All Chapters of Mafia ขโมยหัวใจนายมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

"หรั่ง จะทำอะไร ไม่เอา" รู้ทั้งรู้ว่าจะต้องโดนอะไรแต่เธอก็ยังทำไขสือใช้สองมือยันไหล่กว้างเอาไว้ ร่างของเธอถูกคนตัวโตยกขึ้นมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัว อุปกรณ์การหั่นถูกดันให้ถอยห่างจากรัศมีออกไปไกลพอสมควร รางวัลของแม่ครัวตัวน้อยที่น่ารัก ก่อนเข้ามาเขาพบกับมาเรียที่กำลังยืนจัดโต๊ะอาหารก็เลยรู้ว่ามาดามของเขาอยู่ในครัว เธออยู่ในครัวครึ่งค่อนวันเพื่อตั้งใจทำอาหารไว้รอเขากลับมา เหมือนชีวิตที่เหี่ยวเฉากลับมามีความสุขและความสดใสเพิ่มอีกครั้ง การกลับบ้านของเขาในทุกๆ วัน ต่อไปนี้มันช่างมีความหมายยิ่งนัก ก็เพราะว่าสีสันของชีวิตรอคอยให้เขากลับมามอบความสุขให้ และเธอก็รอมอบความสุขให้เขาด้วยเช่นกัน เธอจะรู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำให้เขามีความสุขและอยากรีบกลับบ้าน"ใครบอกให้แต่งตัวแบบนี้""ก็ ไม่มีใครบอก แต่งเอง " เธอก้มลงมองชุดตัวเองก่อนที่จะตอบออกไป เสื้อเชิ๊ตตัวยาวที่พาดเอาไว้กับโซฟาในห้อง ส่วนเจ้าของเสื้อก็ไม่ใช่ใครที่ไหน บุรุษดวงตาสีฟ้าคนตรงหน้าของเธอนี่เอง เธอหยิบมันขึ้นมาดมแล้วก็พบว่ากลิ่นยังหอมอยู่แถมยังรู้สึกเหมือนมีเขาอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลาก็เลยหยิบขึ้นมาใส่โดยที่ไม่ได้ขออนุญาต ที่เขาพูดแบบนี้ เพราะต้องก

"คุณลูส ทำอะไรอยู่คะ อุ่ย ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรหรือป่าว" โอ๊ยตายแล้ว ฉันเข้ามาขัดจังหวะความหวานของคุณลูส ก็ไหนหรั่งบอกว่าคุณลูสคุมงานอยู่ในสวน คุมงานอะไรกัน เขากำลังใช้เวลาอยู่กับสาวสวยหุ่นแซ่บ แค่มองผ่านๆ ก็รู้ว่าต้องเป็นนางแบบแน่นอน ก้มมองดูสภาพตัวเองแล้วด้อยไปเลย เตี้ยหมาตืดคักหลาย อยากรู้จังไอ้หรั่งมันติดใจอะไรฉันนักหนา เตี้ยก็เตี้ยแถมหน้าก็จืด มองดูสภาพตัวเองอีกรอบแล้วก็ส่ายหัวเบาๆ ขนาดผู้หญิงของคุณลูสยังแซ่บสะเด็ดสะเด่าขนาดนี้"มีอะไรหรอครับมาดาม มีอะไรให้ผมรับใช้ว่ามาได้เลยครับ " เชื่อแล้วล่ะว่าเมืองนอกเขาแสดงความรักต่อกันได้ทุกที่และก็ทุกเวลาที่อยากทำ ฉันว่ามันก็น่ารักดีนะ คุณลูสเดินตรงมาทางฉันพร้อมกับก้มโค้งทำความเคารพ ฉันบอกหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้อง แต่ทุกคนก็ขัดคำสั่งของไอ้หรั่งไม่ได้สักคน ฉันกระโดดเด้งออกมาจากที่นอนโดยที่ลืมอาการเวียนหัวของตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง มีเรื่องสนุกอยากให้คุณลูสช่วย เพิ่งคิดได้ก็ตอนรู้ว่างานนี้มีออแกไนซ์ด้วยนี่ล่ะ งานมันต้องใหญ่ไม่ธรรมดา แล้วรู้อะไรมั้ยว่าวันงานมันตรงกับวันเกิดของฉันพอดี ฉันแค่อยากฉลองวันเกิดให้กับตัวเองเป็นการส่วนตัว มันเป็นสิ่งที่

