Lahat ng Kabanata ng One Sinful Night With My Possessive Uncle (SSPG): Kabanata 161 - Kabanata 170

Kabanata 68 Vanessa’s POV Gabi na nang makarating kami ni Sebastian sa probinsya kung saan nakaburol si Papa. Sa dati naming bahay siya nakaburol. Anim na oras ang biyahe namin. Anim na oras ng katahimikan. Anim na oras akong nakatingin lang sa bintana habang unti-unting nawawala ang city lights at napapalitan ng malalawak na bukirin at madidilim na kalsada ng probinsya. Anim na oras na nakapatong lang ang kamay ni Sebastian sa hita ko, marahang gumuguhit ang hinlalaki niya ng maliliit na bilog sa balat ko, pinapaalala sa akin na hindi ako nag-iisa. Hindi na ako nakabalik sa probinsyang ito simula noong namatay si Lola Belen. Mas maliit na tingnan ang lahat ngayon kumpara sa alaala ko. Mas makitid ang mga kalsada. Mas dikit-dikit ang mga bahay. Mas mababa ang mga puno. Huminto ang sasakyan sa harap ng lumang bahay. Bahay ni Papa. Bahay ni Mama bago siya namatay. Bahay ko bago ako tumakas palayo sa lahat. Bukas ang mga ilaw sa loob. Kita ko ang mga taong gumagalaw sa likod

Kabanata 70 Vanessa's POV Nag-focus ako sa trabaho simula nang bumalik kami ni Sebastian sa Manila. Sinadya kong punuin ang bawat oras ko sa office para hindi ko maisip si Papa. Three days ago na ang funeral niya. Three days since I stood in front of his coffin and said goodbye. Three days since nakita kong isinuksok ni Tita Maria sa bag niya ang tsekeng ibinigay ng asawa ko. Three days since umalis ako ng probinsya, hoping na iyon na ang huling beses na babalik ako roon. Pagbalik namin sa Manila, agad kong ibinuhos ang sarili ko sa trabaho. Ako ang unang dumarating sa office at huling umuuwi. Tumatanggap ako ng extra projects. Nagbo-volunteer ako sa mga trabahong ayaw gawin ng iba. I buried myself in spreadsheets, reports, and meetings para hindi ko maisip na patay na ang Papa ko at wala ako noong huling hininga niya. Masama ba akong anak dahil hindi ko man lang siya naihatid sa huling hantungan niya? Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang tanong na iyon. Pagkagising ko sa umag

Kabanata 72 Vanessa's POV Sebastian and I had sex. A lot. And we did not always use protection. I was on birth control. Most of the time. But I missed a few pills last month. I was stressed. I was sad. I was not paying attention. Posible. Actually, sobrang posible. Nagpatuloy ako sa paglalakad pero magulo na ang isip ko. A baby. Sebastian’s baby. Our baby. Would he be happy? O matatakot? Baka isipin niyang masyado pang maaga. Kakaamin lang namin sa isa’t isa na mahal namin ang isa’t isa. Kakatanggap lang namin na totoo na ang kasal namin. Was it too early to bring a baby into the picture? Hindi ko alam. Wala talaga akong alam. Pagbalik ko sa desk ko, umupo lang ako at natulala sa screen ng computer ko. Naghahalo-halo na ang mga numero sa harap ko. Hindi ako makapag-focus. Hindi ako makapag-isip ng ibang bagay bukod sa posibilidad na may maliit na buhay na nabubuo sa loob ko. Ininom ko ang gamot sa nausea. Ininom ko rin ang gamot sa headache. Naghintay ako. Pero hindi nawa

Kabanata 74 Sebastian's POV Napatingin ako kay Raven na tahimik pa ring nakikinig sa usapan namin. Pagkakita niya sa ekspresyon ng mukha ko, agad niyang na-gets na private ang conversation. I made a mental note to give him a bonus. Mabilis siyang lumabas ng opisina at isinara ang pinto. “Kim,” seryoso kong sabi, “sigurado ka bang sampung kilo talaga ang binili niya?” “I counted, Kuya. Apat na plastic bags. Dalawa’t kalahating kilo bawat isa. Sampung kilo talaga.” “May sinabi ba siya? About why she wanted that much?” “She said she was craving them,” sagot ni Kimberly. “Hindi raw mawala sa isip niya ang hilaw na mangga with bagoong. Naglalaway raw siya tuwing naiisip niya.” Hindi iyon tunog Vanessa. Vanessa was controlled. Disciplined. Hindi siya iyong tipo ng tao na biglang magke-crave nang sobra o bibili ng sampung kilo ng kahit ano dahil lang gusto niya. “Gusto ko nga sanang sabihin kina Mommy at Daddy iyong nangyari kanina,” dagdag ni Kimberly, “pero baka mali lang ang hin

Kabanata 76 Sebastian’s POV Naglakad ako pabalik sa parking lot at sumakay sa kotse ko. Pag-start ko ng engine, hindi muna ako agad umalis. Nakahawak lang ako sa steering wheel habang iniisip si Vanessa. Her smile. Her laugh. The way she said “I love you” like she truly meant it. Iniisip ko rin ang future namin. A future that might include a baby. Midnight feedings. Diaper changes. First steps. First words. Naalala ko si Daddy. Ang kuwento ni Mommy tungkol sa araw na ipinanganak ako. Sabi niya, hindi raw umiiyak si Daddy noon. Pero nang makita niya ako at unang buhatin sa mga braso niya, bigla na lang siyang napaluha. Would I cry too? Kapag unang beses kong nahawakan ang anak ko, iiyak din kaya ako? Hindi ko alam. Pero gusto kong malaman. I put the car in drive and left the parking lot. Twenty minutes ang biyahe pauwi pero buong daan, iniisip ko kung paano ko ibibigay kay Vanessa ang pregnancy tests. Sasabihin ko ba agad? Or hahayaan ko muna siyang makapansin? I