All Chapters of ปราบพยศนายมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

เลือกซื้อของจนเสร็จ นาโนบอกจะเลี้ยงของอร่อย ซาร่าห์ยังไม่ทันปลีกตัวขอกลับก่อน เด็กสาวก็ลากเธอไปร้านอาหารด้วยกัน แถมยังเป็นร้านญี่ปุ่นคอร์สละเป็นเกือบหมื่น “นาโนพี่ว่าเราทานอาหารข้างนอกไม่ดีกว่าเหรอ ข้างในนี้มัน…” “หรูและดูแพงใช่ไหมล่ะคะ มันก็เหมาะสมกับฐานะพวกเราดีไม่ใช่เหรอ อ้อ..หนูลืมไป พี่ซาร่าห์คงเพิ่งเข้าร้านแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่พี่ไม่ต้องตื่นเต้นนะคะ มีหนูอยู่ทั้งคนหนูไม่ทำให้พี่ขายหน้าแน่ค่ะ” เธอยิ้มหวานตาใสขณะที่คำพูดแต่ล่ะคำมันกำลังแซะกันอย่างเห็นๆ “งั้นมือนี้พี่จ่ายของพี่เองดีกว่า นาโนไม่ต้องเลี้ยงพี่หรอก เก็บเงินที่พ่อให้เอาไว้เลี้ยงตัวเองพอนะคะ” ซาร่าห์ฉีกยิ้มกลับปากแทบจะถึงใบหู ยิ่งคุยกับเด็กคนนี้เหมือนกำลังยืนอยู่ในสงครามประสาท ราวกับว่าใครหัวร้อนก่อน แสดงกิริยาที่แท้จริงออกมาก่อน คนนั้นแพ้… ในระหว่างเชฟกำลังรังสรรค์เมนูให้ดูกันซึ่งๆ หน้าพร้อมบรรยายวัตถุดิบส่วนผสมที่มาที่ไปของชื่อแต่ล่ะเมนูให้ฟัง นาโนพูดคุยกับเชฟอย่างสนิทสนม แต่ภาษาที่คุยกันคือภาษาญี่ปุ่น ซาร่าห์ไม่อาจเข้าใจได้ จึงทำเพียงแค่ยิ้มตาม ความอึดอัดเริ่มก่อตัวขึ้นทีล่ะนิดและมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคนรู้

“แหม พี่ซาร่าห์ก็พูดไป หนูคิดจริงนะคะ” น้ำหน้าอย่างน้องพี่ก็ไม่คิดว่าจะพูดเล่นๆ ค่ะ ซาร่าห์พยายามอดทนที่จะไม่อะไรกับเด็กมันแล้ว แต่ยิ่งเธอเงียบ ไม่สนใจ นังเด็กนี่ก็วอนหาเรื่องให้เธอของขึ้นอยู่เรื่อย หากวันนี้ไม่ได้กระชากหน้ากากออกมา เธอคงนอนไม่หลับ “พี่ถามเธอจริงๆ เถอะนะ ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร อยากได้เฮียตินเหรอ” มาถึงขั้นนี้แล้วคงไม่ต้องเกริ่นแบบอ้อมไปอ้อมมาหรอก ถึงเด็กมันจะหน้าซื่อแต่ใจไม่ซื่อ มันรู้ตัวมันดี “พี่ซาร่าห์ถามตรงจังเลยนะคะ” นาโนหลุดยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่สวยที่เคยสดใสกลับกลายเป็นดำมืด เก็บซ่อนความร้ายกาจไม่มิดอีกต่อไป นี่สินะ..ธาตุแท้ของเด็กคนนี้ “เธอเคยบอกจะมาสอนทำขนมพี่ แต่ก็ไม่เคยโผล่หัวมา พอมาวันนี้เธอดันกลับมาพร้อมสามีพี่ซะงั้น ถ้าไม่ให้เข้าใจแบบนี้ งั้นช่วยอธิบายมาหน่อยสิว่าเธอทำไปเพราะอะไร” นาโนฉีกยิ้มหวานเมื่อซาร่าห์ถามได้ตรงประเด็น ในเมื่ออีกฝ่ายจับไต๋เธอได้แล้ว คงไม่จำเป็นต้องตีหน้าซื่ออีกต่อไป “หนูจะเสียเวลามาสอนพี่ทำขนมทำไมคะในเมื่อเฮียตินไม่อยู่ที่นี่สักหน่อย สู้เอาเวลาไปตามคุณพ่อที่ไซต์งาน ได้เจอเฮียทุกวันไม่ดีกว่าเหรอ อย่างวันนี้หนูก็ได้อยู่ใกล้ช

ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น มาร์ตินเลี่ยงไม่เจอหน้าไม่พูดคุยกับนาโนจนเด็กสาวรู้สึกได้ แม้จะลงทุนตามติดบิดามาถึงไซต์งานก่อสร้างหรือบริษัทอนันตวรากุล น้อยครั้งที่มาร์ตินจะคุยด้วยและชายตามองเธอบ้าง หากเธอไม่ทักเขาก่อน เขาก็นิ่งเฉยเหมือนคนไม่รู้จักกัน นาโนเจ็บใจเป็นที่สุด เธอเล่นบทอ่อนแอยอมเจ็บตัวเรียกร้องความสนใจ หวังว่าเขาจะเข้าข้างและมองเธอด้วยสายตาเอ็นดูเหมือนเมื่อก่อน แต่สิ่งที่ทำไปมันสูญเปล่าทั้งนั้นเพราะมาร์ตินไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ผู้หญิงที่คู่ควรและเพรียบพร้อมกับเขาอย่างเธอ เขากลับไม่เห็นค่า แต่ไปให้ค่ากับคนชั้นต่ำ ราคาถูกเหมือนหาซื้อง่ายตามข้างทาง คนอย่างนังนั่นมันมีอะไรดี นาโนยังคงไม่เลิกหมกมุ่นเรื่องของมาร์ติน นับวันความรู้สึกอยากได้ อยากครอบครอง อยากเอาชนะมันเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ หากไม่ลงมือทำอะไรสักอย่างเธอก็ต้องแพ้ แพ้ผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าแบบซาร่าห์ ซึ่งเธอไม่มีวันยอมมันแน่ “เฮียคะ หนูขอกลับด้วยได้มั้ย ไหนๆ เราก็อยู่ที่เดียวกัน หนูขอกลับด้วยคนนะคะ” เธอแสล๋นหน้าถามเขาก่อน ซึ่งมาร์ตินเพิ่งเดินตรวจเช็คไซต์งานและคุยกับลูกน้องเสร็จ หน้าที่ของเขาในวันน

“เธอเห็นเหรอ” ถามให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง “หึ! ตกใจที่โดนจับได้ล่ะสิ ถ้าอยากมากทำไมเฮียไม่ขอหนูล่ะ หนูแซ่บสู้เด็กนั่นไม่ได้เหรอ หรือชอบแบบแอ๊บแบ๊ว?” มาร์ตินมองเห็นประกายไฟลูกเล็กๆ ลุกวาวอยู่ในดวงตาของซาร่าห์ เธอทำให้เขาเสียววูบแผ่นหลัง ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ลงคออย่างลืมตัว “เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว ฟังฉันอธิบายก่อนสิ” “อธิบายหรือว่าแถ” “จะฟังดีๆ หรือฟังไปด้วยครางไปด้วย” “ฮะ..เฮียจะทำอะไรน่ะ” ซาร่าห์ตกใจที่เขาสอดฝ่ามือเข้ามาในกระโปรงเทนนิสของเธอ หญิงสาวรีบจับแขนมาร์ตินแน่น เธอกลัวว่ามันจะขยับเข้ามาลึกกว่านี้ “เอามือออกเลยนะเฮีย” “ถ้าอยากให้เอาออกก็ฟังที่ฉันพูดให้จบ ถ้าฟังไม่จบแล้วขัดขึ้นมาก่อน เธอโดนฉันล้วงแน่” สีหน้าเคร่งขรึมของเขาไม่มีแววพูดเล่น ซาร่าห์จึงจำยอมพยักหน้าให้อย่างเลี่ยงไม่ได้ มาร์ตินเล่าให้เธอฟังถึงที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่นาโนขอติดรถกลับด้วยแต่เขาปฏิเสธ เธอจึงกลับแท็กซี่แต่ก็ดันดวงซวยเกือบโดนแท็กซี่ขืนใจ แต่โชคเข้าข้างที่มาร์ตินเข้าไปช่วยไว้ได้ทัน เขาเห็นว่าเด็กสาวยังคงหวาดกลัวและขวัญเสียเลยแค่พาไปส่งที่ห้องและนั่งปลอบใจสักพักหนึ่งแค่น

“อื้อ..ไม่ต้องมาไซ้ หนูจะนอน” เสียงเล็กตอบกลับอย่างรำคาญ พยายามย่นคอหนีสัมผัสชวนจั๊กจี้ที่ดอมดมซอกคอเธอไม่หยุด ความรู้สึกช้าหรือยังไงกัน “ปากบอกจะนอนแต่เมื่อกี้ใครมันเอานมถูแขนฉันไม่หยุดเลย หื้ม..” ไม่พูดเปล่า มือสากเลื่อนตะปบทรวงอกสล้างเต็มไม้เต็มมือ ชุดนอนของซาร่าห์ก็ช่างบางแสนบางจนเขาสัมผัสได้ถึงจุกเล็กๆ ที่แข็งชูชัน “ไม่ใส่บราซะด้วย กะยั่วผัวเต็มที่เลยสินะ” “อื้อ..เฮียอย่าบีบ” พยายามปัดป่ายมือเขาออก ขอเล่นตัวเป็นพิธีหน่อยเถอะ เมื่อสักครู่นี้ใครมันทำเมินเธอก่อนเองล่ะ “ข้างบนไม่ใส่บรา แล้วข้างล่างล่ะ” มุมปากเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือปลาหมึกทำงานว่องไวจนซาร่าห์ไล่ปัดไม่ทัน ร่างกายหญิงสาวร้อนรุ่มยามที่สัมผัสหยาบลูบไล้เนื้อตัว มาร์ตินล้วงฝ่ามือเข้าใต้หว่างขาเรียวสวย เขายิ่งยิ้มชอบใจเข้าไปกันใหญ่เมื่อสัมผัสได้ถึงเนินเนื้อสวาทเปียกแฉะ ไร้อาภรณ์ชิ้นน้อยปิดบังของสวยงาม “อ๊ะ..อย่าทำนะเฮีย หนูบอกว่าง่วงไง” ง่วงแบบไหนไม่รู้ถึงได้ห้ามเสียงครางเครือที่เล็ดลอดผ่านริมฝีปากไม่ได้เลย “ง่วงหรือเงี่ยนกันแน่เอาดีๆ แฉะขนาดนี้ให้ฉันช่วยดีกว่ามั้ง” เสียงแหบกระเส่าของมาร์ตินบ่งบอกอารมณ์ความต้องการ