All Chapters of หลังแท้งสามครั้ง ฉันโค่นคนเลวทั้งเมือง: Chapter 151 - Chapter 160

เซี่ยอวี่ปิงที่อยู่หลังกำแพงตรงหน้าประตู ได้ยินคำพูดนี้ของเหยียนเฟยฝาน รอยยิ้มตรงมุมปากก็มีความพึงพอใจเพิ่มขึ้นหลายส่วนเห็นไหม สุดท้ายเหยียนเฟยฝานก็เริ่มไม่ไหวแล้วโหลวซิงอิ๋นเอ๋ย ผู้หญิงงอแงเล็กน้อยถือเป็นอารมณ์ระหว่างสามีภรรยา แต่เธอไม่รู้จักหยุดเมื่อได้เปรียบนี่สิคนที่เป็นลูกเทวดาอย่างเหยียนเฟยฝาน จะมีความอดทนมาคอยปลอบผู้หญิงคนหนึ่งยาวนานขนาดไหนกันเมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจ เซี่ยอวี่ปิงก็ส่งสายตาให้ผู้ดูแลที่อยู่ด้านหลังผู้ดูแลเข็นเธอหันหลังจากไปทันทีในห้องผู้ป่วยจั๋วกวงได้ยินเหยียนเฟยฝานพูดว่าให้โหลวซิงอิ๋นอยู่ในคุกไปก่อน และบอกว่าควรให้บทเรียนเธอสักหน่อย ก็รู้สึกตกใจอยู่บ้างบท บทเรียน แล้วยังต้องลำบากอีก...?"ถ้าคุณนายออกมาต้องยิ่งโกรธแน่ครับ" จั๋วกวงเตือนเดิมทีหลายวันนี้โหลวซิงอิ๋นก็อาละวาดจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วถ้าเหยียนเฟยฝานไม่รีบเอาเธอออกมาในทันที งั้นพอเธอออกมา ไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายแบบไหนอีกเหยียนเฟยฝาน: "นายคิดผิดแล้ว เธออยู่ข้างนอกก็จะโกรธไม่หยุด พอดีเลย ให้สงบสติอารมณ์อยู่ข้างในสักหน่อย"พอได้ยินคำพูดนี้ของเหยียนเฟยฝาน มุมปากของจั๋วกวงก็กระตุกอ

เมื่อได้ยินว่าในน้ำเสียงของตู้หลานเจินมีความรำคาญแฝงอยู่เล็กน้อย แม้จะเบาบางมาก แต่เซี่ยอวี่ปิงก็ยังฟังออกตอนแรกเธอชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นในวินาทีที่หันกลับมา ดวงตาก็เต็มไปด้วยน้ำตา "แม่คะ"เสียงสะอื้นนั้นทำให้หัวใจของตู้หลานเจินสะดุดแน่นน้ำตาของเซี่ยอวี่ปิงร่วงเผาะ ๆ ลงมา "มือของโหลวซิงอิ๋นยื่นเข้าไปถึงเหยียนซื่อแล้ว""หลายวันนี้ที่คนในคณะกรรมการบอกว่าจะปลดหนูออกจากตำแหน่งรองประธานก็เกี่ยวข้องกับเธอด้วย"ตู้หลานเจิน:"อะไรนะ?"พอได้ยินคำพูดนี้ ตู้หลานเจินก็ตกตะลึงในทันทีคนที่ออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแบบนั้นจะมีความสามารถอะไร? ถึงขั้นยื่นมือเข้าไปถึงเหยียนซื่อได้?"เป็นไปไม่ได้ มันไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก"พอนึกถึงว่าโหลวซิงอิ๋นเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตู้หลานเจินก็ปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดหลังแต่งงานกับเหยียนเฟยฝาน เธอก็อยู่บ้านเป็นแม่บ้านเต็มเวลาที่ไร้ประโยชน์มาตลอดไม่มีความสามารถอะไรทั้งนั้น จะยื่นมือเข้าไปถึงเหยียนซื่อได้ยังไง?หรือต่อให้เธอยื่นมือเข้าไป เธอก็ไม่มีความสามารถนั้นอยู่ดีเซี่ยอวี่ปิงสูดจมูกอย่างน้อยใจ "เมื่อกี้เธอเป็นคนพูดกับหนูเอง""มันโทรหาเธ

สีหน้าของเหยียนเฟยฝานอึมครึมตู้หลานเจินนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงเขาโดยตรง อดทนแล้วอดทนอีก สุดท้ายก็ยังอดถามไม่ได้ "เมื่อไหร่จะหย่า?"เรื่องวุ่นวายมาถึงขั้นนี้แล้วเธอไม่เชื่อหรอกว่าลูกชายของตัวเองจะยังไม่ยอมหย่าถ้าเป็นแบบนั้นจริง ก็ต้องบอกแล้วว่าผู้หญิงอย่างโหลวซิงอิ๋นเล่นของอะไรหรือเปล่าไม่อย่างนั้นจะทำให้เหยียนเฟยฝานลุ่มหลงได้ถึงขนาดนี้ได้ยังไง!พอเอ่ยถึงคำว่า 'หย่า' สีหน้าเหยียนเฟยฝานก็ยิ่งแย่ลง "ผมเคยพูดตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าจะหย่ากับเธอ?"ตู้หลานเจิน: "..."พอได้ยินเหยียนเฟยฝานพูดแบบนี้ สีหน้าเธอก็ยิ่งดูแย่ "วุ่นวายกันถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่หย่าอีกเหรอ?""ที่ผมกับเธอวุ่นวายกันถึงขั้นนี้ ไม่ใช่เพราะปัญหาของพวกเราเอง"เหยียนเฟยฝานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาดวงตาที่มองตู้หลานเจินก็ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียว "มันเป็นเพราะอะไร พวกแม่ก็รู้ดี"ตู้หลานเจิน: "แกโทษฉันเหรอ?""ผมแต่งงานแล้ว มีครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเองแล้ว ถ้ามือของแม่ว่างจนไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนจริง ๆ ก็ไปเล่นไพ่ ไปคาสิโนกับพวกคุณนายเหล่านั้นดีไหม?"พอคำพูดนี้หลุดออกมาสีหน้าของตู้หลานเจินก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงยิ่งกว

