All Chapters of พ่ายรักเจ้าสาวจำเป็น: Chapter 31 - Chapter 40

วันนี้ทั้งวันคณินแทบไม่เป็นอันทำการทำงานตากระตุกข้างขวาตลอดเวลาเหมือนกับว่ากำลังจะมีเรื่องเกิดขึ้น แต่เขาก็คิดในทางที่ดีไว้ก่อนเพราะเรื่องทุกอย่างมันน่าจะจบลงแล้ว หลังจากที่เขาเคลียร์ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แล้วก็พาเมียตัวน้อยออกมาจากคฤหาสน์ของพ่อกับแม่เพื่อมาอยู่คอนโดของตัวเองกันแค่สองคน แม้มันจะไม่ใหญ่แต่อยู่แล้วรู้สึกสบายใจมากกว่า สำหรับเขาความปลอดภัยของแยมโรลคือสิ่งที่เขาต้องทำหลังจากนี้ ความรู้สึกของเธอเขาจะตั้งใจรักษามันอย่างดี ในเมื่อแม่เขาไม่ชอบก็แค่อยู่ห่างๆกันไว้ก็เพียงพอแล้ว เพล้ง!!!! เสียงแก้วกาแฟที่มือของเขาปัดไปโดนแล้วมันตกพื้นพอดีทำให้กาแฟและเศษแก้วกระจัดกระจายไปทั่วพื้นห้องทำงาน" โถ่เว้ย!! วันอะไรวะเนี่ย ซวยชะมัด " คณินรีบต่อสายหาเลขาหน้าห้องเพื่อเรียกให้แม่บ้านมาทำความสะอาด ดารินยังคงเป็นเลขาของเขาอยู่เหมือนเดิมเพราะเขาให้โอกาสได้แก้ตัวอีกครั้ง หลังจากที่เธอทำผิดพลาดไปเอาตรงๆอยากไล่ออกอยู่เหมือนกันแต่ดารินดันทำงานได้ตรงใจและเข้าขากับเขาได้ดีนี่สิก็เลยให้โอกาสเธออีกรอบ เธอสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นกับเขาและภรรยาเขาอีกแล้ว ส่วนแยมโรลเขาไม่ให้เธอทำงานแล้วและสัญญ

ทางด้านของเสียมีชัยที่ไม่ยอมไปไหนเฝ้าเชลยทั้งสองคนเอาไว้อย่างดี ที่เขาไม่อยากเคลื่อนไหวมากเพราะหูตาของไอ้คณินมันกว้างไกลจึงเลือกที่จะอยู่นิ่งๆที่โกดังร้างแห่งหนึ่งแถวชานเมืองแทน เขาไม่พามันทั้งสองคนอยู่ที่คาสิโนเพราะเขาเซ็นต์ขายไปแล้วเตรียมไปใช้ชีวิตใหม่หลังจากที่ไอ้คณินมันมาหา จึงเลือกพามาที่โกดังร้างแห่งนี้แทนและในเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเขาก็จะมีชีวิตใหม่ที่ไม่ต้องเป็นหนี้สินตระกูลคันธทรัพย์แล้ว พร้อมกับมีเงินเป็นพันล้านไปเริ่มต้นกับลูกสาวที่ไม่รักดีของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบลูกสาวที่เกิดมาก็อ่อนแอและไม่ได้เป็นลูกชายเพื่อสืบต่อธุรกิจอย่างที่คาดหวังเอาไว้แต่แรก แต่ด้วยความที่มันคือลูกในไส้เขาก็ยังมีความเป็นห่วงมันอยู่ดีเลยคิดว่าถ้าได้เงินก้อนนี้แล้วจะพาลูกสาวไปอยู่ที่ต่างประเทศด้วยกัน" นี่ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้นะไอ้พวกบ้า แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใครรับรองว่าลูกชายของฉันทั้งสองคนไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่ ถ้าไม่อยากเดือดร้อนรีบปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้เลย แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องพวกแก " คุณโฉมยงพูดขู่ เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงขบขันของพวกบอดี้การ์ดเสี่ยมีชัย" แกขำอะไร

