ekslusif pada anak kembar mereka, pria itu justru sering mengejek bodi Arum yang makin hari makin melar karena nafsu makan Arum melonjak drastis.

"Diet dong!" lanjut Enggar. Dengan santainya ia merebahkan tubuh ke atas ranjang tanpa memedulikan reaksi Arum setelah mendengar sindiran itu.

Urat-urat di leher Arum menegang, geram mendengar ucapan suaminya yang seolah berpikir semuanya mudah. "Kalau aku diet, si kembar gimana Mas? ASI aku nggak akan keluar. Harusnya kamu mendukung aku dong ngasih ASI ke anak kita selama enam bulan," balas Arum dengan nada kesal.

Enggar melirik ke arah Arum, menatap wanita bertubuh subur yang memakai daster jumbo bermotif bunga-bunga itu. Sangat berbeda dengan Arum yang dia kenal dulu.

Sebelum menikah, bentuk tubuh Arum sangat langsing, wajahnya oval, hidung mancung dengan mata bulat indah. Namun sekarang, semuanya tertutup oleh lemak. Arum terlihat seperti sapi perah di mata Enggar.

"Kalau bentukan kamu begini, suami kamu bisa berpaling, Rum!" ucap Enggar lalu memalingkan wajah seolah jijik. 

Mendengar itu, dada Arum seperti dihantam palu raksasa, sakit, sesak, hingga membuatnya nyaris kehabisan napas.

"Jahat banget mulut kamu, Mas!" isak Arum menahan tangis. "Aku gendut begini juga karena melahirkan anak kamu. Kenapa kamu ngomong begitu sih?"

Enggar berdecak, "Julia juga ngelahirin anaknya Anton, tapi badan dia masih bagus. Nggak gendut kayak kamu. Harusnya kamu belajar dong dari dia. Tanya dia diet apa aja."

Deg!

Lagi-lagi Enggar menyebut nama mantan pacarnya itu. Wanita yang menikah dengan sepupu Arum yang bernama Anton. Sejak beberapa bulan ini Enggar memang sering membahas Julia, bahkan sering menyebut nama wanita itu saat mereka sedang berhubungan suami-istri. 

Arum sempat curiga Enggar dan Julia menjalin hubungan terlarang di belakangnya, namun Anton selalu menyangkal itu karena ia yakin Julia wanita yang setia.

"Kalau begitu nikah aja sama Julia! Kenapa kamu malah nikah sama aku?" tangis Arum pecah. Ia melangkah cepat keluar dari kamar dan membanting pintu.

Baru saja ingin menenangkan diri di kamar si kembar, langkah Arum terhenti saat melihat ibu mertuanya datang membawa dua botol susu.

"Kamu kenapa, Rum?" tanya Yanti melihat menantunya menangis tersedu-sedu.

"Ibu tanya aja sama anak Ibu. Aku capek dihina terus sama dia," jawab Arum dengan suara parau. "Mas Enggar udah keterlaluan Bu. Kalau terus kayak begini, mending aku cerai aja sama dia!"

Mata Yanti membulat, syok mendengar ucapan menantunya. "Ssthh! Nggak baik ngomong begitu, Rum. Jangan gampang minta cerai. Memang Enggar ngomong apa sama kamu? Kalau masalahnya sepele, nggak usah sedikit-sedikit minta cerai. Emang kamu pikir enak jadi janda? Belajar dari rumah tangga orang tuamu. Jangan sampai anakmu merasakan hidup tanpa kasih sayang kedua orang tua seperti kamu!"

Arum terdiam. Mengingat lagi masa lalunya yang menyakitkan. Orang tuanya bercerai saat ia kecil. Ibunya menikah lagi dengan pria asal Jepang dan menetap di sana. Sementara ayahnya menghilang bagai ditelan bumi.

Ia dibesarkan oleh sang Kakek yang dikenal sebagai juragan tanah dan memiliki pabrik tekstil besar di Bogor.

Setelah kakeknya meninggal dunia, seluruh kekayaan sang Kakek jatuh ke tangan Arum termasuk pabrik yang sekarang dikelola oleh Enggar.

