Semua Bab His Darkest Pledge (Entice Series 3): Bab 41 - Bab 49

CHAPTER 41Malalim na ang hapon nang lumabas ako sa review center."Thank you, Ma'am."Iyon lang ang nasabi ko sa instructor namin bago ako tumalikod at lumabas ng pintuan. Isang buwan na. Isang buwang halos lahat ng oras ko ay nakukuha ng mga libro, practice tests, at mga lectures dito sa review center.Bukod pa roon, marami pa akong kailangang habuling topics. May pharmacology, community health, pediatrics, at medical-surgical. At sa kabila ng lahat ng iyon, kailangan ko pang magtrabaho.Nakalabas na ako sa review center at sumakay pauwi sa mansyon. Hindi ko maiwasang maging masaya dahil uuwi na naman ako.Sa mansyon.Kay Treve.Excited na akong umuwi kasi uuwi rin daw ngayon si Treve. Isang linggo kasi siyang wala—may business trip at may inaasikaso sa police station. At hindi ko maiwasan na hindi siya ma-miss. Kahit isang linggo lang. Parang isang taon na para sa akin.And for that one week, it felt

CHAPTER 43Isang kalapastanganan sa aking sarili kung sasabihin ko na kaya kong kalimutan si Treve. Hindi ko siya maaalis sa isipan ko kahit saan akong pumunta, kahit gaano ko pa piliing hindi siya isipin. Pakiramdam ko, nasisiraan ako ng bait sa tuwing hindi ko siya makita. Na kahit sa gitna ng pagre-review ko, siya ang lumilitaw.Am I... in love with him?Sasabihin ko sa sarili ko na hindi. Na dala lang ng init. Na ganito talaga kapag matagal kang nagsasama ng katawan ng isang tao."Treve, bukas na 'yong NLE namin," balita ko habang sinusuot na niya ang sinturon."You need a lucky charm for that, Michelle?""O-Oo, s-sana--""Come sit on my lap," he said, and he sat on the edge of his desk.Umupo ako at iyong kamay niya at malakas na braso ay umalpas patungo sa keyboard ng laptop niya. Pinagkatitigan ko siya habang nagtatrabaho. Para lang akong unan sa hita niya—ang gaan-gaan sa pakiramdam."What do yo

CHAPTER 45The ball is in my court. And I need to accept the truth that the next step was on me.Pilit kong kinakalma ang aking sarili habang nakasakay ako sa eroplano. This is the fastest way I know. The only way out of everything I left behind.Makukulong ba kapag peke ang pangalan mo? Will I be put behind bars because I falsified something? Because I lied about who I was?Naiyak ako lalo... Pero napagtanto ko, mas maayos nang ganoon.At least, hindi ko makikita ang ekspresyon ni Treve. Hindi ko malalaman kung galit ba siya o malungkot.Umalis ako sa mansion niya nang wala siya. Tinulungan ako nina Kyla na mag-empake kahit na labag sa loob nila na paalisin ako, pero alam nila na mas makakabuti iyon dahil takot na takot na ako noong mga oras na iyon.Napasandal ako at napapikit ng mata.Why does all of this still bring me back to Treve? Why is he the first thing I think about, even now?Malamang katula

CHAPTER 47Tiningnan ko si Lance. His voice has something I did not expect from him. He's kind, one thing that I never anticipated from a guy like him... Hindi ko makita na ganoon siya. I thought he was the kind of person you could not trust, the kind who did things only when there was something in it for him.But I was only thinking that because I was that kind of person myself. Naging masama akong anak at hindi inisip ang naiwan kong pamilya. Hindi ko naisip na hindi lang naman ako ang nasasaktan at may pinagdadaanan. And sitting here now, I felt so small. My pain, my running away, my excuses. None of it changes the fact that my mother was here, suffering, while I was somewhere else living as someone I was not."Ako lang at ang pinsan mong si Daniah ang may alam na may cancer siya, Xianny.""W-Why didn't you tell me, Lance?""You were busy chasing your dreams, Xianny. I did not want to disturb that," he said simply.May pumiga

CHAPTER 49 Dati, noong nag-aaral pa ako, palagi akong nagpapakatotoo sa sarili ko. My decisions were always shaped by being true to myself. There were no barriers in it, and the output would always turn out satisfactory... or at least, that was what I believed back then. Pero ngayong hindi na ako nag-aaral, ngayong namatay si Daddy, iyong desisyon ko na tumakbo at magpakalayo-layo ay dala ng takot. Fear consumed me before I even had the chance to think things through. I ran before I could fully understand what I was running from. And now... I made another decision, marrying someone because of conscience. Na iyong taong hindi ko lubusang kilala ay marami na palang nagawa noong nawala ako sa buhay nila nang mahabang panahon. Hindi ko maiwasang isipin na isang taon na rin pala ako bilang kasambahay. I've learned a lot. I've learned what hard work really feels like from the inside. Na mahirap din pala kahit na hindi na ako nag-aaral. I just always remember my Kuya Limuel whenever I fee