คิมหันต์เดินออกมาจากมุมมืดพร้อมกับปืนที่อยู่ในมือจ่ออยู่ที่ขมับของกุลนิดา ใช่เขาจับตัวลูกสาวของไอ้มีชัยมาเป็นตัวประกันตั้งแต่เมื่อวาน เขารู้อยู่แล้วเมื่อแลกตัวกันเสร็จสิ้นไอ้เสี่ยมีชัยมันจะต้องกำจัดแม่ของเขาและพี่สะใภ้ของเขาเป็นแน่และทางที่จะให้แม่และพี่สะใภ้ของเขาได้ออกมาจากดงปืนได้ง่ายๆก็คงเป็นลูกของไอ้มีชัยนี่แหละ" พะ....พ่อคะ " กุลนิดามองหน้าบิดาของตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างคนกลัวสุดขีด เพราะคนใจร้ายนี่ด่าทอเธอมาตลอดทางพร้อมกันนั้นก็เอาปืนจี้เธอมาด้วย ถึงเขาจะไม่ได้ทำร้ายเธอทางร่างกายแต่จิตใจของเธอมันก็บอบช้ำไปหมดแล้ว" ยัยกุล " เสี่ยมีชัยที่เห็นลูกสาวของตัวเองโดนปืนจ่ออยู่ที่ขมับก็ถึงกับหน้าเสียแม้จะไม่ใช่ลูกรักแต่ยังไงก็คือลูก" สวัสดีครับไอ้เสี่ยมีชัย ผมว่าลดปืนลงก่อนดีไหม ผมกลัวว่ามันจะลั่น แต่ไม่ได้กลัวของเสี่ยจะลั่นนะ กลัวปืนที่อยู่ในมือผมเนี่ยแหละที่มันจะลั่น " คิมหันต์บอกกับคนตรงหน้าสถานการณ์จากที่ตึงเครียดตอนนี้กลับกลายเป็นฝั่งเขาที่เป็นต่อและนำไป 1 ก้าว" มึงปล่อยลูกสาวกูออกมาไม่อย่างนั้นกูก็จะยิงแม่มึงเหมือนกัน " มีชัยบอกแล้วจ่อปืนไปที่คุ

ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบ 23:00 น.ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์เลวร้ายผ่านไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า และตอนนี้ทุกคนก็อยู่ที่ห้องรับแขกพร้อมหน้าพร้อมตากัน สิ่งที่ทำให้ทุกคนอึ้งก็คือคุณนายโฉมยงไม่ยอมอยู่ห่างจากแยมโรลเลยแม้แต่น้อยพร้อมกับจับมือของเธอเอาไว้แน่น" หนูไม่เป็นไรใช่ไหมลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่า " คุณนายโฉมยงพยายามไล่ดูตามเนื้อตัวของคนตัวเล็กไปมาอย่างคนต้องการสำรวจความเสียหาย" แยมไม่เป็นไรเลยค่ะคุณโฉมยง " ร่างเล็กตอบออกไปพร้อมกับส่งยิ้มไปให้เพื่อเป็นการยืนยันว่าเธอสบายดี" เรียกแม่สิลูก เราคือครอบครัวเดียวกันนะ เรียกแบบนั้นมันดูห่างเหินเกินไป " คำพูดของคุณนายโฉมยงทำเอาทุกคนมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา เพียงระยะเวลาแค่ 1 คืนเท่านั้นทำเอาแม่ของพวกเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยหรือ" แม่ครับ แม่ไม่สบายหรือเปล่าครับ ปกติผมไม่เห็นแม่ชอบพี่สะใภ้เลยหนิ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้เอาอกเอาใจกันเป็นพิเศษล่ะครับ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า " คิมหันต์ถามอย่างสงสัยเพราะก่อนหน้านี้ไม่มีทีท่าว่าแม่เขาจะโอนอ่อนให้กับแยมโรลเลยแม้แต่นิดเดียวถึงขนาดที่ว่าใส่ร้ายป้ายสี

ตอนนี้ทุกคนมาถึงที่บ้านของแยมโรลเรียบร้อยแล้ว ซึ่งเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ในจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสาน ทุกคนดูตื่นเต้นกันมากไม่เว้นแม้แต่คิมหันต์เพราะเขาไม่เคยมาในที่แบบนี้เลยสักครั้ง หมู่บ้านที่ดูไม่ได้ทันสมัยมากนักแต่ผู้คนที่นี่มีวิถีชีวิตที่เรียบง่ายช่างน่าอิจฉา ในบางครั้งคนเราก็ไม่ได้ต้องการอะไรที่มันหรูหราอู้ฟู่นักหรอก บางทีความสงบอาจเป็นสิ่งที่ทุกคนโหยหาก็ได้เพราะในชีวิตของเขาไม่เคยมีความสงบเลยสักครั้งตั้งแต่โตขึ้นมาชีวิตก็มีแต่คำว่าหน้าที่ที่ต้องทำ" แม่จ๋า " แยมโรลเรียกแม่ของตัวเองเมื่อรถตู้คันหรูได้เคลื่อนตัวเข้ามาถึงที่บ้านหลังเล็กๆหลายคัน แล้วตามด้วยแม่ของเธอซึ่งเดินออกมารับ ก่อนหน้านี้เธอโทรบอกแม่แล้วว่าจะกลับมาบ้านพร้อมกับแฟนหนุ่มแล้วก็ญาติของเขา แต่ที่แม่ของเธอตกใจคือไม่คิดว่าจะมากันเยอะแยะมากมายขนาดนี้ คนตัวเล็กลงมาจากรถแล้วก็เข้ามาสวมกอดผู้เป็นแม่ทันทีด้วยความคิดถึง เอาจริงๆเธอก็เป็นแค่เด็กบ้านนอกที่กลับบ้านแค่ปีละไม่กี่ครั้งในช่วงเทศกาลเท่านั้น เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่ได้กลับบ้านเธอจะรู้สึกมีความสุขและเหมือนได้เติมเต็มพลังดีๆรู้สึกเหมือนได้ชาร์จแบตให้