Arum tidak pernah tahu apapun tentang urusan pabrik, bahkan tanah warisan kakeknya. Selama menikah dengan Enggar, ia tidak memedulikan soal itu, ia hanya ingin hidup bahagia bersama suami dan anak-anak mereka.

Sudah empat tahun pernikahan, Arum dan Enggar baru dikaruniai anak kembar perempuan yang diberi nama Aria dan Arsy. Namun, sejak Arum mengandung sikap Enggar padanya berubah dan semakin hari semakin dingin. Hingga Arum merasa tidak sanggup mempertahankan rumah tangga mereka.

"Biar Ibu yang ngomong sama Enggar. Kamu urus anak kamu dulu." Yanti memberikan botol susu pada Arum, kemudian melangkah ke kamar utama.

Arum masuk ke kamar, melihat anak kembarnya tertidur pulas di dalam baby box.

Tangisan Arum tak tertahankan saat melihat wajah anak kembarnya yang tidak tahu apa-apa itu.

Ada perasaan takut kedua anaknya akan merasakan hidup tanpa kasih sayang kedua orang tua seperti dia dulu.

"Maafin Mama dan Papa ya, Nak," isak Arum membelai wajah anak kembarnya dengan lembut.

Arum menjatuhkan tubuh di pinggir ranjang. Matanya yang sembab melirik nakas di samping, melihat tumpukan cemilan yang sengaja ia siapkan untuk mengganjal perut saat lapar.

"Aku harus diet!" tekad Arum. Ia berdiri mengambil cemilan itu dan membawanya ke tempat sampah. 

Namun, tiba-tiba Arum terdiam, menelan ludah sambil melihat biskuit dan coklat kesukaannya. Seolah makanan itu tengah berteriak memanggil nama Arum dan meminta untuk secepatnya dimakan.

"Aaaakkk! Kenapa sulit sekali?" jerit Arum. Akhirnya menyerah dan kembali membawa cemilan itu, kemudian duduk di tepi ranjang. 

Arum memakan biskuit itu dengan lahap. "Besok, besok aku pasti diet. Ya, besok aja. Sekarang aku harus memompa ASI untuk si kembar, kalau aku nggak makan nanti ASI aku dingin. Kasihan si kembar."

Tanpa rasa bersalah sedikitpun, Arum menghabiskan satu bungkus biskuit, disusul satu kotak coklat dan minuman manis yang juga ia siapkan di kamar itu.

Mission Failed!

Lagi-lagi rencana diet Arum gagal total karena tergoda biskuit dan coklat batangan.

Setelah menghabiskan cemilan yang baginya hanya bikin gatal tenggorokan, Arum mengambil ponsel di atas meja.

Deg! 

Mata Arum berbinar saat melihat unggahan temannya yang tengah merintis usaha jual makanan.

~Ready Dimsum Mentai satu box 50k aja. Isi lima. Daging tebal, ukuran gede. Cuss order sebelum kehabisan~

Menelan ludah. Tanpa sadar jari Arum yang bulat-bulat menekan satu per satu huruf di layar ponsel lalu mengirimnya. 

Arum [Antar ke komplek Permai 10 box. Cepet ya]

Balasan [Rum, kamu mau bikin selametan? Perasaan di rumah kamu cuma ada tiga orang. Si kembar 'kan belum bisa makan]

Arum [Udah sih anter aja. Itung-itung ngelarisin dagangan kamu, hehehe]

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
91%(29)
9
0%(0)
8
9%(3)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
0%(0)
9.77 / 10.0
32 Peringkat · 32 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

