หลังแท้งสามครั้ง ฉันโค่นคนเลวทั้งเมือง

หลังแท้งสามครั้ง ฉันโค่นคนเลวทั้งเมือง

โดย:  บุปผาแห่งธรรมอัปเดตเมื่อครู่นี้
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9.75
29 การให้คะแนน. 29 ความคิดเห็น
474บท
56.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

สามปีแห่งการครองคู่ คือสามปีที่เธอสูญเสียเลือดเนื้อและหยาดน้ำตาไปถึงสามครั้ง ในวันที่โหลวซิงอิ๋นต้องเผชิญกับความแตกสลายจากการสูญเสียลูกน้อยเป็นครั้งที่สาม เหยียนเฟยฝาน ผู้เป็นสามีกลับเลือกที่จะทิ้งเธอไว้กับความอ้างว้างในกลิ่นอายยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาล เขาเร่งรีบเดินจากไปเพื่อเฝ้าดูพี่สะใภ้ให้กำเนิดทายาทฝาแฝดอย่างชื่นมื่น ทอดทิ้งให้เธอจมอยู่กับความเงียบงันและร่องรอยแห่งความเจ็บปวดเพียงลำพัง วินาทีที่ก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาลด้วยร่างกายที่ซูบเซียวจนแทบจะปลิวไปตามลม ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่และเย็นเยียบกว่าครั้งไหน ๆ เธอตัดสินใจยุติพันธนาการที่ล่ามโซ่ชีวิตไว้ด้วยการยื่นหนังสือหย่าให้แก่ว่าที่อดีตสามี “เราหย่ากันเถอะ ทุกอย่างก็เพื่อตัวคุณเอง” “หย่า? คุณแน่ใจ? ถ้าอยากจะเรียกร้องความสนใจ ก็ไม่เห็นต้องเสแสร้งอ้างว่าทำเพื่อผมให้มันดูสูงส่งนักเลย!” โหลวซิงอิ๋นไม่ได้โต้ตอบสิ่งใด เธอเพียงแต่ยกยิ้มบางเบาที่ดูแฝงไปด้วยความเวทนา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะปรายหางตามองกลับมา เธอทำเพื่อเขาจริง ๆ เพราะนับจากนี้ เธอไม่ต้องทนเป็นเบี้ยล่างให้เขาอีกต่อไป ในเมื่อตอนนี้ ได้พบกับร่มเงาใหม่ ต่อให้เหยียนเฟยฝานจะมีอำนาจล้นฟ้าในเมืองจิงเฉิง แต่สำหรับคนผู้นั้นแล้ว เหยียนเฟยฝานก็เป็นเพียงมดปลวกที่ไม่อาจเทียบเคียง เมื่อพันธนาการขาดสะบั้น โหลวซิงอิ๋นก็ไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากหญิงสาวผู้อ่อนแออีกต่อไป ทันทีที่ตัวตนที่แท้จริงของเธอค่อย ๆ ถูกลอกออกมาทีละชั้น สมาชิกตระกูลเหยียนที่เคยตราหน้าและดูถูกเธอก็ถึงกับเบิกตาค้างด้วยความตื่นตะลึง นี่หรือ ยัยเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าที่ใครจะรังแกก็ได้คนนั้น? ประธานบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ “ซิงอิ๋น หย่าสักทีเถอะครับ ผมรอรับขวัญแทบไม่ไหวแล้ว” เจ้าพ่อตระกูลมหาเศรษฐีลึกลับ “หย่า! ถ้าไม่หย่าฉันจะบดขยี้ตระกูลเหยียนให้หายไปจากแผนที่โลกซะ!” ทนายความระดับสากลผู้ไร้พ่าย “คดีหย่านี้ไม่มีคำว่าแพ้ ขอเพียงคุณชายตามองผมสักครั้ง ผมก็พร้อมจะถวายชีวิตให้” เหยียนเฟยฝานเคยลำพองใจว่าโหลวซิงอิ๋นคือของตายที่จะไม่มีวันพรากจากเขาไปได้ จนกระทั่งวันที่เขาตระหนักว่าเธอกลายเป็นดวงดาวที่อยู่ไกลเกินเอื้อม ความมั่นใจและทิฐิที่เคยค้ำคอพลันพังทลายลงกลายเป็นเศษซากที่ไร้ชิ้นดี...

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

— Ah.

A porta do quarto se abriu, e duas figuras entraram cambaleando.

