Todos los capítulos de ปราบพยศนายมาเฟีย: Capítulo 51 - Capítulo 60

มาร์ตินและพรรคพวกเดินทางมาถึงไร่ภูพนาไพรและได้รับการต้อนรับจากเจ้าของไร่อย่างภูผาเป็นอย่างดี พวกเขากำลังประชุมลับเรื่องการตามหาตัวธีโอ ยังคงมีนักสืบเก่งกาจในองค์กรที่ตามติดเรื่องนี้และพบว่าธีโอยังคงวนเวียนแถวโรงแรมเปิดใหม่ของเสี่ยวิชิต คนของแบล็คเรดพบเห็นเขาบ่อยราวกับเจ้าตัวไม่คิดรักษาความปลอดภัยของชีวิตตัวเองอย่างเมื่อก่อน หรือนี่คือสารบางอย่างจากธีโอ แค่คิดเล่นๆ ว่าที่มันยอมปรากฏตัวให้เห็นบ่อย มันเองก็รู้และอยากให้เห็นอยู่แล้วเหมือนกัน กระนั้นข้อสันนิษฐานยังไม่ถูกฟันธง การตามหาตัวธีโอให้เจอต่างหากคือสิ่งที่ต้องทำ และการมาในครั้งนี้ก็ยังมีเรื่องผลประโยชน์ของงานในองค์กรที่ร่วมด้วยช่วยกันบริหาร ไม่ว่าจะฝ่ายไหนก็ต้องได้จับเข่าคุยกันแทบทุกเดือนอย่างที่พวกเขากำลังทำกันอยู่ เมื่อตกลงเรื่องงานเสร็จถึงเวลาเอาจริงเอาจังกับเรื่องของธีโอ หนุ่มๆ สุมหัวพร้อมดำเนินตามแผนที่วางไว้ หากครั้งนี้ยังชวดไม่ได้ตัวมัน พวกเขาก็คงต้องรออีกหลายปีกว่าธีโอจะปรากฏตัวให้เห็นกันอีก แก๊งหนุ่มๆ จับคู่แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม คู่แรกมาร์คัสและมาร์ติน สองแฝดพร้อมด้วยลูกน้องจำนวนหยิบมือมุ่งหน้าเดินทางไปยังโรงแรมเล็

ทั้งสองคนได้จ่ายชดใช้ความเสียดายที่ทำลายทรัพย์สินของทางร้าน ไม่มีใครติดใจเอาผิดคงเพราะแค่เห็นหน้าภูผาก็รู้แล้วว่าเขามีอิทธิพลในถิ่นนี้ คู่ของทะเลและภูผาได้ส่งไม้ต่อให้พายัพและคิเรย์ตามติดรถเก๋งคันสีดำซึ่งเป็นยานพาหนะของธีโอต่อไป ไม่คิดเลยว่าการตามหาตัวเพื่อนคนนี้จะยุ่งยากซับซ้อนวุ่นวายกว่าที่คิด เห็นทีแผนของพวกเขาจะเป็นแค่แผนตื้นๆ เหมือนหลอกเด็ก ไม่สมน้ำสมเนื้อกับความเก่งกาจของมัน จากที่คิดจะจับตัวได้อย่างง่ายๆ ก็กลายเป็นลื่นหลุดมือเหมือนปลาไหลทุกครั้งไป คอนโดหรูในเครืออนันตวรากุล ซาร่าห์เพิ่งกลับมาจากบ้านคุณแม่สามีหลังเข้าไปเยี่ยมท่านและซื้อของบำรุงร่างกายเล็กๆ น้อยๆ ไปฝาก ทั้งคุณหญิงปัทมาและท่านดิฐารักและเอ็นดูเธอเสมือนเป็นสะใภ้จริงๆ ทั้งที่สองคนก็รู้ดีว่าทุกวันนี้ยังคงต้องจ่ายเงินเดือนเธออยู่เพื่อแลกกับข้อตกลงที่ทำกันไว้ กระนั้นดูเหมือนว่าข้อตกลงจะเลือนรางเข้าทุกวัน โดยเฉพาะคุณหญิงปัทมาที่ไม่เคยสนใจมันอยู่แล้ว ยังคงเชื่อเสมอว่าทุกอย่างจะไม่จบลงที่หกเดือน แต่มันจะยาวนานและความรู้สึกบอกว่าจะได้อุ้มหลานก็ใกล้เข้ามาทุกที ซาร่าห์ซื้อของมาเยอะแยะ ซึ่งส่วนมากคือของกินและพวกกับข้