Kanistha
Kanistha
ทางApplication น่าจะออกมาชี้แจงบ้างนะคะ นิยายจบหรือไม่จบ นักเขียนเทคนอ่านแล้วรึป่าว จะได้เลิกติดตามเรื่องนี้ ถ้าเขียนยังไม่จบหรือหาทางลงให้นิยายไม่ได้ ก็อย่าเอามาลงเลย คนอ่านเสียตังค์เปย์ไปก็เยอะ
2026-09-19 01:39:04
0
0
P
P
ตอนที่ 475 โดนผู้เขียนเทเรียบร้อยใครอย่าเผลอไปอ่านนะคะ
2026-09-14 01:08:31
3
0
Sukanya Srimuang
Sukanya Srimuang
ยืดเวิ่นเว้อมาก​ แต่ดูแลเวน่าจะเทแล้ว​หลายวันแล้วไม่​ Up
2026-09-08 05:42:14
2
0
ชลดา สุขเจริญ
ชลดา สุขเจริญ
ทีแรกตามเติมเงินมาใช้อ่านก็ว่าดีมากเรื่องเดินเร็วกว่าเรื่องอื่นๆ ผลสุดท้ายก็เหมิอนกับทุกเรื่องที่อ่านมา เยิ่นเย้อ ยืดยาด เฮ้อ!
2026-09-02 19:38:17
2
0
วรรวิษา ภีระคำ
วรรวิษา ภีระคำ
ไม่รู้จะว่าไรดีเนอะ มันยืดยาดมากเลย ทำไม่แต่งแบบนี้ ไม่อยากอ่านแล้วแล่ะ อ่านไป เซ็งไป
2026-08-30 07:50:43
1
0
475 Bab
บทที่ 1
ณ ห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในอากาศชวนให้พะอืดพะอม โหลวซิงอิ๋นนอนทอดกายอย่างสิ้นแรงอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่หนาวเหน็บ แสงไฟนีออนบนเพดานดูพร่าเลือนพอ ๆ กับสติที่เหลืออยู่ของเธอเมื่อปลายสายกดรับ เธอไม่รอช้าที่จะเค้นเสียงพูดออกไป “ใบยินยอมผ่าตัดระงับการตั้งครรภ์ต้องมีญาติเซ็นชื่อ คุณมาที่โรงพยาบาลหน่อย”ปลายสายเงียบกริบไปอึดใจหนึ่งก่อนที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยจะดังลอดออกมา ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยกระแสความหงุดหงิด “คุณท้องตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่รู้? โหลวซิงอิ๋น... จะเอาแต่ใจตัวเองก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย!”“สรุปคุณจะมาหรือไม่มา?”คำว่า เอาแต่ใจ ที่หลุดออกมาจากปากเขา เปรียบเสมือนลิ่มที่ตอกย้ำลงบนบาดแผล“วันนี้ผมไม่มีเวลาว่างมาเล่นตลกกับคุณ!”เมื่อเผชิญกับอารมณ์เกรี้ยวกราดของโหลวซิงอิ๋น เหยียนเฟยฝานตวาดกลับอย่างพยายามข่มโทสะโหลวซิงอิ๋นรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบไปชั่วขณะ เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะลดโทรศัพท์ลงจากหูทว่าในวินาทีที่กำลังจะกดวางสาย เสียงจากสภาพแวดล้อมของปลายสายก็แว่วเข้ามา “ญาติคะ การผ่าคลอดเรียบร้อยดีมากค่ะ ยินดีด้วยนะคะได้ลูกแ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
บรรยากาศพลันเงียบสงัดลงทันทีความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วระหว่างคนทั้งสามคนโหลวซิงอิ๋นจ้องมองเหยียนเฟยฝาน ก่อนจะออกแรงเตะเก้าอี้ข้างตัวจนล้มคว่ำส่งเสียงดังสนั่นอีกครั้งกลิ่นอายรอบกายของเธอเต็มไปด้วยความดุดัน “คุณบอกแม่คุณไปสิว่าฉันตุ๋นซุปอะไรเป็นบ้าง?”“เซี่ยอวี่อิงบอกว่าอยากกินซุปนกพิราบฝีมือฉัน เจตนาจงใจหาเรื่องชัดขนาดนี้คุณดูไม่ออกจริง ๆ หรือว่าคุณแกล้งลืมไปแล้วว่าฉันทำกับข้าวไม่เป็นเลยสักอย่าง!”ทุกคำพูดเต็มไปด้วยโทสะ ทุกประโยคเชือดเฉือนราวกับใบมีดโหลวซิงอิ๋นที่เพิ่งสูญเสียลูกไปอยู่ในสภาวะที่จิตใจบอบช้ำจนพร้อมจะระเบิดใส่ทุกคนที่เข้ามาสะกิด!