Lahat ng Kabanata ng ปราบพยศนายมาเฟีย: Kabanata 61 - Kabanata 70

ตึกแถวเก่า.. เจอของเล่นชิ้นใหม่เป็นธรรมดาที่จะติดใจจนแทบไม่อยากผละตัวไปทำอย่างอื่น เหมือนกับเจตน์ที่เอาแต่รังแกเด็กสาวซ้ำๆ จนลูกคุณหนูอย่างนาโนหมดแรงร้องไห้ เสียงที่เปล่งออกมาคือความเจ็บปวดจากการโดนกระทำชำเราเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ เสียงนั้นดังมาถึงห้องที่พิณอยู่ ห้องเก่าๆ เต็มไปด้วยฝุ่นและของใช้วางระเกะระกะ รวมไปถึงร่างหลานสาวอย่างซาร่าห์ที่โดนหล่อนจับมัดมือมัดเท้าเข้ากับเก้าอี้ มีหล่อนนั่งเฝ้ามาตลอด และหลังผ่านไปหลายชั่วโมงฤทธิ์ยาก็เริ่มหมดลงสักที ร่างเล็กเริ่มรู้สึกตัว หัวสมองของเธอหนึบชาก่อนเริ่มทวีความปวดตุบๆ เหมือนโดนทุบด้วยของแข็ง เปลือกตาหนักอึ้งขยุกขยิกพลางค่อยๆ ลืมมองรอบกายที่สลัวราง ในห้องมีแสงสว่างจากแค่โคมไฟอันเล็กๆ เธอกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนสายตาจะหยุดลงยังผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตามาตลอดชีวิต สมองมึนเบลอเริ่มเรียงลำดับเหตุการณ์ก่อนสลบในทันที “อา..อามาอยู่ที่นี่ได้ไง แล้วนี่..เอ๊ะ มัดฉันไว้ทำไมห้ะ!” ซาร่าห์กระตุกข้อมือซึ่งโดนมัดไพล่หลังติดกับเก้าอี้ เท้าของเธอก็เหมือนกัน คงมีแค่ปากที่ยังแหกร้องอยู่ได้ “ชู่ว! เงียบๆ แกอยากให้ไอ้เจตน์รู้เหรอ

ค่ำคืนแห่งความหวาดกลัวยังไม่จบแค่การหนีเอาตัวรอดจากตึกแถว ด้วยรีบเร่งพากันออกมาจนจำทางผิดๆ ถูกๆ หลงเข้ามาในซอยเปลี่ยว ถนนหนทางซึ่งไร้ผู้คนสัญจรผ่านแถมยังห่างไกลบ้านเรือน รอบข้างเต็มไปด้วยป่ารกร้างแลดูวิเวกวังเวงยังไงชอบกล ยังคงเขย่าขวัญสองสาวที่หนีหัวซุกหัวซุนได้เป็นอย่างดี “ไหวมั้ย” มองดูร่างกายอ่อนระโหยโรยแรงของนาโนแล้ว ซาร่าห์เกิดความสงสารจนลืมเรื่องที่เด็กสาวทำให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้ ทั้งสองคนพากันหนีออกมาจากตึกแถวอย่างทุลักทุเล สิ่งเดียวที่ซาร่าห์คว้าติดมือมาได้คือกระบอกน้ำไว้ดื่มดับกระหาย และถึงแม้นาโนจะมีรถแต่ไอ้เลวเจตน์มันเอากุญแจรถไว้ที่ตัวเอง เธอสองคนเลยต้องพึ่งสองเท้า เหยียบย่ำไปบนถนนคอนกรีตท่ามกลางความมืดมิดยามราตรี สายลมพัดผ่านต้องผิวแก้มและร่างกาย ความเหน็บหนาวมาเยือนซึมแทรกเข้ากระดูก “ตรงนั้นมีรถจอดอยู่นี่น่า เราไปขอความช่วยเหลือเขากันเถอะ” ซาร่าห์มองเห็นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลนักแถมไฟหน้ารถสว่างแสดงว่ามีคนอยู่ด้านใน คิดไม่ถึงในเวลาดึกดื่นค่อนคืนจะยังมีใครขับรถมาแถวนี้อีก นาโนไม่พูดอะไรมาตลอดทางแล้ว เธอหยุดนิ่งเมื่อเห็นรถคันดังกล่าว ใบหน้าเรียบเฉยราวคนไม่มีชีวิตจิตใจหั

