Todos os capítulos de ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Capítulo 191 - Capítulo 200

สายวันต่อมา พันแสงพาเรนเดียร์ไปลาพิมพ์ผกาที่ตึกใหญ่ก่อนที่จะไปส่งเธอขึ้นเครื่องที่สนามบิน“เดียร์ลานะคะคุณแม่” หญิงสาวที่นั่งอยู่พับเพียบเรียบร้อยอยู่ที่พื้นกราบลงบนตักของแม่สามีอย่างอ่อนน้อม“เดินทางปลอดภัยนะลูก อยู่ทางโน้นก็ดูแลตัวเองให้ดีนะ” พิมพ์ผกาดึงตัวลูกสะใภ้ให้ขึ้นไปนั่งบนโซฟาด้วยกัน แล้วกอดเธอไว้หลวมๆ ด้วยความรักและเอ็นดูจากใจจริง “ตั้งใจเรียน แล้วรีบกลับมาหาแม่ มาหาพี่เค้านะลูก” ขณะที่พูดประโยคสุดท้ายนั้น ผู้สูงวัยก็อดที่จะมองหน้าบุตรชายซึ่งนั่งหน้าซึมอยู่ใกล้ๆ กันไม่ได้“เดียร์ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณแม่ช่วยเหลือเดียร์นะคะ ชีวิตนี้เดียร์คงตอบแทบบุญคุณคุณแม่ไม่หมด”“แค่หนูเป็นลูกสะใภ้ที่ดีของแม่ เป็นเมียที่ดีของซัน แค่นี้ก็พอแล้วลูก”“เดียร์ฝากคุณแม่ดูแลพี่ซันด้วยนะคะ ช่วงนี้พี่ซันทำงานหนักมาก เดียร์เป็นห่วงค่ะ”พันแสงได้ยินแล้วอดที่จะน้ำตาซึมไม่ได้ ที่เรนเดียร์ยังมีแก่ใจเป็นห่วงเขา ทั้งที่คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือตัวเธอ ที่ต้องไปอยู่ต่างแดนตามลำพัง ถึงแม้เธอจะเกิดและเติบโตอยู่ที่นั่นมาก่อน แต่ตอนนี้เธอไม่มีพ่อแม่คอยดูแลเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ถึงแม้จะมีเพื่อนและคนรู้จัก

“ห้องไม่ได้มีปัญหาอะไรค่ะ แต่มันใหญ่เกินไป เดียร์อยากย้ายไปอยู่ห้องที่เล็กกว่านี้”“เรื่องห้อง เราตกลงกันตั้งแต่ก่อนเดินทางแล้วไงว่าพี่อยากให้เดียร์อยู่แบบสบายๆ ไม่ต้องคิดมากเรื่องค่าเช่านะครับ แค่นี้พี่จ่ายให้ได้”“เดียร์รู้ว่าพี่ซันจ่ายได้ แต่ว่า...” เรนเดียร์อึกอักไม่กล้าพูด“เดียร์ทำไม? มีปัญหาอะไรบอกพี่ พี่จัดการให้”“เดียร์กลัวผี พี่ซันจัดการให้เดียร์ได้มั้ยคะ” พูดออกไปแล้วหญิงสาวก็ทำหน้าเบ้อยากจะร้องไห้ คืนนี้เป็นคืนแรกที่เธอจะต้องนอนคนเดียว แถมยังเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยอีก แล้วไม่รู้ว่าห้องนี้เคยมีประวัติอะไรมาก่อนหรือเปล่า“โธ่เอ๊ย! นึกว่าเรื่องอะไร” พันแสงทั้งขำทั้งสงสาร “เอางี้ ถ้าเดียร์กลัวผี เวลานอนก็เปิดไฟไว้ แล้วคิดถึงหน้าพี่ อย่าไปคิดถึงผี”“แล้วถ้ายังไม่หายกลัวจะทำยังไงละคะ” เธอถามเสียงอ่อย ท่าทางกลัวจริงจัง“ถ้าทำทุกอย่างแล้วยังไม่หายกลัวก็วีดีโอคอลมาหาพี่ พี่จะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าเดียร์จะหลับ แบบนี้โอเคมั้ยครับ”“โอเคมากค่ะ ขอบคุณนะคะ” เรนเดียร์ยิ้มสบายใจ ไม่ว่าจะอยู่ใกล้หรือไกล เขาก็เป็นที่พึ่งพิงให้เธอได้เสมอ “พี่ซันไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวเดียร์จะจัดของ แล้วจะน