Ambos estavam visivelmente embriagados e, ao entrarem, começaram a se beijar imediatamente.

Sons ofegantes se misturavam, e uma atmosfera ambígua tomava conta do ambiente.

— Ah.

Raíssa soltou um grito abafado quando foi facilmente erguida nos braços do homem.

Seu corpo pequeno se encolheu nos braços dele, e a diferença de tamanho deixava tudo ainda mais sugestivo.

Ele avançou direto para a cama, e Raíssa foi jogada sobre ela, com o corpo alto dele se posicionando sobre o dela.

Os cantos dos olhos do homem estavam avermelhados, e seus traços geralmente controlados pareciam, naquele momento, inflamados, como se chamas estivessem dançando em seu olhar.

A razão dele estava se esvaindo.

As mãos de Raíssa se agarraram firmemente ao colchão, os ossos das articulações ficando brancos, enquanto uma luz intensa brilhava em seus olhos.

As luzes cintilavam, e gemidos suaves se espalhavam por todo o quarto.

...

— Raíssa. Raíssa!

Raíssa despertou abruptamente de seu sonho, uma camada fina de suor se formando em sua testa.

Ela havia sonhado de novo, e já fazia um mês. Quase todas as noites, ela revivia aquele pesadelo.

No dia do feriado de verão, foi o aniversário de Vagner Alves, e ela ficou muito feliz por ter sido convidada. No entanto, logo percebeu que ele não a havia convidado sozinha, mas também outros colegas do mesmo curso, incluindo a famosa Helena Ribeiro, conhecida por sua beleza, que se sentou ao lado dele, agindo de forma íntima.

Muitas pessoas a observavam, e parecia que todos estavam esperando para ver sua reação.

Raíssa e Vagner estavam no mesmo curso, mas em turmas diferentes, e todos sabiam que ela era apaixonada por ele há dois anos, até o próprio Vagner sabia, mas ele nunca a havia rejeitado.

Pelo jeito desses colegas, todos sabiam da existência da Helena e que ela também viria hoje, só Raíssa, boba, não sabia. Enquanto mantinha contato com ela, Vagner continuava a flertar com Helena.

Os olhares curiosos dos colegas feriram seu coração, e ela jurou para si mesma que iria desistir daquela paixão não correspondida.

Naquela noite, ela havia bebido bastante, e sua mente estava cheia de frustração.

Quando foi ao banheiro, tropeçou e esbarrou em uma pessoa, encontrando os olhos profundos e intensos do homem.

Ele era mais bonito do que Vagner, mais viril.

Ela não soube de onde vinha a coragem, mas puxou o colarinho dele e, com uma fala elegante, disse:

— Você quer dormir comigo?

O que se seguiu foi algo que não pôde ser contido: os dois entraram no quarto e passaram a noite de maneira indescritível.

Raíssa, que se tornou mais ousada com a bebida, acordou no dia seguinte e, ao ver seu corpo nu deitado na cama com um homem, ficou completamente atordoada. Vestiu suas roupas e, de forma apressada e quase tropeçando, saiu do quarto.

Ela sabia que havia cometido um erro e não ousava contar a ninguém sobre o ocorrido, nem queria investigar quem era aquele homem.

Mas, por mais que tentasse afastar da mente, o pensamento continuava lá. Mesmo depois de um mês, quase todas as noites ela ainda sonhava com aquilo.

Os corpos nus se entrelaçavam, o som ofegante da respiração e aqueles olhos profundos do homem...

— Raíssa, levanta logo, o que você está fazendo? Vai se atrasar no primeiro dia de aula?

A voz de Laura Martins a trouxe de volta à realidade. Raíssa imediatamente afastou as imagens confusas da mente e se apressou a levantar da cama, visivelmente nervosa.

Depois de se arrumar, Raíssa pegou os livros e seguiu com Laura em direção à sala de aula.

— Por que você está correndo tanto? — Raíssa teve dificuldade para acompanhar o ritmo de Laura.

— Esqueceu que hoje tem aula de Anatomia? — Laura disse. — Você anda tão distraída ultimamente, está esquecendo de tudo.

Foi então que Raíssa se lembrou.

Ela tinha ouvido falar que a escola contratou um professor renomado de Anatomia, ex-aluno da Universidade de São Cristóvão, que, ao retornar, foi nomeado professor extraordinário, sendo o mais jovem da história da faculdade de Medicina.