นาโนรีบเปิดประตูต้อนรับทันทีโดยลืมไปว่าเธออยู่ในสภาพล่อแหลมแค่ไหน “มึงไปคุยเหอะ กูขอรออยู่แถวๆ นี้” คิเรย์เลือกนั่งปักหลักที่โซฟา ปล่อยให้มาร์ตินได้เคลียร์กับเด็กสาวเพียงสองคน “เฮียมาหาหนูถึงนี่มีอะไรเหรอคะ” ถามอย่างคนไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง สีหน้าใสซื่อไร้เดียงสาของเธอคิดว่าจะตบตาเขาได้อยู่อีกเหรอ “ไปใส่ผ้าให้มันดีๆ ก่อน” “ก็ดีแล้วนี่ไงคะ” นาโนขยับเบียดตัวเองใกล้มาร์ตินจนชายหนุ่มรีบเดินเลี่ยงไปคุยอีกฝั่ง เด็กสาวก็เดินตามมาไม่ห่าง “เฮียยังไม่บอกหนูเลยนะคะว่ามาหาหนูทำไม” “ฉันคิดว่าเธอจะรู้แล้วซะอีก” “หนูจะไปรู้ได้ไงเล่า หรือว่าเฮียคิดถึงหนู” นาโนยิ้มหวาน พยายามขยับเข้าใกล้มาร์ตินจนชายหนุ่มอึดอัด นับว่าเป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงให้ท่าถึงขนาดนี้แต่เขาสะอิดสะเอียนอยากเว้นระยะห่างให้เยอะๆ “คิดถึงเธอเหรอ? คิดสิ..” นาโนได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนยิ้มแป้น แต่แล้วคำต่อมาของเขาดับฝันสลาย เธอหุบยิ้มเกือบไม่ทัน “คิดว่าจะจัดการกับผู้หญิงอย่างเธอยังไงดี” “เฮียพูดอะไรของเฮียคะ” นาโนยังคงยิ้มถามแม้ในใจหวาดกลัวกับสีหน้ายะเยือกเย็นของมาร์ติน แววตาเขาดำมืดทำเธอขนลุกไปหมด หรือว่าเขาจะรู้อะไรมา…

ใช้เวลาไม่นาน ร่างของหญิงสาวปริศนาก็ส่งถึงมือหมอเป็นอันเรียบร้อย ระหว่างรอ..มีคำถามผุดขึ้นในหัวชายหนุ่มมากมาย ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร มาจากที่ไหน โดนใครทำร้ายมาถึงได้มาหลบอยู่ในรถของเขา หากกระถินไม่เปิดไปเจอเข้าก็ไม่อาจรู้เลยว่าจะรอดมาถึงมือหมอไหม “เธอเป็นไงบ้างครับหมอ” ก้านพุ่งตัวหาคุณหมอเป็นคนแรกหลังนั่งรอมาเกือบสองชั่วโมง “ปลอดภัยแล้วครับ แต่อีกสักพักถึงจะฟื้น หมอจะย้ายตัวไปห้องพักผู้ป่วยพิเศษตามที่ญาติแจ้งมานะครับ” ก้านโล่งใจ เขาเป็นคนจัดการทุกอย่างและสวมรอยเป็นญาติของเธอไปก่อน เรื่องอื่นที่คาใจไว้ค่อยถามตอนเธอตื่น ร่างสลบสไลของหญิงสาวในชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลนอนแน่นิ่งยังไม่ได้สติ ที่ศรีษะของเธอมีผ้าพันแผลสีขาวพันไว้รอบๆ แม้ใบหน้าซีดเผือดไร้เครื่องสำอางประทินผิว แต่เธอก็ยังคงดูสวยเอามากๆ เลยล่ะ “พี่ก้าน น้าแก้วบอกกำลังเดินทางมาที่นี่นะ” กระถินรายงานให้ทราบหลังเพิ่งวางสายจากแม่ของก้านไปหมาดๆ “อืม พวกเอ็งหิวกันรึยัง ไปหาอะไรกินกันก่อนก็ได้” “แล้วพี่ล่ะ” “พี่ยังไม่หิว อีกอย่างถ้าไปกันหมดใครจะเฝ้าผู้หญิงคนนี้” “พวกฉันสองคนเฝ้าให้ได้นะพี่ พี่ไปกินข้าวเถอะ ตั้งแต่เมื่อคืนก็ม

อาการของซาร่าห์เริ่มดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากแล้ว แต่เวลาเดินเหินยังรู้สึกปวดหัวตุบๆ ต้องมีคนคอยประคอง บ้างก็กิ่งไผ่ บ้างก็ก้านไม้ เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา กิ่งไผ่ลงไปซื้ออาหารเช้าซึ่งหน้าโรงพยาบาลมีร้านอาหารตามสั่ง ของกินเยอะแยะไปหมด หากมองจากระเบียงห้องพักฟื้นของซาร่าห์ก็จะเห็นผู้คนจับจ่ายซื้อของ บ้างก็นั่งทานอาหารเช้าที่ร้านอย่างคึกคัก “เสร็จแล้วเรียกพี่นะ ไม่ต้องเดินออกมาเอง” “ขอบคุณนะคะพี่ก้าน” ซาร่าห์เข้าทำธุระในห้องน้ำโดยมีก้านไม้คอยช่วยประคอง ไว้ใจเขาไม่ล็อกประตู เมื่อทำธุระเสร็จก้านไม้ก็เข้ามาช่วยพาเธอออกไป “พี่ได้ยินเสียงคนเข้ามา น่าจะเป็นไอ้จอมไอ้โหน” ก้านไม้บอกกับหญิงสาวพลางโอบประคองร่างอรชรให้เดินทรงตัวดีๆ หากแต่เมื่อทั้งคู่เดินกลับมาถึงเตียง บุคคลเข้ามาใหม่ไม่ใช่จอมและโหนแต่อย่างใด ก้านไม้มองพวกเขาอย่างงุนงงคิดว่าคนเข้าห้องผิด เหมือนกับที่อีกฝ่ายจ้องมองเขาด้วยสีหน้าแบบเดียวกัน ส่วนคนตัวเล็กนั้นน้ำตาปริ่ม ปากบางสั่นระริกยามเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่าย “เฮียติน..” เสียงเครือสั่นเอ่ยเรียกชื่อคนเป็นสามี เขาไม่ได้มาตัวคนเดียวแต่ยังมีพี่ชายฝาแฝดอย่างมาร์คัส คิเรย์และมุกดาด้วย