Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

Dalawang linggo na ang lumipas simula noong umalis si Van kasama yung mga bisita nya at hindi sya pwedeng bumalik ngayong may kakaibang nangyayare sakin. Pero kung tama ang hinala ko, mas lalong hindi sya puwedeng umuwi! Pero paano kung malaman nya?Kinagat ko ang aking ibabang labi at napa sabunot sa buhok dahil sa mga naiisip ko.“Ma’am, ano po bang nangyayare sainyo? Kanina nag duduwal kayo tapos ngayon ay sinasabunotan nyo na sarili nyo. Ma’am, natatakot na po ako. Baka kung ano na ang sunod nyong gawin.” wika ni Anna na kakapasok lang sa kusina.Hindi ko alam kung maiinis o matatawa ba ako sa sinabi nito kaya binigyan ko nalang sya ng isang simpleng ngiti. Don't worry, may babalikan pa ako. Hindi ako mag tatagal dito. Tsaka hindi pa naman ako sigurado, baka nabigla lang ako.“Stress lang siguro. Naitapon mo na ba yun?” tanong ko. Tumango sya at ngumiti. “Opo.” tumango-tango ako. “Nga pala, kailan ang uwi ng boss nyo?” kumunot ang noo ko nang bigla itong ngumiti at pa simpleng sin

Sandaling humupa ang galit na nararamdaman ko nang napagtanto kung ano ang itinapon ko. “Sh*t!”“Ma'am!” rinig kong sigaw ng isa sa mga guwardya nang makita akong pumunta sa dalampasigan“Manahimik ka! P*tang*na mo!” sigaw ko rin pabalik at hinanap ang cellphone na tinapon ko.Nang nahanap ko ay bumalik din agad ako sa lounge at pinunasan ito kahit basang basa na ang loob nito.Napamura nalang ako nang hindi na gumagana. “Bakit ko kasi tinapon?! T*ng*na naman!”Nadatnan ako ni Anna na humahagulhol kaya pinakita ko sa kanya yung cellphone, “Ano ng gagawin ko?” iyak kong sinabi.“May telepono po roon, pwede po kayo doon tumawag.” tumigil ang pag iyak ko sa sinabi nya. “Talaga?” tumango sya kaya niyakap ko sya.“Nga po pala, tumawag kanina si Sir. Uuwi raw po sya mamaya.”Nawala ang ngiti sa labi ko nang sabihin nya iyon. Kumalas ako sa yakap at marahan na tumango sabay ngiti sa kanya. “Ahh, sige mag papahinga lang ako.” hindi ko na hinintay ang sasabihin nya at agad nang umalis.Padabog

“Sh*t!” mura ng katabi ko at agad na may tinawagan gamit ang airpods na nasa tainga nito.Hindi ko na pinag tuonan ng pansin kung sino ang tinatawagan nya nang napayuko ako sa malakas na barilan sa labas.Nakita ko sa peripheral vision ko na lumabas ang isa ko pang katabi kasabay ng pag labas nya ng baril.“Ma’am?! Ayos lang po ba kayo?!”Umangat ako ng tingin sa driver. Kami nalang pala ang nandito sa loob dahil nasa labas na ang tatlo. Hindi matanggal ang panginginig ng katawan ko sa kaba kahit bulletproof ang sasakyan na ito. Agad kong tinakpan ang aking dalawang tainga nang marinig ulit ang mga malalakas na putukan sa labas.“Ma’am, makinig ka po sakin.” aniya.“Pinuntirya nila ang gulong nito at baka matagalan pa silang dumating dito para tulungan tayo.. Ngayon, kailangan nyo pong tumakas.” sa huli nyang sinabi ay napa iling na ako ng ilang beses. Hindi.. Not again..“Ma’am, mas dedelikado po ang buhay nyo kung hihintayin pa natin sila!” umiling parin ako at nag simula nanamang k

Pinantayan ni Aj si Steve at hinarap sa kanya.“Steve, alam mo bang masama ang tinawag mo sa kanya? Mommy will get mad, you know.” ngumuso si Steve.“But it's true that he is bad! He even kidnapped mommy! So he is a bad guy!” gulat na napa awang si Aj nang sabihin iyon ni Steve.“S-Saan mo nalaman yan?”“I heard you talking to mommy on the phone..”“A-Ano pa ang narinig at nalaman mo?”“That night after the party, I wanted to drink milk because I couldn't sleep so I went out and was going to the kitchen but I saw you and mommy talking so I was about to go back to my room but.. I chose to stay because I'm curious why mommy said that we are your children and... I heard everything..” hindi makapaniwala si Aj sa paliwanag ni Steve.“Bakit hindi mo tinawag sya para timplahan ka?... At bakit ngayon mo lang sinabi?”Yumuko si Steve at ngumuso, “Because I don't want mommy to get tired and I can do it alone naman po... At naintindihan ko naman po kung bakit nya iyon ginawa kaya... Hindi na po

Kita sa mga mukha ni Van ang hindi pag sang ayon na napansin naman ng kanyang ama, “May hinihintay kaba kaya ayaw mong mag pakasal?” tanong nito.Seryoso naman syang tiningnan ni Van ngunit hindi kinayanan ni Van kaya agad din syang umiwas ng tingin. “Wala.”His father breathed a sigh of relief at his answer. “Good.”Nanggagalaiti sa galit na sinuntok ni Van ang dingding nang makalabas sya sa opisina ng kanyang ama.Despirado syang makuha agad ang kompanya ng kanyang ama kaya wala syang nagawa kundi ang sumunod sa gusto nito.Bago pa sya nakipag kita sa nobya nyang minahal nya talaga ng totoo ay plinano nya na lahat ng gagawin nya para makuha ang kompanya. At sa araw na iyon ang pinaka mahirap na gawin para sa kanya.He watched the girl he loved looked up just to hold back the tears that wanted to roll down her cheeks.Hindi sya makapaniwalang bibitawan nya ang mga katagang iyon para lang makuha ang kompanya ng kanyang ama.“M-Minahal mo ba talaga ako?”Van wanted to punch himself wh