Como o professor não pôde chegar à escola a tempo devido a um compromisso, a instituição acabou adiando a aula de Anatomia por mais de um mês. Agora, de volta das férias, a primeira aula seria a dele.

— Raíssa, você sabia? Hoje de manhã, algumas alunas já encontraram com aquele professor. — O tom de Laura estava levemente excitado. — Ouvi dizer que ele é extremamente bonito, impressionante. Agora, o grupo de bate-papo da escola está cheio de comentários sobre ele, muitos alunos já estão se arrependendo de não ter escolhido a aula dele.

Laura segurava o braço de Raíssa, apressando-a:

— Vamos, ande mais rápido, senão a nossa sala vai estar lotada.

A situação no local estava realmente um pouco exagerada. Elas já estavam no terceiro ano da faculdade, e era a primeira aula do dia. Muitos alunos que não conseguiram acordar a tempo da aula pediram para os colegas de quarto assinarem a presença por eles. No entanto, enquanto antigamente a sala de aula ficava frequentemente vazia, agora a lista de presença estava cheia de nomes.

Mas, quando Raíssa chegou à porta da sala e viu a multidão, ficou paralisada por um instante.

Isso não foi muito diferente de ir a um show ao vivo, também atraiu muitas pessoas.

Parecia que Laura já esperava esse tipo de situação.

— Homem bonito com fama de uma grande universidade não é muito diferente de um evento de fãs. — Ela puxou Raíssa e começou a se espremer para dentro. — Dá licença, dá licença, os ouvintes não deviam ocupar os lugares dos alunos de verdade, não é?

Depois de um tempo, finalmente conseguiram encontrar dois lugares. Quando se sentaram, Laura pareceu perceber algo e fez uma expressão de desdém.

— Que azar.

Seguindo o olhar dela, Raíssa viu que Vagner e Helena estavam sentados na frente.

Algumas aulas importantes eram compartilhadas por várias turmas em grandes auditórios, e Raíssa não imaginava que acabaria encontrando-os naquela aula.

Os dois agiam de maneira íntima. Vagner, aparentemente, sussurrava algo no ouvido de Helena, fazendo ela rir enquanto tampava a boca.

Ao ver Raíssa observando fixamente, Laura suspirou:

— Eu até entendo você estar tão distraída ultimamente. Quem não ficaria mal vendo uma pessoa, que gostou por dois anos, namorar outra pessoa?

Raíssa, surpresa, olhou para ela e perguntou:

— Eles estão namorando?

— É verdade, o relacionamento foi confirmado no dia do aniversário do Vagner. Como assim, sua expressão parece que você acabou de saber...

Raíssa disse de forma impassível:

— Eu realmente acabei de saber.

— Então, quem é a pessoa que tem te deixado tão distraída ultimamente?

Desde o início das aulas, já havia passado quase um mês, e Laura sabia bem como Raíssa estava.

Raíssa não teve coragem de contar que estava perturbada por ter dormido com outra pessoa depois de beber.

Vendo que ela não respondia, Laura pensou que ela estava se fazendo de difícil e, de forma carinhosa, deu a ela um tapinha no ombro, falando:

— Não tem problema, se você acabou de saber, então acabou de saber.

Raíssa murmurou mentalmente: "Mas eu realmente acabei de saber..."

— Além de o Vagner ser um pouco bonito e tirar boas notas, não entendo o que você vê nele. Tem muitos homens mais bonitos e mais inteligentes, como esse novo professor. Ele certamente é superior em qualquer coisa. Raíssa, você não quer trocar de alvo?

— Trocar por quem? — Raíssa a olhou, confusa.

Laura brincou:

— Trocar pelo novo professor, claro.

"Ela realmente consegue dizer qualquer coisa."

Raíssa bateu na testa dela:

— Você fala demais!

De repente, a sala se agitou com alguns murmúrios.

— O professor chegou, o professor chegou!

A sala lotada estava cheia de uma energia empolgante, com todos esticando o pescoço para ver, como um bando de girafas.

Raíssa não foi exceção.

Ela só queria ver qual era a aparência daquele tal professor "muito bonito" de quem todos falavam.

"Será que ele é como um galã de novela mesmo?"

Uma figura alta apareceu na porta da sala, se aproximando.

Ele era esbelto, com um rosto delicado e atraente. Suas feições eram suaves e bem definidas, o nariz reto, os lábios bem desenhados, e os olhos profundos pareciam penetrar na alma. Sua presença era suave e elegante, transmitindo uma sensação agradável de simpatia.