ตู้หลานเจินโกรธจนตัวสั่น “แก ฉันจะบอกแกให้นะ...”เหยียนเฟยฝานเอ่ยเสียงเรียบด้วยใบหน้าจริงจัง “ทำไม่เป็นก็ไม่ต้องทำ ก็ให้คนใช้ทำแทนก็สิ้นเรื่อง จะอาละวาดอะไรขนาดนี้?”น้ำเสียงและท่าทีที่มองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ของเขาปรากฏออกมาอีกครั้งโหลวซิงอิ๋น “...”หัวใจของเธอเย็นเยียบจนถึงขีดสุด ตู้หลานเจินแผดเสียงอย่างเหลืออด “ตระกูลเหยียนไปทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้ซวยขนาดนี้ ตัวเองไม่มีปัญญาจะให้กำเนิดลูกสักคน พอคนอื่นเขามีก็ดันมาอาละวาดหาเรื่อง...”
Baca selengkapnya
บทที่ 3
เจียงถังตั้งใจจะพาโหลวซิงอิ๋นกลับบ้านของตัวเองทว่าโหลวซิงอิ๋นยืนกรานจะกลับไปอวี่ชิ่งไถที่ถนนซิงเหอ ซึ่งเป็นคอนโดมิเนียมที่เธอแอบซื้อไว้เมื่อสามเดือนก่อนนั่นแสดงให้เห็นว่า ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เธอเตรียมพร้อมที่จะเดินออกมาจากพันธนาการของเหยียนเฟยฝานมานานแล้ว...เจียงถัง “ฉันบอกให้ไปอยู่ด้วยกันก็ไม่ไป ตอนนี้แกต้องการคนดูแลนะ แล้วห้องนี้แกไปซื้อไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”เจียงถังบ่นไปพลางหาผ้าห่มมาคลุมตัวให้โหลวซิงอิ๋นก่อนจะเดินเข้าครัวไปต้มข้าวต้มให้เพื่อนโหลวซิงอิ๋นกระชับผ้าห่มเข้าหาตัว “เดือนที่สองหลังจากที่เหยียนเฟยหยวนตาย”ซื้อตั้งแต่เดือนที่สองเลยเหรอ? นั่นมันก็นานมากแล้วนะเจียงถัง “แสดงว่าตอนนั้นแกก็คิดจะหย่ากับเหยียนเฟยฝานแล้วงั้นสิ?”โหลวซิงอิ๋นตอบรับ อืม สั้น ๆ ในลำคอด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะเอนกายลงนอนบนโซฟาในเดือนที่เหยียนเฟยหยวนเสียชีวิต เหยียนเฟยฝานแทบจะใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านใหญ่ตลอดเวลา เขาแทบไม่กลับบ้านเลยหรือต่อให้กลับมา เขาก็จะถูกโทรศัพท์จากบ้านใหญ่เรียกตัวออกไปเพียงเพราะเซี่ยอวี่อิงคลุ้มคลั่งความสัมพันธ์ในชีวิตคู่ที่บิดเบี้ยวขนาดนี้ ใครจะไปทนไหว?ทันใดนั้นโท
Baca selengkapnya
บทที่ 4
โทสะของเหยียนเฟยฝานพุ่งทะลุขีดจำกัดเขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายออกไปด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด โดยไม่กี่วินาทีต่อมา ปลายสายก็กดรับทันที “ครับคุณชาย”“ไปเช็กมาเดี๋ยวนี้ว่าเจียงถังกับเมียฉันอยู่ไหน”ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา นามว่า จัวกวาง ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะขานรับคำสั่ง “รับทราบครับ”“เดี๋ยวนี้!” เหยียนเฟยฝานคำรามลั่นดึกดื่นป่านนี้ แถมฝนยังตกหนักอีก ยัยผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?ถึงกับต้องเผาข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขาจนวอดวาย ถึงแม้ที่ผ่านมาเธอจะเคยอาละวาดบ้าง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่รุนแรงเท่าครั้งนี้มาก่อนในวินาทีนั้นเอง ลึก ๆ ในใจของเหยียนเฟยฝานกลับเริ่มมีความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ...จัวกวางทำงานได้รวดเร็วสมคำร่ำลือ เพียงสิบนาทีเขาก็โทรกลับมา “คุณผู้หญิงอยู่ที่คอนโดมิเนียมอวี่ชิ่งไถ เขตซิงเหอครับ”เหยียนเฟยฝานหรี่ตาลงเล็กน้อย “เธอไปทำอะไรที่นั่น?”ณ เขตซิงเหอเขาจำได้ว่าพวกเขาทั้งคู่ไม่มีเพื่อนคนไหนพักอยู่แถวนั้นเลยจัวกวางรายงานต่อ “คุณเจียงถังก็อยู่ที่นั่นด้วยครับ”พอได้ยินชื่อเจียงถัง ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานก็มืดมนลงทันทีในความคิ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
เมื่อนึกถึงโปรเจกต์เมืองหลงวานเต้าเฉิงที่ตัวเองอดหลับอดนอนทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบมานานหลายเดือน แววตาของโหลวซิงอิ๋นที่มองเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งทวีความเยาะหยันและเย็นชามากขึ้นบรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้าผ่านไปเกือบครึ่งนาที เหยียนเฟยฝานถึงได้เค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก “คุณหมายความว่ายังไง?”“คุณจะฟ้องเธอเรื่องอะไร?”ทันทีที่ได้ยินคำว่า หมายศาล สองคำนี้ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบแววตาที่เขามองโหลวซิงอิ๋นในตอนนี้ หลงเหลือเพียงความเย็นยะเยือก ไร้ซึ่งความอาทรใด ๆ “คุณคิดว่ายังไงล่ะ?” โหลวซิงอิ๋นมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “เหยียนเฟยฝาน ข่าวที่ว่างานดีไซน์ของฉันถูกคัดออกจากโปรเจกต์ท่องเที่ยวเมืองหลงวานเต้าเฉิง คุณเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนส่งข่าวนี้มาให้ฉัน?”“ตกลงว่าดีไซน์ของฉันถูกคัดออก หรือเป็นเพราะฉันถูกคุณคัดออกกันแน่?”อากาศรอบตัวเงียบกริบลงโดยสมบูรณ์หลงเหลือเพียงเสียงลมและเสียงฝนด้านนอกหน้าต่าง แต่มันกลับไม่สามารถช่วยชะล้างความอึดอัดในใจนี้ได้เลย!โหลวซิงอิ๋นเหลือบมองมือของเหยียนเฟยฝานที่ยังคงยึดขอบประตูไว้แน่น “ปล่อยได้หรือยัง?”ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานแข็งทื่อเขาเอ่ยข
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ทว่า ในจังหวะที่เขาเริ่มก้าวเท้าจะวิ่งไปหาโหลวซิงอิ๋นนั่นเอง จู่ ๆ ขาก็พลันหนักอึ้งเมื่อก้มลงมอง ก็เห็นเซี่ยอวี่อิงที่เพิ่งจะร้องไห้โฮเมื่อครู่ กลิ้งตกจากรถเข็นลงไปกองกับพื้นเธอหมดสติไปแล้ว!กลุ่มคนที่ล้อมรอบอยู่ต่างพากันกรีดร้องด้วยความตกใจ “ตายแล้ว เลือด เลือดออกเยอะมากเลยค่ะ...”ฝีเท้าของเหยียนเฟยฝานที่กำลังจะวิ่งไปหาโหลวซิงอิ๋น พลันหนักอึ้งราวกับถูกหลอมด้วยตะกั่วในทันทีในจังหวะที่โหลวซิงอิ๋นถูกประคองขึ้นเตียงเคลื่อนย้าย สติของเธอเริ่มเลือนรางเต็มที ภาพสุดท้ายที่สะท้อนอยู่ในดวงตาอันพร่ามัว คือภาพของเหยียนเฟยฝานที่กำลังโอบกอดเซี่ยอวี่อิงไว้ในอ้อมแขนก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด!...