Todos os capítulos de ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Capítulo 171 - Capítulo 180

“ชุดนอนสไตล์พี่ซันก็ต้องเป็นแบบเซ็กซี่ วาบหวิว ซีทรูประมาณนี้แน่เลย ใช่มั้ยคะ ถ้าแบบนั้นจริงเดียร์ไม่ใส่นะ หนาวตายเลย”“จะกลัวหนาวไปทำไม ในเมื่อเดียร์มีพี่นอนกอดทุกคืนอยู่แล้ว” พันแสงเดินเข้าไปสวมกอดเรนเดียร์เอาไว้แน่นมากแบบจงใจแกล้ง “กอดพี่อุ่นจะตาย”“โอ๊ย...พี่ซัน ไม่ต้องกอดแน่นขนาดนี้ก็ได้ค่ะ เดียร์หายใจไม่ออก”“รักมาก เลยต้องกอดแน่นมากไง” เขาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ สูดกลิ่นหอมละมุนของเนื้อสาวจนชุ่มปอด แล้วคลายวงแขนออก “มาดูชุดนอนใหม่กันดีกว่า”“ถ้าโป๊เดียร์ไม่ใส่จริงๆ นะคะ” เรนเดียร์รีบดักคอไว้ก่อน“แก้ผ้านอนด้วยกันมาตั้งเท่าไหร่แล้ว จะมาอายอะไรกับแค่ชุดนอนวาบหวิว” เขาแกล้งพูดแซว ทำให้คนฟังหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที“ก็มันไม่เหมือนกันอ้ะ” เธออ้อมแอ้ม“ทีในห้องน้ำเมื่อกี้นี้ไม่เห็นอายเลย ตอนนี้จะมาอายอะไร” พันแสงบีบจมูกเล็กๆ ของคนน่ารักด้วยความเอ็นดู“ก็เมื่อกี้เดียร์ลืมตัวนี่นา” เธอตอบอายๆ“ลืมตัวแบบนี้บ่อยๆ ก็ดีนะ พี่ชอบ” เขาพูดยิ้มๆ ทำให้เธอยิ่งอายมากขึ้นไปอีก“ถ้าไม่หยุดแซวเดียร์จะงอนแล้วนะคะ”“ไม่แซวแล้ว มาดูชุดนอนกันดีกว่า เดียร์ใส่แล้วต้องน่ารักมากแน่ๆ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็หยิบชุดนอนอ

จีน่าเดินวนไปมาอย่างอยู่ไม่สุขอยู่ในคอนโดฯ หรูกลางเมืองจนโมจิที่นั่งมองอยู่นานเริ่มเวียนหัว“หยุดเดินสักทีเถอะจีน่า เดินมากเดี๋ยวลูกก็หลุดกันพอดี”“หลุดไปซะได้ก็ดี” นางเอกสาวบอกด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงระดับสิบ แล้วกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาหนานุ่มอย่างแรง“ว้ายตายแล้ว! ทำไมพูดอย่างนั้น” โมจิยกมือทาบอก ตกใจกับความคิดด้านมืดของของจีน่า แต่ก็อดที่จะพูดแขวะไม่ได้ “ถ้าลูกหลุด จีน่าก็ไม่มีอะไรไป ‘จับ’ คุณซันนะ”“ถึงมีลูกคุณซันก็ไม่สนใจจีน่าอยู่ดี เค้าประกาศปาวๆ ว่าถ้าเป็นลูกเค้า เค้าจะรับผิดชอบแต่ลูก แต่ไม่เอาจีน่า พี่โมจิไม่เห็นเหรอ”“อือ...ก็เห็นอยู่” โมจิแอบเบ้ปากมองบน ลึกๆ ก็รู้สึกสมน้ำหน้านางเอกสาวจอมมารยาคนนี้อยู่เหมือนกัน“คิดแล้วก็แค้น พอมีเมียเด็กก็ถีบหัวส่งจีน่า” จีน่ากำมือแน่นอย่างคับแค้นใจ“จีน่าเองไม่ใช่เหรอที่คิดจะชิ่งคุณซันก่อน...” ผู้จัดการส่วนตัวพูดอย่างรู้ทัน “...ถึงขั้นโกหกคุณซัน รวมถึงโกหกพี่ด้วยว่าจะไปทำงานที่มิลาน แต่ความจริงไปเที่ยวกับท่านดนัย อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้” ท่านดนัยที่โมจิกล่าวถึงก็คือ นักการเมืองหนุ่มใหญ่ วัยประมาณสี่สิบห้าปี ผู้ที่มีอำนาจและเงินมากกว่าพันแสงหลายเท่า