Laura ouviu Raíssa ao lado suspirar profundamente.

— Raíssa, eu não estava mentindo, ele é realmente muito bonito.

Raíssa, do outro lado, já estava completamente mole, deitada sobre a mesa.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
90%(26)
9
0%(0)
8
10%(3)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
0%(0)
9.75 / 10.0
29 การให้คะแนน · 29 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

ชลดา สุขเจริญ
ชลดา สุขเจริญ
ทีแรกตามเติมเงินมาใช้อ่านก็ว่าดีมากเรื่องเดินเร็วกว่าเรื่องอื่นๆ ผลสุดท้ายก็เหมิอนกับทุกเรื่องที่อ่านมา เยิ่นเย้อ ยืดยาด เฮ้อ!
2026-09-02 19:38:17
0
0
วรรวิษา ภีระคำ
วรรวิษา ภีระคำ
ไม่รู้จะว่าไรดีเนอะ มันยืดยาดมากเลย ทำไม่แต่งแบบนี้ ไม่อยากอ่านแล้วแล่ะ อ่านไป เซ็งไป
2026-08-30 07:50:43
0
0
Rose Kij
Rose Kij
จบๆไปซะทีเถอะ
2026-08-20 11:31:54
1
0
P
P
ผู้เขียนเริ่มเทคนอ่านล่ะ อับเดตน้อยลง ไปต่อหรือพอซั่มนี้
2026-08-14 01:29:11
1
0
Sukanya Srimuang
Sukanya Srimuang
ใครอยากจะเข้ามาอ่านคิดดีๆ​ทำไปทำมาเหมือนหนังอินเดีย​เข้าไปทุกที​ ​แล้วก็เวิ่นเว้อยืดโอ้น่าเบื่อ​และไม่รู้จะลงจบหรือเปล่า​
2026-08-07 21:33:17
1
0
474
บทที่ 1
ณ ห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในอากาศชวนให้พะอืดพะอม โหลวซิงอิ๋นนอนทอดกายอย่างสิ้นแรงอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่หนาวเหน็บ แสงไฟนีออนบนเพดานดูพร่าเลือนพอ ๆ กับสติที่เหลืออยู่ของเธอเมื่อปลายสายกดรับ เธอไม่รอช้าที่จะเค้นเสียงพูดออกไป “ใบยินยอมผ่าตัดระงับการตั้งครรภ์ต้องมีญาติเซ็นชื่อ คุณมาที่โรงพยาบาลหน่อย”ปลายสายเงียบกริบไปอึดใจหนึ่งก่อนที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยจะดังลอดออกมา ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยกระแสความหงุดหงิด “คุณท้องตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่รู้? โหลวซิงอิ๋น... จะเอาแต่ใจตัวเองก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย!”“สรุปคุณจะมาหรือไม่มา?”คำว่า เอาแต่ใจ ที่หลุดออกมาจากปากเขา เปรียบเสมือนลิ่มที่ตอกย้ำลงบนบาดแผล“วันนี้ผมไม่มีเวลาว่างมาเล่นตลกกับคุณ!”เมื่อเผชิญกับอารมณ์เกรี้ยวกราดของโหลวซิงอิ๋น เหยียนเฟยฝานตวาดกลับอย่างพยายามข่มโทสะโหลวซิงอิ๋นรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบไปชั่วขณะ เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะลดโทรศัพท์ลงจากหูทว่าในวินาทีที่กำลังจะกดวางสาย เสียงจากสภาพแวดล้อมของปลายสายก็แว่วเข้ามา “ญาติคะ การผ่าคลอดเรียบร้อยดีมากค่ะ ยินดีด้วยนะคะได้ลูกแ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