ไม่ใช่แค่พันแสงที่ต้องทนทรมานกับการอยู่คนเดียว เรนเดียร์เองก็ทรมานไม่ต่างกัน วันแต่ละวันของเธอผ่านไปอย่างยากลำบาก โดยเฉพาะตอนกลางคืนที่ไม่มีอ้อมกอดอบอุ่นโอบล้อมรอบกายเหมือนอย่างเคย ทุกคืนเธอจะต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งร้องไห้กลางดึกเพราะคิดถึงเขามากจนอยากจะขนของกลับเมืองไทยให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องอดทน เพราะไม่อยากให้ความปรารถนาดีของเขาสูญเปล่า และอีกอย่าง อดทนอีกเพียงไม่กี่วัน เดี๋ยวเขาก็จะบินมาเยี่ยมตามสัญญาแล้วก่อนวันเดินทางของพันแสงหนึ่งวัน เรนเดียร์ก็ได้ทำความสะอาดห้อง และเตรียมซื้อของสดของแห้งมาใส่ตู้เย็นไว้เพื่อทำอาหารต้อนรับเขา ระหว่างที่จัดของใส่ตู้เย็นอยู่นั้น พันแสงก็วีดีโอคอลเข้ามา“ฮัลโหล...พี่ซัน” เธอรีบกดรับสายด้วยความดีใจ แล้วแพนกล้องโทรศัพท์ไปยังตู้เย็นที่เปิดอยู่ “วันนี้เดียร์ไปซื้อของมาเตรียมไว้ทำอาหารให้พี่ซันเต็มเลย พี่ซันอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ เดียร์จะทำให้” เรนเดียร์ปิดตู้เย็น แล้วเดินแพนกล้องโทรศัพท์ไปทั่วห้อง ทั้งในส่วนที่เป็นห้องรับแขก เลยไปถึงในห้องนอน “เดียร์ทำความสะอาดห้องรอพี่ซันแล้วนะคะ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่แล้วด้วย” เธอบอกอย่างร่าเริงขณะทิ้งตัวลงนอ

“พี่ขอโทษ ที่พี่ทำไปเพราะไม่อยากรบกวนสมาธิในการเรียนของเดียร์” พันแสงลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยนคนที่สะอื้นไห้จนตัวโยน “ไม่ร้องนะ ปีนี้เดียร์อายุยี่สิบสองแล้วนะ ยังจะขี้แยเป็นเด็กๆ อยู่อีก” เขาจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอดันออกห่างตัวนิดหนึ่ง แล้วมองสำรวจใบหน้าและร่างกายเธออย่างพิจารณาและพบว่าปีนี้เธอโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว สวยขึ้น สูงขึ้น ส่วนเว้าส่วนโค้งก็ชัดเจนแถมยังเซ็กซี่มากขึ้นอีกด้วย “พี่รู้สึกเหมือนได้เมียใหม่เลย” เขาพูดขำๆ“ไม่ต้องมาพูดดีเลยคนใจร้าย ปล่อยให้เดียร์เหงาอยู่คนเดียวตั้งหลายปี”“พี่ก็เหงาไม่ต่างจากเดียร์ แต่พี่จำเป็นต้องทำเพื่ออนาคตของเดียร์”“เดียร์คิดถึงพี่ซันใจจะขาดอยู่แล้ว” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นสั่นสะท้านราวกับจะขาดใจอย่างที่พูดจริงๆ“พี่ก็คิดถึงเดียร์ใจจะขาดเหมือนกัน” พันแสงใช้สองมือประคองใบหน้าสวยหวานให้เงยขึ้น แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อส่งผ่านความรักและคิดถึง ซึ่งอัดแน่นอยู่ภายในใจให้เธอได้รับรู้ ก่อนจะก้มหน้าลงแนบริมฝีปากจูบเธออย่างอ่อนโยนเรนเดียร์จูบตอบเขาอย่างอบอุ่นแสนหวาน ความทรมานจากความคิดถึงที่มีมาตลอดหลายปีหายไปจนหมดสิ้น“เราจะไม่อยู่ห่างกันอย่างนี้

ทันทีที่เรนเดียร์ก้าวเข้ามาในห้องรับแขกของบ้านซึ่งเคยเป็นเรือนหอของเธอกับพันแสง ความอบอุ่นของคำว่า ‘บ้าน’ และ ‘ครอบครัว’ ก็พวยพุ่งเข้าโอบล้อมหัวใจที่เปลี่ยวเหงามานานหญิงสาวมองสำรวจไปทั่วบ้านแล้วยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้กลับมายืนในบ้านหลังนี้ร่วมกับผู้ชายที่เธอรักที่สุดอีกครั้งหนึ่ง คงไม่มีที่ใดโลกที่จะอบอุ่นและปลอดภัยเท่าอ้อมกอดแห่งรักของเขาอีกแล้ว“ยินดีต้อนรับกลับบ้านของเรานะครับ” พันแสงกระชับวงแขนที่โอบอยู่รอบเอวของเรนเดียร์เพื่อรั้งเธอเข้าหาตัวให้แนบชิดกันยิ่งขึ้นด้วยความตื้นตันใจที่วันนี้บ้านจะกลับมาเป็นบ้านอีกครั้ง “รู้มั้ยว่าบ้านที่ไม่มีเดียร์มันเงียบเหงาแค่ไหน”“อีกไม่นานบ้านหลังนี้ก็จะมีเด็กๆ มาเพิ่มสีสันให้แล้วนะคะ”“พี่ขอหลายๆ คนเลยนะ”“แล้วแต่พี่ซันจะทำไหวเลยค่ะ” เธอบอกยิ้มๆ แล้วเดินสำรวจบ้านไปทั่วทุกตารางนิ้วด้วยความคิดถึง โดยมีพันแสงเดินตามคลอเคลียอยู่เคียงข้างไม่ห่าง ทุกอย่างในบ้านยังยังจัดวางเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เว้นแม้แต่ห้องนอน ทว่ามีสิ่งหนึ่งเปลี่ยนไป“ทำไมชุดนอนเดียร์ถึงได้เก่าแบบนี้ กระดุมขาดด้วย เขากวางก็หายไปข้างนึง พี่ซันฆาตกรรมกวางน้อยของเดียร์เหรอ” เรน