มาร์ตินขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย ก่อนหน้าที่เจอธีโอแล้ววิ่งตามมันมาเขายังไม่ได้บอกเพื่อนสักคน พอจะต่อสายผ่านนาฬิกาอัจฉริยะบนข้อมือ อีกคนก็ปรากฏตัวพอดี “มึงมีอะไรจะคุยกับกู” ประตูห้องฝั่งขวาเปิดออก เสียงขรึมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยอมให้เพื่อนเห็นหน้าเห็นตาสักที“ถ้าจะคุยก็รีบเข้ามาในห้อง” คราวนี้มันยอมกันง่ายๆ จนมาร์ตินเอะใจ “แน่ใจนะว่ามึงอยากคุยกับกูจริงๆ” “เออ มึงจะคุยไหมล่ะ” “คุย แต่กูต้องบอกพวกไอ้พายัพก่อน” มาร์ตินไม่ยอมเข้าห้องจนกว่าธีโอจะอนุญาต และยังหากชักช้ามากกว่านี้มีหวังแผนเขาล่มไม่เป็นท่าแน่ “เออ ก็เรียกพวกมันมาแล้วมึงก็รีบๆ เข้ามาในห้องก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจไม่คุยกับพวกมึงแล้วค่อยเจอกันอีกทีเมื่อชาติต้องการ” “ใจร้อนว่ะ” มาร์ตินยิ้มกริ่มที่อีกฝ่ายยอมรับข้อต่อรองจากเขา เมื่อแจ้งไปกับทางพายัพแล้วว่าธีโอยอมเจอด้วย ฝั่งพวกมันก็คงจะรีบกรูกันมาในอีกไม่นาน “เข้ามาดิ” ธีโอเปิดประตูต้อนรับด้วยสีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนัก มาร์ตินหันมองรอบๆ ก่อนเอ่ยถามประโยคคาใจ “แล้วเพื่อนมึงล่ะ ไม่อยู่ด้วยกันเหรอ” “เพื่อน? เพื่อนคนไหนของมึงกูอยู่คนเดียว” “หึ..มึงอย่าคิดว่าจะโกหกกูได้ เพ

ซาร่าห์ยิ้มหน้าบานเดินเข้าเพนต์เฮาส์อย่างมีความสุข เธอเพิ่งกลับจากไปแฮงเอาต์กับแม่สามีมาหมาดๆ คุณหญิงปัทมาพาไปพบเจอเพื่อนๆ ของท่าน จากนั้นไปงานนิทรรศการศิลปะของศิลปินชื่อดัง เสพรูปภาพและผลงานอาร์ตหลากหลายชนิด ด้านในมีแต่สิ่งน่าสนใจ หันมองทางไหนก็ตื่นตระการตาไปหมด เสร็จแล้วท่านพาเธอทานอาหารฝรั่งเศสร้านโปรด ก่อนแยกย้ายกลับ ซาร่าห์โดนเซอร์ไพรส์ของขวัญจากคุณหญิง เป็นต่างหูแบรนด์เนมดังน่ารักมาก แต่ในเรื่องของราคาไม่น่ารักเลยสักนิด จะปฏิเสธไม่รับไว้ก็ไม่ได้เพราะเป็นของที่ผู้ใหญ่ตั้งใจมอบให้ คุณหญิงยังชักชวนเธอไปพักด้วยกันเพราะเห็นว่าอยู่ตัวคนเดียวที่เพนต์เฮาส์ กว่ามาร์ตินจะกลับกลัวจะเหงา ซึ่งคุณหญิงและท่านดิฐายังไม่รู้เรื่องลูกชายโดนแทงจนต้องเข้าโรงพยาบาลมาร์ตินให้เธอปิดเรื่องนี้ไว้ด้วยไม่อยากให้บุพการีทั้งสองเป็นกังวล เพื่อนคนอื่นก็รูดซิปปากสนิทช่วยกันปิดเป็นความลับ ซาร่าห์เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ได้เวลาวิดีโอคอลหามาร์ติน ในห้องพักฟื้นของเขาไม่เคยเงียบเหงาเลยสักวัน คนที่ผลัดกันเฝ้าก็พวกเพื่อนๆ เขาทั้งนั้น “หวานฉ่ำ อิจฉาคนมีเมียจริงๆ โว้ย” นี่เป็นเสียงของพี่ทะเล เขาคือคนที่อยู่เฝ้า

“คนขี้คุกแบบแกมันก็เป็นได้แค่นี้แหละ เป็นได้แค่พวกชั้นต่ำ โสโครก เดนนรก” นาโนถลึงตากลับอย่างไม่ยอมแพ้ ทุกคำพูดเจ็บแสบของเธอขยี้เน้นๆ ทุกดอกอย่างไม่รู้จักเข็ดหลาบ “มึงอย่าปากดีอีคุณหนู” มือหนาบีบปลายคางมนแน่น เจ็บแปลบเหมือนกระดูกจะแหลกคามือของมัน แม้พยายามสลัดออกด้วยสีหน้าสุดแสนรังเกียจ แต่มันกลับยึดแน่นติดเป็นกาว “งั้นมึงก็คงไม่รู้สินะ ว่าขี้คุกแบบกูก็สามารถเป็นผัวมึงได้เหมือนกัน” โทนเสียงเข้มขรึมน่ากลัวตามด้วยมุมปากหยักยิ้มชั่วร้าย มันขยับตัวเข้าใกล้เด็กสาวพลางสูดดมกลิ่นหอมหวานราวโรคจิตวิปริต นาโนถดสะโพกถอยหนี หน้าสวยซีดเผือด ความกลัวเต้นกระหน่ำในโพรงอก เธอลืมคิดไปเลยว่าไอ้ชั่วนี้มันมองด้วยสายตาหื่นกามมาตั้งแต่แรก และในตอนนี้เธอก็ตกเป็นรอง หากมันคิดจะทำจริงๆ เธอคงไม่รอด “แกอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ถ้าแกทำฉัน ป๊าไม่เอาแกไว้แน่” “ป๊ามึงเป็นใครกูไม่สน กูรู้แค่ว่ามึงมันปากดีจนน่าหาอะไรยัดปาก มึงอยากได้คลิปนักใช่ไหม เดี๋ยวกูจะสนองให้มึงเอง” “คะ.คลิปอะไรของแก” “ก็คลิปลูกคุณหนูอย่างมึงโดนไอ้ขี้คุกแบบกูเอาไง หึ! รังเกียจกูนักใช่ไหม งั้นก็ลองมีผัวเป็นไอ้ขี้คุกดูหน่อยเป็นไง” นาโนอกสั่