บรรยากาศพลันเงียบสงัดลงทันทีความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วระหว่างคนทั้งสามคนโหลวซิงอิ๋นจ้องมองเหยียนเฟยฝาน ก่อนจะออกแรงเตะเก้าอี้ข้างตัวจนล้มคว่ำส่งเสียงดังสนั่นอีกครั้งกลิ่นอายรอบกายของเธอเต็มไปด้วยความดุดัน “คุณบอกแม่คุณไปสิว่าฉันตุ๋นซุปอะไรเป็นบ้าง?”“เซี่ยอวี่อิงบอกว่าอยากกินซุปนกพิราบฝีมือฉัน เจตนาจงใจหาเรื่องชัดขนาดนี้คุณดูไม่ออกจริง ๆ หรือว่าคุณแกล้งลืมไปแล้วว่าฉันทำกับข้าวไม่เป็นเลยสักอย่าง!”ทุกคำพูดเต็มไปด้วยโทสะ ทุกประโยคเชือดเฉือนราวกับใบมีดโหลวซิงอิ๋นที่เพิ่งสูญเสียลูกไปอยู่ในสภาวะที่จิตใจบอบช้ำจนพร้อมจะระเบิดใส่ทุกคนที่เข้ามาสะกิด!ตู้หลานเจินโกรธจนตัวสั่น “แก ฉันจะบอกแกให้นะ...”เหยียนเฟยฝานเอ่ยเสียงเรียบด้วยใบหน้าจริงจัง “ทำไม่เป็นก็ไม่ต้องทำ ก็ให้คนใช้ทำแทนก็สิ้นเรื่อง จะอาละวาดอะไรขนาดนี้?”น้ำเสียงและท่าทีที่มองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ของเขาปรากฏออกมาอีกครั้งโหลวซิงอิ๋น “...”หัวใจของเธอเย็นเยียบจนถึงขีดสุด ตู้หลานเจินแผดเสียงอย่างเหลืออด “ตระกูลเหยียนไปทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้ซวยขนาดนี้ ตัวเองไม่มีปัญญาจะให้กำเนิดลูกสักคน พอคนอื่นเขามีก็ดันมาอาละวาดหาเรื่อง...”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
เจียงถังตั้งใจจะพาโหลวซิงอิ๋นกลับบ้านของตัวเองทว่าโหลวซิงอิ๋นยืนกรานจะกลับไปอวี่ชิ่งไถที่ถนนซิงเหอ ซึ่งเป็นคอนโดมิเนียมที่เธอแอบซื้อไว้เมื่อสามเดือนก่อนนั่นแสดงให้เห็นว่า ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เธอเตรียมพร้อมที่จะเดินออกมาจากพันธนาการของเหยียนเฟยฝานมานานแล้ว...เจียงถัง “ฉันบอกให้ไปอยู่ด้วยกันก็ไม่ไป ตอนนี้แกต้องการคนดูแลนะ แล้วห้องนี้แกไปซื้อไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”เจียงถังบ่นไปพลางหาผ้าห่มมาคลุมตัวให้โหลวซิงอิ๋นก่อนจะเดินเข้าครัวไปต้มข้าวต้มให้เพื่อนโหลวซิงอิ๋นกระชับผ้าห่มเข้าหาตัว “เดือนที่สองหลังจากที่เหยียนเฟยหยวนตาย”ซื้อตั้งแต่เดือนที่สองเลยเหรอ? นั่นมันก็นานมากแล้วนะเจียงถัง “แสดงว่าตอนนั้นแกก็คิดจะหย่ากับเหยียนเฟยฝานแล้วงั้นสิ?”โหลวซิงอิ๋นตอบรับ อืม สั้น ๆ ในลำคอด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะเอนกายลงนอนบนโซฟาในเดือนที่เหยียนเฟยหยวนเสียชีวิต เหยียนเฟยฝานแทบจะใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านใหญ่ตลอดเวลา เขาแทบไม่กลับบ้านเลยหรือต่อให้กลับมา เขาก็จะถูกโทรศัพท์จากบ้านใหญ่เรียกตัวออกไปเพียงเพราะเซี่ยอวี่อิงคลุ้มคลั่งความสัมพันธ์ในชีวิตคู่ที่บิดเบี้ยวขนาดนี้ ใครจะไปทนไหว?ทันใดนั้นโท
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
โทสะของเหยียนเฟยฝานพุ่งทะลุขีดจำกัดเขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายออกไปด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด โดยไม่กี่วินาทีต่อมา ปลายสายก็กดรับทันที “ครับคุณชาย”“ไปเช็กมาเดี๋ยวนี้ว่าเจียงถังกับเมียฉันอยู่ไหน”ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา นามว่า จัวกวาง ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะขานรับคำสั่ง “รับทราบครับ”“เดี๋ยวนี้!” เหยียนเฟยฝานคำรามลั่นดึกดื่นป่านนี้ แถมฝนยังตกหนักอีก ยัยผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?