All Chapters of ปราบพยศนายมาเฟีย: Chapter 71 - Chapter 80

มาร์ตินมันเขี้ยวทนไม่ไหว ยกมือบีบปากอิ่มเบาๆ “จะนอนกอดให้หายใจไม่ออกเลย” “อื้อ กอดหนูแน่นๆ เลยนะ หนูคิดถึงกอดเฮียที่สุด” เฮ้อ..ทำไมน่ารักขนาดนี้วะ ขยันเล่นกับใจกูเกินไปแล้ว ใครบอกซาร่าห์เป็นแม่เสือสาว ที่เขาเห็นตอนนี้คือแมวเด็กต่างหาก “เธอรู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน ขอโทษนะที่ทำให้ตกอยู่ในอันตราย ไม่ได้ดูแลเธอให้ดีกว่านี้” นิ้วสากเกลี่ยผมสีทองบนแก้มนิ่ม แววตาอ่อนโยนของเขาทำให้ซาร่าห์ยิ่งรู้สึกดี “มันไม่ใช่ความผิดของเฮียเลย เฮียอย่าโทษตัวเองสิ” ต่างคนต่างไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง มากกว่าเขาดูแลเธอ คือเธอต้องดูแลตัวเอง “ยังไงหนูก็ปลอดภัยแล้ว เฮียไม่ต้องคิดมากนะ” มือเล็กบีบแก้มสากของมาร์ตินเบาๆ นับวันยิ่งทำตัวน่ารักขึ้นทุกที เขารู้สึกว่ากำแพงหนาๆ ที่เคยตั้งแง่กับซาร่าห์ ถูกทุบจนละเอียดย่อยยับ เธอทำให้หัวใจโทรมๆ ดวงนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง “อื้ม แค่รู้ว่าเธอปลอดภัยแล้วรอดมาจากไอ้พวกชั่วนั่นได้ฉันก็หายห่วงแล้ว” เขาบีบแก้มนิ่มคืนบ้าง “ต่อไปฉันจะดูแลเธอให้ดีกว่านี้นะ สัญญาว่าจะไม่ให้ใครทำอะไรเธอได้อีก ถ้าใครกล้าแตะเธอนิดเดียวฉันไม่เอามันไว้แน่” คำพูดที่

ระหว่างมื้ออาหารเย็นซึ่งปกติถ้ามีกระถินเด็กสาวข้างบ้านมาร่วมวงด้วย กระถินจะต้องเลือกที่นั่งข้างๆ ก้านไม้ ประจบเอาใจด้วยการตักของชอบให้จนเต็มจาน ก้านไม้ก็จะดุทุกรอบให้กระถินเลิกตักอาหารใส่จานเขาได้แล้วเพราะทานไม่หมด แต่วันนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม กระถินไม่ได้รีบจับจองที่นั่งข้างก้านไม้ ไม่เอาอกเอาใจเขาอย่างการตักของชอบให้ทาน ไม่มีคำพูดหวานๆ อ้อนอีกฝ่าย แม้แต่หน้าก็แทบไม่มอง “วันนี้มาแปลก พอเห็นพ่อหนุ่มมาร์ตินหล่อเข้าหน่อย เอ็งลืมลูกชายข้าเลยนะนังกระถิน” ลุงเอกเอ่ยแซวเด็กสาวที่ตักอาหารให้มาร์ตินพูนจาน พูดจาเสียงหวานคะขาเหมือนที่เคยพูดกับก้านไม้ เขารู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างกระถินและลูกชายเขามันอึมครึมแปลกๆ ชอบกล กระนั้นก็ยังไม่ถามอะไรออกไปด้วยเห็นว่าเป็นเรื่องของหนุ่มสาว เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยว “ไม่ได้ลืมจ้ะลุงเอก แต่หนูไม่อยากคุยกับพี่ก้าน” กระถินว่าจบก็ทำหน้างอนและเชิดหนีไม่ยอมมองก้านไม้ คนที่ถูกพูดถึงงงเล็กน้อย เขาไปทำอะไรให้อีกถึงไม่อยากคุยด้วย แต่ก็ช่างประไร เขาไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว คนในครอบครัวก้านไม้ก็งงว่าสองคนนี้โกรธอะไรกัน กระถินมันถึงได้งอนและไม่อยากคุยด้วย ทั้งที่ปก

มาร์ตินฉุดแขนคนตัวเล็กให้ลุกขึ้น อุ้มร่างอรชรวางบนโซฟานุ่มหนาตัวยาว ก่อนตัวเขาจะทาบทับร่างสูงใหญ่ของตัวเองคร่อมตัวเธอ “เฮียจะทำอะไรคะ” ยังทำหน้าซื่อไม่หยุดทั้งที่อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอจะต้องร้องขอชีวิตจากเขา “จะทำอะไรดีน้า..” แสร้งถามบ้าง ในเวลาแบบนี้มาร์ตินยิ่งดูมีเสน่ห์เพราะการแสดงออกทางสีหน้าที่ชัดเจนของเจ้าตัว “ทำแบบนี้ดีไหม” ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ขาเรียวขาวสร้างความสยิวแก่ร่างบาง ซาร่าห์หายใจไม่สม่ำเสมอ แววตาคนทั้งคู่ที่สบประสานมองกันไปมาเต็มไปด้วยความต้องการมากล้นที่ปิดไว้ไม่มิด มาร์ตินตลบกระโปรงสวยขึ้นมากองที่หน้าท้องแบนราบ ก้านนิ้วเรียวเกี่ยวแพนตี้ออกมาพร้อมทั้งจับแยกเรียวขาขาวออกจากกัน เผยให้เห็นความอมชมพูล่อตาล่อใจให้จ้องมองอย่างหื่นกระหาย “โคตรสวย” กลีบเนื้ออวบสีกุหลาบมีน้ำหวานขับออกมาตามอารมณ์หญิงสาว มาร์ตินปาดท้องนิ้วหยาบไปตามร่องเสียวแค่นี้ซาร่าห์ก็สั่นสะท้านอยากได้อะไรที่มันใหญ่กว่านิ้วแล้ว “อื้ม หวาน” นิ้วแกร่งเปื้อนน้ำสวาทเมียเด็กถูกเขาส่งเข้าปากดูดเลียอย่างหน้าตาเฉย ซาร่าห์เห็นแล้วกายสาวยิ่งรุ่มร้อน “หนูไม่ไหวแล้ว เฮียเอาหนูเลยได้ไหม” เอ่ยขอปากคอสั่น