ร่างแบบบางถูกวางลงบนเตียงนุ่มๆ อย่างเบามือ ผมเผ้ายุ่งเหยิงใบหน้าซีดเซียว ฟรานซิสใช้มือค่อยๆ เกลี่ยเส้นผมของเธอออกจากใบหน้า เธอยังสวมชุดเดิมแสดงว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้อาบน้ำ ดวงตาหลับสนิทไม่ไหวติงใดๆ คงเป็นเพราะอ่อนเพลียจากการอาเจียนเมื่อครู่ ก็ดีเหมือนกันเพราะเขายังไม่อยากมีปากเสียงกับเธอในตอนนี้ ความรู้สึกผิดมันแน่นคับอกเต็มไปหมด วันนี้ตั้งใจว่าจะมาง้อและขอโทษเธอให้สำเร็จ ยังไงซะเขาก็ไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาด"มาเรียไปตามหมอ ""เอ่อ คือ ""ฉันบอกให้ไปตามหมอ ""มาดามไม่ได้เป็นอะไรค่ะ อาการแบบนี้อีกไม่นานเดี๋ยวก็จะหายเป็นปกติค่ะ " มาเรียพูดถึงเรื่องอะไร เป็นขนาดนี้ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก อาเจียนจนนอนสลบหมดแรงแบบนี้นี่หรอไม่เป็นอะไร เขาเริ่มหงุดหงิดกับอากัปกิริยาแม่บ้านคนนี้เสียแล้ว"ไม่ได้เป็นอะไรได้ยังไง! ""อื้ออ จะนอน ป้ามาเรียขา ขอยาดมหน่อยได้มั้ยคะ " ฟรานซิสรีบหันมาสนใจเสียงเรียกของสาวน้อย พลางหยิบยื่นยาดมส่งให้ถึงรูจมูก เพราะไม่อยากให้เธอต้องเคลื่อนไหวมากจนเกินไป"เอาไอ้หรั่งออกไปข้างนอกด้วย ""ให้ฉันดูแลเธอนะ ""เหม็นขี้หน้า " ดูคำพูดของเธอสิ บางครั้งก็น่าจะถนอมน้ำใจกันบ้างเข้าใจอยู่

"ยาเยอะเป็นบ้าเลย ไม่ชอบการกินยาซะด้วยสิ " ยาบำรุงหลายขนานบวกกับยาที่เกี่ยวกับหญิงตั้งครรภ์บรรจุอยู่ในถุงกระดาษสวยหรูสของโรงพยาบาลค่ารักษาแพงและบริการดีอันดับหนึ่งของอิตาลี มาดามตัวน้อยบ่นอุบ เธอไม่ชอบการกินยาเอาซะเลย กินได้เป็นบางครา แต่นี่เธอต้องกินทุกวันต่อเนื่องเช้ากลางวันเย็น ยาบางตัวก็มีขนาดที่ใหญ่จนน่ากลัว ความทรมานของการเป็นแม่เริ่มต้นตั้งแต่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ แล้วแม่ของเธอตอนที่มีเธออยู่ในท้อง ท่านจะทรมานมากแค่ไหน ครอบครัวพวกเราก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร มันเป็นโชคดีของเธออยู่ๆ ก็เกิดพลัดตกถังข้าวสารไม่ใช่สิโรงงานข้าวสารขนาดใหญ่ถึงจะถูก แต่กว่าจะมาถึงวันนี้เธอก็เหนื่อยอยู่พอควร เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดซะด้วยซ้ำ"อดทนหน่อยนะ เพื่อลูกๆ ของเรา ""คิดถึงแม่ขึ้นมาเลยค่ะ " ครอบครัวของเธอไม่มีใครเหลืออยู่แล้วสักคน ส่วนญาติพี่น้องก็แยกย้ายกระจายกันไปไม่ได้ติดต่อกันนานนับปี สมบัติของพ่อแม่ที่เหลือก็มีบ้านหลังน้อยกับที่ดินอีกน้อยนิดที่เธอใช้เงินก้อนไปไถ่ถอนออกมาจากธนาคาร ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี อนาคตคนเราไม่แน่นอนบั้นปลายชีวิตอาจจะต้องไปอยู่ที่นั่น อย่างน้อยๆ มันก็เป็นที่ของเรา

"หนวกหู จะกรี๊ดให้มันได้อะไรขึ้นมา " องค์ลงแล้วค่ะ เจ้าแม่ลิ้มกอเนี่ยเจ้าพ่อเฮ้งเจียเจ้าแม่กวนอิมโปรดมาลงที่ลูกกันให้หมด บอกตรงๆ ว่าไม่ชอบ ไม่พอใจ แล้วก็รังเกียจ ทำไมหน้าด้านแบบนี้ หน้าตาก็สะสวยชอบสร้างแต่เรื่องเลวๆ พอไม่มีที่ไปก็กลับมากอดแข้งกอดขาผัวเก่า ถึงสามีจะไม่เล่าให้ฟังก็พอจะจับทางถูกว่ายัยแอนลีนแคลเซียมต่ำคนนี้เคยเป็นเมียเก่า มาก่อน ฤทธิ์เยอะไม่เบา ร่างกายต้องการปะทะอย่างรุนแรง แต่ติดที่ว่ามีตัวเล็กอยู่ในท้องถึงสามคน บอกเลยว่าฉันไม่ใช่พวกยอมใครง่ายๆ ยิ่งมาหาเรื่องก่อนแบบนี้ล่ะก็ บอกได้คำเดียวสู้ไม่ถอย งานนี้ต้องมีนองเลือดมั่งล่ะถ้าขืนยังพูดไม่รู้เรื่องอยู่แบบนี้"ฟรานคะ ""หยุดออดอ้อนสามีคนอื่นได้แล้ว เสียมารยาท ผู้หญิงที่มีค่าเขาไม่ทำนิสัยแบบนี้กันหรอกนะ อย่างเธอ ตายไปซะได้ก็ดีอยู่ไปก็ไร้ค่า สิ่งที่เธอได้รับมันคือผลกรรมที่เธอก่อเอาไว้ ไม่มีใครใจร้ายกับเธอ เธอนั่นแหละที่เป็นคนทำให้เรื่องทั้งหมดมันจบลงแบบนี้" มองในอีกแง่มุมเธอก็น่าสงสาร ถ้าเกิดเรื่องที่เธอพูดมามันเป็นความจริง พ่อกับแม่ตายหมดเพราะถูกฆ่า อันนั้นมันก็น่าเห็นใจ แต่ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้เข้าใกล้สามีฉันเป็น