ถึงกับต้องเผาข้าวของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขาจนวอดวาย ถึงแม้ที่ผ่านมาเธอจะเคยอาละวาดบ้าง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่รุนแรงเท่าครั้งนี้มาก่อนในวินาทีนั้นเอง ลึก ๆ ในใจของเหยียนเฟยฝานกลับเริ่มมีความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ...จัวกวางทำงานได้รวดเร็วสมคำร่ำลือ เพียงสิบนาทีเขาก็โทรกลับมา “คุณผู้หญิงอยู่ที่คอนโดมิเนียมอวี่ชิ่งไถ เขตซิงเหอครับ”เหยียนเฟยฝานหรี่ตาลงเล็กน้อย “เธอไปทำอะไรที่นั่น?”ณ เขตซิงเหอเขาจำได้ว่าพวกเขาทั้งคู่ไม่มีเพื่อนคนไหนพักอยู่แถวนั้นเลยจัวกวางรายงานต่อ “คุณเจียงถังก็อยู่ที่นั่นด้วยครับ”พอได้ยินชื่อเจียงถัง ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานก็มืดมนลงทันทีในความคิ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
เมื่อนึกถึงโปรเจกต์เมืองหลงวานเต้าเฉิงที่ตัวเองอดหลับอดนอนทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบมานานหลายเดือน แววตาของโหลวซิงอิ๋นที่มองเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งทวีความเยาะหยันและเย็นชามากขึ้นบรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้าผ่านไปเกือบครึ่งนาที เหยียนเฟยฝานถึงได้เค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก “คุณหมายความว่ายังไง?”“คุณจะฟ้องเธอเรื่องอะไร?”ทันทีที่ได้ยินคำว่า หมายศาล สองคำนี้ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบแววตาที่เขามองโหลวซิงอิ๋นในตอนนี้ หลงเหลือเพียงความเย็นยะเยือก ไร้ซึ่งความอาทรใด ๆ “คุณคิดว่ายังไงล่ะ?” โหลวซิงอิ๋นมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “เหยียนเฟยฝาน ข่าวที่ว่างานดีไซน์ของฉันถูกคัดออกจากโปรเจกต์ท่องเที่ยวเมืองหลงวานเต้าเฉิง คุณเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนส่งข่าวนี้มาให้ฉัน?”“ตกลงว่าดีไซน์ของฉันถูกคัดออก หรือเป็นเพราะฉันถูกคุณคัดออกกันแน่?”อากาศรอบตัวเงียบกริบลงโดยสมบูรณ์หลงเหลือเพียงเสียงลมและเสียงฝนด้านนอกหน้าต่าง แต่มันกลับไม่สามารถช่วยชะล้างความอึดอัดในใจนี้ได้เลย!โหลวซิงอิ๋นเหลือบมองมือของเหยียนเฟยฝานที่ยังคงยึดขอบประตูไว้แน่น “ปล่อยได้หรือยัง?”ใบหน้าของเหยียนเฟยฝานแข็งทื่อเขาเอ่ยข
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ทว่า ในจังหวะที่เขาเริ่มก้าวเท้าจะวิ่งไปหาโหลวซิงอิ๋นนั่นเอง จู่ ๆ ขาก็พลันหนักอึ้งเมื่อก้มลงมอง ก็เห็นเซี่ยอวี่อิงที่เพิ่งจะร้องไห้โฮเมื่อครู่ กลิ้งตกจากรถเข็นลงไปกองกับพื้นเธอหมดสติไปแล้ว!กลุ่มคนที่ล้อมรอบอยู่ต่างพากันกรีดร้องด้วยความตกใจ “ตายแล้ว เลือด เลือดออกเยอะมากเลยค่ะ...”ฝีเท้าของเหยียนเฟยฝานที่กำลังจะวิ่งไปหาโหลวซิงอิ๋น พลันหนักอึ้งราวกับถูกหลอมด้วยตะกั่วในทันทีในจังหวะที่โหลวซิงอิ๋นถูกประคองขึ้นเตียงเคลื่อนย้าย สติของเธอเริ่มเลือนรางเต็มที ภาพสุดท้ายที่สะท้อนอยู่ในดวงตาอันพร่ามัว คือภาพของเหยียนเฟยฝานที่กำลังโอบกอดเซี่ยอวี่อิงไว้ในอ้อมแขนก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด!...