“ไปแล้วนะ วันนี้ก็ตั้งใจเรียนล่ะ” “ค่า เดี๋ยวเก็บไว้ให้ชิมด้วย” “โอเค งั้นตอนเที่ยงไม่กินข้าวล่ะ รอกินขนมฝีมือเมียดีกว่า” เดี๋ยวนี้ซาร่าห์กลับมาทำขนมเหมือนเดิมโดยที่เขาจ้างเชฟทำขนมจากสถาบันทำอาหารชื่อดังมาเทรนด์ให้เธอโดยเฉพาะ “ทำเป็นพูดไป อย่าอดข้าวจริงล่ะ ถ้ารู้มีโดนตีแน่” มาร์ตินหัวเราะเสียงทุ้มกับท่าตีที่ทำเหมือนเขาเป็นเด็ก มีกอดและจุ๊บแก้มเหมือนทุกๆ วัน แค่นี้ก็ชื่นใจมากแล้ว ใครจะไปคิดวะว่าลูกสะใภ้ที่แม่หามาให้เขาจะทำให้ชีวิตในแต่ล่ะวันมีความสุขมากขนาดนี้ แม่ครับ ตินรักแม่นะ สามีออกไปทำงาน ภรรยาที่อยู่เฝ้าบ้านอย่างซาร่าห์ก็ต้องหาอะไรทำไม่ให้ชีวิตตัวเองเงียบเหงาเกินไป วันนี้เธอมีเรียนทำขนมกับเชฟ เมื่อถึงเวลาต่างก็สนุกสนานกับการลองผิดลองถูก ได้ลองทำนั่นทำนี่ มีเชฟฝีมือดีคอยสอนอย่างใจเย็น ทำผิดไม่มีเหวี่ยงวีน มีแต่จะให้คำแนะนำปรับปรุง “เจอกันอีกทีวันจันทร์นะคะน้องซาร่าห์” “ค่ะเชฟ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ” ซาร่าห์เดินมาส่งเชฟเสร็จแล้วก็กลับไปจัดการห่อกล่องขนม ทำความสะอาดครัวและชำระล้างคราบสกปรกของตัวเองบ้าง เมื่อถึงเวลาที่เธอต้องไปบ้านแม่สามี เมฆก็รอแสตนบายด์อยู่ก่อน

เช้าวันนี้ซาร่าห์ตื่นมาก็ไม่เจอมาร์ตินแล้ว เขาคงออกไปทำงานเช่นปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือความรู้สึกของเธอที่มันบอกว่าเขาเปลี่ยนไป แต่จะเปลี่ยนไปเพราะเหตุผลอะไรนั้น เธอไม่อาจรู้ได้ ภายในชั่วเวลาข้ามคืน เขาเมินเฉยเธอ ทำตัวห่างเหินไม่สนใจไยดี หากเป็นมาร์ตินคนก่อนพอเข้าใจได้ แต่นี่มันไม่ใช่..ที่ผ่านมาเขาเอาใจใส่และดูแลเธอเป็นอย่างดี พอทุกอย่างที่เขาแสดงออกเริ่มส่อเค้าเป็นเหมือนเมื่อก่อน มันทำให้เธออดรู้สึกใจหายไม่ได้ อย่างวันนี้ส่งข้อความหาเขา เฮียได้ทานข้าวหรือยัง จะกลับกี่โมง มีประชุมหรือไปที่ไซต์งานก่อสร้างไหม อยากทานอะไรเธอจะได้ซื้อเตรียมไว้ให้ แต่ไม่ว่าจะกี่สักข้อความที่ส่งไปเขาไม่เปิดอ่านเลย ผลสุดท้ายเธอจึงต้องต้มบะหมี่นั่งทานเงียบๆ เหงาๆ คนเดียวด้วยความรู้สึกที่มันสับสนไม่เข้าใจ กินไปก็เอาแต่คิดมากจนกินอิ่มก่อนถึงครึ่งชาม “เออดี ไม่เปิดอ่านก็ไม่ต้องอ่าน ขี้เกียจจะสนใจแล้วคนเอาแต่ใจ มีอะไรไม่ยอมบอก” ซาร่าห์บ่นให้ช่องแชตหนักขวา สีหน้าเธอขุ่นมัวก่อนล้มตัวนอน ดึงผ้าห่มคลุมโปง ทั้งหงุดหงิดทั้งคิดมาก ความรู้สึกตีรวนกันไปหมด ขณะบังคับตัวเองให้เลิกคิดมากและนอนหลับได้สักที เสียงเคาะห้