ปราบพยศนายมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เจ้าประคุ๊ณ! ขอให้ตาคู่นั้นที่มันมองเธอเหมือนเกลียดกันมาแต่ชาติปางไหนกระเด็นกระดอนหลุดออกนอกเบ้าทีเถอะซาร่าห์ได้แต่แช่งชักหักกระดูกในใจ เก็บอารมณ์ขุ่นมัวให้ลึกที่สุดเท่าที่จะยัดให้ลึกได้ วันนี้เป็นวันดี เธอต้องทำตัวให้โล่งปลอดโปร่งที่สุด ปั้นหน้ายิ้มเข้าไว้แม้ใจจริงอยากกินหัวใครบางคนตลอดเวลาก็ตาม“เจ้เห็นเฮียคัสถือของขวัญมาด้วย ดีใจเลยล่ะสิ”ซาร่าห์บิดยิ้มแก้เขินเมื่อโดนเพื่อนรุ่นพี่อย่างมุกดาแซวมาอย่างนั้น ตอนนี้คนทั้งคู่นั่งที่โต๊ะเพียงสองคน เฮียคิเรย์กำลังจับกลุ่มกับเพื่อนๆ เขา คุยเรื่องธุรกิจพลางเล่นหมากรุกไปด้วยอย่างสนุกสนานในส่วนอีกฝั่งแตกต่างกันราวนรกสวรรค์ สาวๆ หุ่นแม่พันธุ์ ทรวดทรงองค์เอวชวนมอง ไซต์บิ๊กบึ้มโดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจ ไม่รู้มาร์ตินไปสรรหาสาวๆ เหล่านั้นมาจากไหน เขาคงมีความสุขมากที่โดนรายล้อมไปด้วยผู้หญิงหุ่นน่าขย้ำ อาจมีความสุขถึงขั้นที่ว่าลืมเพื่อนรุ่นพี่ของเธอไปแล้วก็ได้“กระดี๊กระด๊าเชียว เจ้ดูสิ” ซาร่าห์สะกิดแขนมุกดาให้มองไปทางสระว่ายน้ำ นี่มาปาร์ตี้วันเกิดหรือว่าปาร์ตี้อย่างอื่นกันแน่ โชคดีจริงๆ ที่เฮียคัสของเธอเป็นคนรักความสงบ ไม่มีนิสัยอย่างแฝดน้อง ไม่งั้นเธอ

ก็แค่กิจกรรมเข้าจังหวะที่รู้ตัวเองดีว่าช่ำชองเป็นปรมาจารย์มากแค่ไหน แต่ไม่รู้ทำไมครั้งนี้กลับตื่นเต้น หายใจหืดหาดยามฝ่ามือกร้านแนบสัมผัสบนผิวกายเนียนละเอียดคิดเข้าข้างตัวเอง คงเพราะห่างเรื่องอย่างว่าไปนานโข พอกลับมาลงสนามอีกครั้งย่อมมีประหม่าเป็นธรรมดา มาร์ตินสูดลมหายใจลึกพาให้กลิ่นกายหอมหวานจากร่างแบบบางลอยอบอวลเข้าจมูก ริมฝีปากคลอเคลียต้นคอระหงละไล่มาเรื่อยๆ ตามลาดไหล่กลมมน เสียงหวานครางอื้ออึงดังขึ้นเป็นระยะตามการซุกไซ้ไล่เลียของเขา เลือดลมในกายสูบฉีดพอๆ กับอะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน แค่เสียงครางยังหวานจนเขาอยากเข้าไปสำรวจในตัวเธอเร็วๆ “ตัวหอมจังเลยคนสวย” หอมถึงขั้นอยากซุกหน้าไว้ทั้งวันทั้งคืน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดเรือนกายบอบบาง จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เขามีอารมณ์พุ่งสูงขนาดนี้ มาร์ตินรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองจนกายล้อนจ้อนในความมืด ส่วนคนใต้ร่างยังคงไม่ให้ความร่วมมือ เธอนอนนิ่งเป็นผัก รอให้เขาจัดการเองสินะ มือหนาลูบไล้ไปตามร่างหญิงสาว ไอ้ชุดที่เธอสวมใส่ค่อนข้างเป็นอุปสรรคแก่เขาเพราะไม่รู้จะถอดมันอย่างไร มาร์ตินงุ่นง่านและรีบถึงขั้นฉีกกระชากชุดด้วยสองมือเปล่า ซึ่งหากเขา

การทำบุญกับครอบครัวอนันตวรากุลไม่ได้ราบรื่นเท่าที่ควร อาจเป็นเพราะเรื่องวุ่นวายจากเมื่อเช้า สีหน้าอิ่มบุญที่ควรมีจึงถูกแทนที่ด้วยความกระอักกระอ่วนอึดอัดใจก็ลองคิดดูว่าเมื่อคืนโดนเปิดซิงครั้งแรกในชีวิตและนัวกันไปตั้งกี่รอบ พอเช้ามาดันโป๊ะแตกเพราะถูกครอบครัวผู้ชายเจอแบบจะๆ ในสภาพที่มองปราดเดียวก็ดูออกว่าทำอะไรกันมา ก่อนจะกลายเป็นลงเอยด้วยการพามาทำบุญวันเกิดด้วยกัน ชีวิตแบบใด ซาร่าห์งงไปหมด แล้วพอเธอมองหน้าอีกฝ่ายทีไร ต่างก็มีประกายฟ้าแลบเปรี้ยงปร้างผ่านแววตา พร้อมฟาดฟันกันทุกเมื่อ จากที่กล่าวมาทั้งหมดแล้วมันจึงเป็นสาเหตุหลักต้องปฏิเสธความหวังดีของคุณหญิงปัทมา ซึ่งชักชวนค่อนไปทางรบเร้าให้เธอไปทานข้าวด้วยกันต่อ “ไว้โอกาสหน้านะคะคุณหญิง หนูอยากกลับไปพักผ่อนค่ะ” ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสุภาพและยิ้มอ่อนหวาน ผิดกับสายตายามเหลือบมองลูกชายฝาแฝดคนเล็ก สายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ..“เธอไม่อยากไปก็อย่าเซ้าซี้เลยครับแม่ เราไปกันแค่ครอบครัวเราเหอะ จะชวนคนนอกไปด้วยกันทำไม” มาร์ตินผู้ทำหน้าเบื่อโลกมาตลอดเอ่ยบอกมารดาที่เอาแต่จะชวนยัยหัวทองไปด้วยกันให้ได้ จะชวนไปทำไม ชวนไปเพื่อ? พาไปให้เปลืองเง