โหลวซิงอิ๋นฟื้นคืนสติอีกครั้งในเช้าวันถัดมาเจียงถังที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงไม่ห่างรีบถลันเข้าไปหาทันทีที่เห็นเพื่อนลืมตาขึ้น “แม่คุณเอ๊ย ในที่สุดก็ฟื้นสักที รู้ไหมว่าเกิดเรื่องวุ่นวายมากมายขนาดไหน”โหลวซิงอิ๋นขยับริมฝีปากที่แห้งผากเจียงถังรีบส่งน้ำให้เธอ “เมื่อกี้เหยียนเฟยฝานแวะมาแป๊บหนึ่ง อยู่ได้แค่สิบนาทีเอง”โหลวซิงอิ๋น “...” สิบนาทีงั้นเหรอ?เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ หัวใ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
เจียงถังที่เดินกลับมายังห้องผู้ป่วยเพื่อหยิบโทรศัพท์ที่ลืมทิ้งไว้ในห้อง ทันได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพอดีจนเธอถึงกับตกตะลึงเธอตั้งใจจะปรี่ตัวเข้าไปดูอาการของโหลวซิงอิ๋นทว่าเหยียนเฟยฝานกลับตวัดสายตาอันเย็นชามาที่เธอเจียงถังเองก็เริ่มมีน้ำโห “ซิงอิ๋น”เหยียนเฟยฝานในตอนนี้ผมเผ้าเริ่มยุ่งเหยิง เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธ “โหลวซิงอิ๋น”เขาคว้าข้อมือของโหลวซิงอิ๋นไว้ด้วยแรงมหาศาล ราวกับจะบดขยี้กระดูกมือของเธอให้แหลกคามือ บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยคละคลุ้งไปด้วยเพลิงโทสะเจียงถัง “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!”สายตาของโหลวซิงอิ๋นประสานเข้ากับดวงตาอันหนาวเหน็บของเหยียนเฟยฝาน “ทำไม? อยากจะตบฉันเพื่อแก้แค้นให้เซี่ยอวี่อิงงั้นเหรอ?”สิ้นคำพูดนั้นแรงบีบที่ข้อมือของเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น “คุณนี่มันงี่เง่าไร้เหตุผลจริง ๆ “พูดจบ เขาก็สะบัดมือโหลวซิงอิ๋นทิ้งอย่างแรงจากนั้นก็รีบหมุนรถเข็นของเซี่ยอวี่อิงเตรียมจะออกไปในจังหวะที่เซี่ยอวี่อิงถูกเข็นตัวกลับไป เธอยังมิวายส่งสายตาเหยียดหยามมาให้โหลวซิงอิ๋นอีกแวบหนึ่งเมื่อทั้งสองเดินไปถึงหน้าประตูโหลวซิงอิ๋นที่นั่งอยู่บนเตียงก็แค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
เมื่อตู้หลานเจินรู้ว่าโหลวซิงอิ๋นก็พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนี้ เธอจึงปรี่ตรงมาที่ห้องพักของโหลวซิงอิ๋นทันทีในตอนที่เธอก้าวเข้ามา โหลวซิงอิ๋นกำลังคุยโทรศัพท์อยู่พอดี เธอได้ยินโหลวซิงอิ๋นพูดสายด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า “ใช่ค่ะ ไม่มีการไกล่เกลี่ย ดำเนินคดีตามกฎหมายทันที”ตู้หลานเจินขมวดคิ้วฉับดำเนินคดีอะไร? หรือว่าหล่อนคิดจะหย่ากับเฟยฝานจริง ๆ ?เหอะ หย่าก็ดีสิ...เมื่อเห็นตู้หลานเจินเข้ามา โหลวซิงอิ๋นก็กดวางสายด้วยใบหน้าเย็นชาตู้หลานเจินเห็นท่าทางแบบนั้นก็ยิ่งไม่พอใจ “เมื่อกี้คุยกับทนายความเรื่องหย่าเหรอ? จะหย่ากับเฟยฝานจริง ๆ ใช่ไหม?”น้ำเสียงของตู้หลานเจินยามพูดคำว่า หย่า แฝงไปด้วยความลิงโลดใจอย่างปิดไม่มิดพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่า หลายปีที่ผ่านมา เธอปรารถนาให้โหลวซิงอิ๋นไสหัวออกไปจากตระกูลเหยียนมากแค่ไหน อีเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า มีสิทธิ์อะไรมาเป็นลูกสะใภ้เธอ? พาออกไปไหนก็มีแต่จะขายขี้หน้าโหลวซิงอิ๋นปรายตามองตู้หลานเจินด้วยสายตาเย็นเยียบโดยไม่ยอมปริปากเอ่ยคำใดตู้หลานเจินแค่นหัวเราะ ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งลง “หย่าน่ะได้ แต่เงินของตระกูลเหยียนแม้แต่บาทเดียวก็อย่าหวั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