เจียงถังเอาแต่บ่นทั้งคืนโหลวซิงอิ๋นคงเคยชินแล้ว พอเจอเรื่องแบบนี้ เธอจึงไม่ได้มีปฏิกิริยามากนักกลับเป็นเจียงถังที่โมโหจนนอนไม่หลับเธอพลิกตัวไปมาบนเตียงไม่หยุด "เฮ้ เธอว่าเหยียนเฟยฝานนี่ไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะมองธาตุแท้ของเซี่ยอวี่ปิงไม่ออก"หลายปีมานี้เหยียนซื่อเจริญรุ่งเรืองอยู่ในมือเขาคนที่มีความสามารถในการบริหารขนาดนี้จะมองธาตุแท้ของเซี่ยอวี่ปิงไม่ออกเชียวหรือ?โหลวซิงอิ๋น: "พอได้แล้ว เธอไม่ง่วงหรือไง รีบนอนเถอะ""เธอยังนอนลงอยู่อีกเหรอ? ฉันบอกเธอเลยนะ ถ้าฉันเป็นเธอ ตอนนี้ฉันคงหาทางหย่าอย่างบ้าคลั่งแน่"ผู้ชายแบบนี้อยู่ในช่องคู่สมรสของตัวเองเพิ่มอีกวัน ก็หายใจติดขัดเพิ่มอีกวันแล้วถ้าไม่รีบหย่าให้เร็ว ไม่แน่ว่าวันหนึ่งตัวเองจะถูกทำให้โมโหตายเสียก่อนโหลวซิงอิ๋น: "ฉันจะบ้าไปทำไม? ปล่อยให้พวกเขาบ้ากันไปเองสิ"ตอนนี้ทั้งตระกูลเหยียนต่างก็เป็นบ้ากันหมดแล้วโดยเฉพาะเมื่อเธอจะทวงของที่คนพวกนั้นเคยแย่งไปจากเธอกลับมาทั้งหมดสำหรับคนตระกูลเหยียน เรื่องนี้มันทำให้พวกเขาปวดหัวมาก!เจียงถังยังอยากพูดอะไรอีกทว่าลมหายใจของโหลวซิงอิ๋นเริ่มสม่

เหยียนเฟยฝานกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเขายังอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าในโทรศัพท์กลับมีเพียงเสียง 'ตู๊ด ๆ' ของสายที่ถูกตัดไปจั๋วกวงวิ่งตามลงมาเมื่อเห็นเหยียนเฟยฝานนั่งอยู่ในรถ จั๋วกวงก็รีบก้าวเข้าไปหาอย่างนอบน้อม "นายท่าน"เหยียนเฟยฝาน:"คำพูดพวกนั้นที่ฉันบอกนาย ทำไมเธอถึงรู้ได้?"เธอ ในที่นี้หมายถึงโหลวซิงอิ๋นเมื่อครู่สิ่งที่เจียงถังพูดในโทรศัพท์ ความหมายก็คือโหลวซิงอิ๋นก็รู้เรื่องพวกนี้แล้วเช่นกันจั๋วกวงได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป "คุณบอกว่าคุณนายรู้แล้วเหรอครับ? ผมไม่ได้บอกคุณนายครับ ตอนนี้ผมเองก็โทรหาคุณนายไม่ติด"จั๋วกวงรีบปฏิเสธเขาไม่ได้พูดอะไรกับโหลวซิงอิ๋นจริง ๆ ที่สำคัญคือข่าวก็ส่งไปไม่ถึงด้วยจั๋วกวง: "หรือจะเป็นคุณนายกับคุณหนูสี่?"ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ ไม่ว่าพวกเธอจะรู้หรือไม่รู้ ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะเอาเรื่องแบบนี้ไปพูดยุแหย่ต่อหน้าโหลวซิงอิ๋นเหยียนเฟยฝานโกรธจนปวดหัวเขาทุบพวงมาลัยอย่างแรงสองทีหลังมือที่เดิมทีเลือดยังไม่ค่อยหยุดไหล เลือดก็ทะลักออกมาจากเส้นเลือดในพริบตาจั๋วกวงเห็นดังนั้นก็ตกใจมาก "นายท่าน ไปให้หมอจัดการรอยเข็มก่อนเถอะครับ"เหยียนเฟยฝานหยิบโทรศัพท์ขึ้น