วันทั้งวันซาร่าห์ใช้ชีวิตอยู่แค่ในห้องบนโรงแรมหรูอย่างคนซังกะตาย ส่วนฝั่งมาร์ตินกลับไปทำงานของตนเช่นเดิม ชีวิตของคนทั้งคู่ต่างก็ดำเนินต่อไปตามปกติอย่างที่มันเป็นมาตลอดหากแต่ที่ไม่ปกติก็คงจะเป็นอาการใจลอย นึกถึงหน้า นึกถึงสัมผัสซาบซ่านถึงอกถึงใจของอีกฝ่ายจนต้องถามตัวเองว่าโดนเล่นของใส่หรือเปล่า “โอ้ยยยย เลิกคิดถึงคนพรรค์นั้นสักทีเถอะ ก็ไม่ถึงกับแย่แต่ไม่ได้วิเศษเลิศเลอ เลิกคิดๆๆ” ซาร่าห์ทึ้งผมตัวเองราวจะกระชากความคิดวุ่นวายทั้งหมดเกี่ยวกับมาร์ตินให้ออกพ้นไปจากหัวเธอ ผู้ชายแบบนั้นครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว“เหอะ! หน้าตาก็งั้นๆ ปากก็แซ่บเกินตัว ไม่เห็นมีอะไรดีสักอย่างแต่ทำไมเข้ามาวอแวในหัวกูตลอดเลยวะ!” ฝ่ายมาร์ตินบ่นพึมพำกับตัวเองขณะหยุดชะงักปลายปากกาเซ็นเอกสารสำคัญสิ่งที่รบกวนเขาในตอนนี้ทำเอาสมาธิกระเจิงหายหมด“นายบ่นอะไรครับ” เมฆเห็นเจ้านายหนุ่มมีอาการแปลกๆ พูดคนเดียวมาตั้งแต่เช้า อดไม่ได้ต้องถามออกไปตามใจอยากรู้“กูถามไรมึงหน่อยสิ” นอกจากไม่ได้คำตอบ นายยังตั้งท่ายิงคำถามใส่เขากลับด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง“สมมติมึงพลาดนอนกับคนที่ตัวเองไม่ชอบขี้หน้า ปกติมันต้องรังเกียจ ต้องโมโห แต

ผ่านมาสองสามวัน ฉันยังคงโดนอาพิณพูดกรอกหูถึงเรื่องเงินตลอด แกบอกจะรีบเอาไปลงทุนซื้อของมาขาย แต่ทำไมความรู้สึกฉันมันบอกว่าลงทุนของแกคือการเอาเงินไปละลายเล่นในบ่อนมากกว่านะ จะยังไงก็ช่าง ฉันยังคงต้องหาให้แกอีก ที่ยอมไม่ได้เป็นเพราะรักอาหรือต้องการตัดความรำคาญ แต่เมื่อตอนพ่อเสียช่วงแรกๆ หนี้ของพ่อโดนอาพิณหาเงินมาใช้คืนให้จนหมด มันเลยเหมือนกับเป็นข้ออ้างให้แกเอามาใช้ทวงบุญคุณ รีดไถเงินจากฉันอย่างไม่จบไม่สิ้น “วันนี้ดูเหม่อๆ นะ เป็นอะไร” นาวินถามฉัน คนนี้คือเพื่อนร่วมงานผู้ชายที่สนิทกันมากเพราะอายุเท่ากัน เริ่มทำงานที่คลับพร้อมกันด้วยคลับที่ว่าเป็นคลับของคุณพายัพ ผู้เป็นเจ้าขององค์กรแบล็คเรด องค์กรมาเฟียขนาดใหญ่ ซ้ำยังเป็นเพื่อนสนิทแก๊งเดียวกับเฮียคัส เฮียตินและเฮียคิเรย์ มีภรรยาเป็นตัวเป็นตนเพิ่งแต่งงานไปเมื่อปีที่แล้วเอง วาสนาผู้หญิงคนนั้นคือน้องต้นหยง น้องเป็นน้องสาวต่างแม่กับเฮียคิเรย์อีกที “ไม่มีอะไร แค่เหนื่อยกับเรื่องที่บ้าน”“อาแกอีกแล้วใช่มั้ย”“อือออ” ฉันพยักหน้าขึ้นลงตอบนาวิน พอพี่คินทร์เพื่อนร่วมงานอีกคนเดินเข้ามารวมกลุ่ม ฉันและนาวินก็เปลี่ยนเรื่องพูดในทันที การท