เซี่ยอวี่อิงที่ขัดขืนอยู่เมื่อครู่ทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นเหยียนเฟยฝานและตู้หลานเจินที่กำลังเดินเข้ามา เธอก็เปลี่ยนท่าทีเป็นน้ำตานองหน้าทันที “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ซิงอิ๋น ปล่อยฉันก่อนเถอะนะ”“โอ๊ย... เจ็บแผล”คำว่า เจ็บแผล ของเธอเหมือนเป็นการราดน้ำมันเข้ากองไฟ ทำให้ตู้หลานเจินที่ยืนอยู่หน้าประตูฟิวส์ขาดทันที“โหลวซิงอิ๋น ปล่อยอวี่อิงเดี๋ยวนี้!”พูดจบ เธอก็พุ่งถลาเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยเหมือนคนบ้าทันทีที่เซี่ยอวี่อิงเริ่มแสดงละคร โหลวซิงอิ๋นก็รู้ทันทีว่าเหยียนเฟยฝานและตู้หลานเจินต้องมาถึงแล้วเธอกระตุกยิ้มมุมปาก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซี่ยอวี่อิงที่แฝงไปด้วยความลำพองใจที่แผนสำเร็จมือที่ขยำผมของเธออยู่นั้นออกแรงเหวี่ยงเต็มเหนี่ยว จนศีรษะของเซี่ยอวี่อิงกระแทกเข้ากับราวเตียงดัง ปึ้ก“กรี๊ดดดด” เซี่ยอวี่อิงหวีดร้องสุดเสียงตู้หลานเจินตกใจจนหน้าถอดสี รีบถลาเข้าไปประคองเซี่ยอวี่อิงไว้ในอ้อมกอดสายตาที่เธอมองโหลวซิงอิ๋นนั้น ราวกับจะฉีกเลือดฉีกเนื้อเธอให้ได้“เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? อยากจะบ้าก็ไสหัวไปบ้าที่อื่นโน่น! อวี่อิงเพิ่งจะผ่าคลอดมานะ ทำแบบนี้ได้ยังไง”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
เหยียนเฟยฝานทนสายตาที่เย็นชาของโหลวซิงอิ๋นไม่ได้ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นเขาเหลือบมองเนื้อความในข้อความนั้นไม่มีใครรู้ว่าข้อความนั้นส่งมาว่าอะไร แต่ในพริบตาเดียวใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงตามมาด้วยโทรศัพท์จากตู้หลานเจินที่โทรเข้ามาอีกครั้ง “เฟยฝาน ถ้าแกไม่มาตอนนี้ จะเกิดเรื่องใหญ่แล้วนะ”เสียงของตู้หลานเจินตะคอกออกมาอย่างสติแตกในขณะเดียวกัน ก็มีเสียงอาละวาดของเซี่ยอวี่อิงดังแทรกเข้ามา “ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาเฟยหยวน ฉันจะไปหาพี่เฟยหยวนของฉัน พี่เขาจะปกป้องฉัน”“ได้ยินไหม? อวี่อิงอาการกำเริบอีกแล้ว”ตู้หลานเจินพูดด้วยความร้อนรนเหยียนเฟยฝานขมวดคิ้วแน่น เขามองโหลวซิงอิ๋นแวบหนึ่งก่อนจะกรอกเสียงลงโทรศัพท์ว่า “ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”เขาวางสายแล้วหันไปหาโหลวซิงอิ๋นในวินาทีนั้น ความเหินห่างและเมินเฉยในดวงตาของเธอ ทำให้หัวใจของเขารู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูกเขาพยายามข่มอารมณ์บางอย่างไว้ก้าวเข้าไปหวังจะกุมไหล่ทั้งสองข้างของเธอ “ที่รัก”ทว่าโหลวซิงอิ๋นกลับปัดมือเขาทิ้งทันควัน เธอหันหลังให้เขาโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำเดียว ชัดเจนว่า ใน
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status