โหลวซิงอิ๋นฟื้นคืนสติอีกครั้งในเช้าวันถัดมาเจียงถังที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงไม่ห่างรีบถลันเข้าไปหาทันทีที่เห็นเพื่อนลืมตาขึ้น “แม่คุณเอ๊ย ในที่สุดก็ฟื้นสักที รู้ไหมว่าเกิดเรื่องวุ่นวายมากมายขนาดไหน”โหลวซิงอิ๋นขยับริมฝีปากที่แห้งผากเจียงถังรีบส่งน้ำให้เธอ “เมื่อกี้เหยียนเฟยฝานแวะมาแป๊บหนึ่ง อยู่ได้แค่สิบนาทีเอง”โหลวซิงอิ๋น “...” สิบนาทีงั้นเหรอ?เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ หัวใ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เจียงถังที่เดินกลับมายังห้องผู้ป่วยเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่ลืมทิ้งไว้ในห้อง ทันได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดีจนเธอถึงกับตกตะลึงเธอตั้งใจจะปรี่ตัวเข้าไปดูอาการของโหลวซิงอิ๋นทว่าเหยียนเฟยฝานกลับตวัดสายตาอันเย็นชามาที่เธอเจียงถังเองก็เริ่มมีน้ำโห “ซิงอิ๋น”เหยียนเฟยฝานในตอนนี้ผมเผ้าเริ่มยุ่งเหยิง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธ “โหลวซิงอิ๋น”เขาคว้าข้อมือของโหลวซิงอิ๋นไว้ด้วยแรงมหาศาล ราวกับจะบดขยี้กระดูกมือของเธอให้แหลกคามือ บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยคละคลุ้งไปด้วยเพลิงโทสะเจียงถัง “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!”สายตาของโหลวซิงอิ๋นประสานเข้ากับดวงตาอันหนาวเหน็บของเหยียนเฟยฝาน “ทำไม? อยากจะตบฉันเพื่อแก้แค้นให้เซี่ยอวี่อิงงั้นเหรอ?”สิ้นคำพูดนั้นแรงบีบที่ข้อมือของเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น “คุณนี่มันงี่เง่าไร้เหตุผลจริง ๆ “พูดจบ เขาก็สะบัดมือโหลวซิงอิ๋นทิ้งอย่างแรงจากนั้นก็รีบหมุนรถเข็นของเซี่ยอวี่อิงเตรียมจะออกไปในจังหวะที่เซี่ยอวี่อิงถูกเข็นตัวกลับไป เธอยังมิวายส่งสายตาเหยียดหยามมาให้โหลวซิงอิ๋นอีกแวบหนึ่งเมื่อทั้งสองเดินไปถึงหน้าประตูโหลวซิงอิ๋นที่นั่งอยู่บนเตียงก็แค
Baca selengkapnya
บทที่ 8
เมื่อตู้หลานเจินรู้ว่าโหลวซิงอิ๋นก็พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนี้ เธอจึงปรี่ตรงมาที่ห้องพักของโหลวซิงอิ๋นทันทีในตอนที่เธอก้าวเข้ามา โหลวซิงอิ๋นกำลังคุยโทรศัพท์อยู่พอดี เธอได้ยินโหลวซิงอิ๋นพูดสายด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า “ใช่ค่ะ ไม่มีการไกล่เกลี่ย ดำเนินคดีตามกฎหมายทันที”ตู้หลานเจินขมวดคิ้วฉับดำเนินคดีอะไร? หรือว่าหล่อนคิดจะหย่ากับเฟยฝานจริง ๆ ?เหอะ หย่าก็ดีสิ...เมื่อเห็นตู้หลานเจินเข้ามา โหลวซิงอิ๋นก็กดวางสายด้วยใบหน้าเย็นชาตู้หลานเจินเห็นท่าทางแบบนั้นก็ยิ่งไม่พอใจ “เมื่อกี้คุยกับทนายความเรื่องหย่าเหรอ? จะหย่ากับเฟยฝานจริง ๆ ใช่ไหม?”น้ำเสียงของตู้หลานเจินยามพูดคำว่า หย่า แฝงไปด้วยความลิงโลดใจอย่างปิดไม่มิดพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่า หลายปีที่ผ่านมา เธอปรารถนาให้โหลวซิงอิ๋นไสหัวออกไปจากตระกูลเหยียนมากแค่ไหน อีเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า มีสิทธิ์อะไรมาเป็นลูกสะใภ้เธอ? พาออกไปไหนก็มีแต่จะขายขี้หน้าโหลวซิงอิ๋นปรายตามองตู้หลานเจินด้วยสายตาเย็นเยียบโดยไม่ยอมปริปากเอ่ยคำใดตู้หลานเจินแค่นหัวเราะ ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งลง “หย่าน่ะได้ แต่เงินของตระกูลเหยียนแม้แต่บาทเดียวก็อย่าหวั