หลังจากรับประทานอาหารค่ำเสร็จพันแสงก็รีบพาเรนเดียร์กลับขึ้นห้องนอนด้วยความลั้ลลาสุดขีด เพราะหวังจะทวงสัญญา ‘สี่ครั้ง’ ที่ภรรยารับปากไว้เมื่อคืน แต่เมื่อเห็นว่าสีหน้าเธอไม่สู้ดีนัก ความคิดที่จะกอดรัดฟัดเหวี่ยงคนตัวนิ่มให้หนำใจก็หายวับไป เหลือเพียงความห่วงใยที่ส่งผ่านออกมาทางน้ำเสียง และแววตาซึ่งทอดมองคนที่นั่งใบหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงนอน“ตกลงเดียร์เป็นอะไรกันแน่ หน้าซีดมากเลยนะ เมื่อกี้ก็ทานข้าวไปนิดเดียวเอง ไปหาหมอกันดีกว่ามั้ย พี่พาไปตอนนี้เลย” ชายหนุ่มจะประคองคนป่วยให้ลุกขึ้น แต่เธอฝืนตัวเอาไว้“ไม่เอา เดียร์ไม่ไปหาหมอ” เรนเดียร์อิดออด หน้าที่ซีดอยู่แล้วยิ่งซีดมากกว่าเดิม“นี่อย่าบอกนะว่าที่ไม่อยากไปหาหมอเพราะกลัวต้องกินยา หรือไม่ก็กลัวโดนจับฉีดยาอีก” พันแสงถามอย่างรู้ทัน และเมื่อคนป่วยพยักหน้ารับสีหน้าจ๋อยๆ เขาก็นั่งลงเคียงข้าง แล้วโอบไหล่เธอเอาไว้อย่างปลอบโยน “มีพี่อยู่ข้างๆ ทั้งคน ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย”“พี่ซันก็แค่อยู่ข้างๆ ไม่ได้มาโดนฉีดยา มาเจ็บตัวกับเดียร์ด้วยซะหน่อย”“เวลาเห็นเดียร์เจ็บ พี่เจ็บยิ่งกว่าเดียร์อีกรู้มั้ย” พันแสงดึงมือเรนเดียร์มาวางประทับไว้ที่หน้าอกข้างซ้าย ต

พันแสงหายเข้าไปในห้องน้ำไม่ถึงสิบนาทีก็รีบวิ่งออกมาด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้มากว่าเรนเดียร์มีอะไรจะให้เขาดู ระหว่างอาบน้ำชายหนุ่มพยายามคาดเดาไปต่างๆ นานา แต่ก็คิดไม่ออกว่าเธอจะเซอร์ไพร้ส์เขาเนื่องในโอกาสอะไร เพราะวันนี้ไม่ใช่วันเกิดเขา และไม่ใช่วันสำคัญใดๆ ทั้งสิ้น“ไหน...มีอะไรจะให้พี่ดู” พันแสงเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวที่นั่งส่งยิ้มหวานให้เขาอยู่ปลายเตียง และยิ่งเห็นว่าเธอสวมชุดนอนมาสคอตรูปกวางเรนเดียร์ที่เขาซื้อมาให้เมื่อวานนี้ ชายหนุ่มก็ยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้เห็นว่าเธอชอบ ถึงขนาดใส่ซ้ำเป็นคืนที่สอง“ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนค่ะ” เธอหยิบชุดนอนที่เตรียมไว้ส่งให้เขา“ลีลาเยอะจริง ตื่นเต้นแล้วนะเนี่ย” พันแสงรับชุดนอนมาแล้วหอมแก้มภรรยาไปฟอดใหญ่ ก่อนจะปลดผ้าเช็ดตัวที่พันร่างกายท่อนล่างออกต่อหน้าต่อตาเธอ“นี่พี่ซัน มาแก้ผ้าอะไรตรงนี้คะ น่าเกลียด” หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อเพราะเจ้าชายน้อยซึ่งมีขนาด ‘ไม่น้อย’ ของเขาเด่นหราอยู่ตรงหน้าเธอพอดี“น่าเกลียดที่ไหน ออกจะน่ารักน่าสัมผัส ลองจับดูสิ” พันแสงแกล้งดึงมือเรนเดียร์เข้าหาสิ่งที่ทำให้เธอเขินอายจนหน้าแดงไปถึงใบหู“พี่ซัน! แกล้งเดียร์อี

“พี่จะทำเบาๆ ไม่ให้กระทบกระเทือนถึงลูก” ชายหนุ่มเลื่อนมือจากสะโพกมาลูบไล้ที่หน้าท้องแบนราบของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม“อย่าเพิ่งมั่นใจขนาดนั้นเลยค่ะ ยังไม่ได้ตรวจเลย เดียร์อาจจะไม่ท้องก็ได้นะคะ เดี๋ยวก็ดีใจเก้อหรอกค่ะ”“แต่เดือนนี้ประจำเดือนเดียร์ยังไม่มาเลยนะ”“พี่ซันรู้ได้ยังไงคะ”“เรามีอะไรกันเกือบทุกวัน ทำไมพี่จะไม่รู้” พันแสงแทรกเข่าเข้าไปตรงหว่างขาของคนในอ้อมกอด แล้วขยับแก่นกายที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าเนื้อบางของกางเกงชุดนอนให้แนบชิดบดเบียดกับเนินเนื้ออ่อนนุ่มซึ่งไร้กางเกงชั้นในปกปิดของเธอ“อื้อ...” เรนเดียร์ส่งเสียงครางด้วยความซ่านสยิว เมื่อจุดอ่อนไหวถูกกระตุ้นเร้าอย่างอ่อนโยน “ตามกำหนดน่าจะมาวันนี้หรือไม่ก็พรุ่งนี้ ถ้าภายในสองวันนี้ประจำเดือนเดียร์ยังไม่มาค่อยลุ้นนะคะคุณสามีจอมมโน”“พี่ไม่ได้มโน พี่มั่นใจในความสามารถของตัวเอง” พันแสงถอดเสื้อของตัวเองออกแล้วเหวี่ยงทิ้งแบบไม่สนใจว่ามันจะไปตกอยู่ตรงไหน“ค่ะ พี่ซันคนเก่ง เก่งที่สุดในโลกเลย” หญิงสาวกล่าวชื่นชมก่อนจะมอบจูบอ่อนหวานเป็นรางวัลให้สามีคนเก่งพันแสงขยับริมฝีปากตอบสนองภรรยาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับรูดกางเกงชุดนอนของตัวเองออกอย่างรวดเ