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เซี่ยอวี่อิงที่ขัดขืนอยู่เมื่อครู่ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นเหยียนเฟยฝานและตู้หลานเจินที่กำลังเดินเข้ามา เธอก็เปลี่ยนท่าทีเป็นน้ำตานองหน้าทันที “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ซิงอิ๋น ปล่อยฉันก่อนเถอะนะ”“โอ๊ย... เจ็บแผล”คำว่า เจ็บแผล ของเธอเหมือนเป็นการราดน้ำมันเข้ากองไฟ ทำให้ตู้หลานเจินที่ยืนอยู่หน้าประตูฟิวส์ขาดทันที“โหลวซิงอิ๋น ปล่อยอวี่อิงเดี๋ยวนี้!”พูดจบ เธอก็พุ่งถลาเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยเหมือนคนบ้าทันทีที่เซี่ยอวี่อิงเริ่มแสดงละคร โหลวซิงอิ๋นก็รู้ทันทีว่าเหยียนเฟยฝานและตู้หลานเจินต้องมาถึงแล้วเธอกระตุกยิ้มมุมปาก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซี่ยอวี่อิงที่แฝงไปด้วยความลำพองใจที่แผนสำเร็จมือที่ขยำผมของเธออยู่นั้นออกแรงเหวี่ยงเต็มเหนี่ยว จนศีรษะของเซี่ยอวี่อิงกระแทกเข้ากับราวเตียงดัง ปึ้ก“กรี๊ดดดด” เซี่ยอวี่อิงหวีดร้องสุดเสียงตู้หลานเจินตกใจจนหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองเซี่ยอวี่อิงไว้ในอ้อมกอดสายตาที่เธอมองโหลวซิงอิ๋นนั้น ราวกับจะฉีกเลือดฉีกเนื้อเธอให้ได้“เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? อยากจะบ้าก็ไสหัวไปบ้าที่อื่นโน่น! อวี่อิงเพิ่งจะผ่าคลอดมานะ ทำแบบนี้ได้ยังไง”
Baca selengkapnya
บทที่ 10
เหยียนเฟยฝานทนสายตาที่เย็นชาของโหลวซิงอิ๋นไม่ได้ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นเขาเหลือบมองเนื้อความในข้อความนั้นไม่มีใครรู้ว่าข้อความนั้นส่งมาว่าอะไร แต่ในพริบตาเดียวใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงตามมาด้วยโทรศัพท์จากตู้หลานเจินที่โทรเข้ามาอีกครั้ง “เฟยฝาน ถ้าแกไม่มาตอนนี้ จะเกิดเรื่องใหญ่แล้วนะ”เสียงของตู้หลานเจินตะคอกออกมาอย่างสติแตกในขณะเดียวกัน ก็มีเสียงอาละวาดของเซี่ยอวี่อิงดังแทรกเข้ามา “ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาเฟยหยวน ฉันจะไปหาพี่เฟยหยวนของฉัน พี่เขาจะปกป้องฉัน”“ได้ยินไหม? อวี่อิงอาการกำเริบอีกแล้ว”ตู้หลานเจินพูดด้วยความร้อนรนเหยียนเฟยฝานขมวดคิ้วแน่น เขามองโหลวซิงอิ๋นแวบหนึ่งก่อนจะกรอกเสียงลงโทรศัพท์ว่า “ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”เขาวางสายแล้วหันไปหาโหลวซิงอิ๋นในวินาทีนั้น ความเหินห่างและเมินเฉยในดวงตาของเธอ ทำให้หัวใจของเขารู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูกเขาพยายามข่มอารมณ์บางอย่างไว้ก้าวเข้าไปหวังจะกุมไหล่ทั้งสองข้างของเธอ “ที่รัก”ทว่าโหลวซิงอิ๋นกลับปัดมือเขาทิ้งทันควัน เธอหันหลังให้เขาโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำเดียว ชัดเจนว่า ใน
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status