Todos os capítulos de คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Capítulo 51 - Capítulo 60

“ถึงจะมีคนเดินผ่านมาก็ไม่มีใครมองเห็นเราหรอก รถฉันฟิล์มมืดคนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นหรอก ถึงเห็นเดี๋ยวฉันจะรับผิดด้วยการเป็นแฟนเธอเอง”“คุณเลิกพูดเล่นเถอะค่ะ ปล่อยอิงเถอะค่ะ”“ไม่ปล่อย ที่พูดมาทุกอย่างล้วนมาจากใจฉันจริงๆ ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบหรืออะไรทั้งนั้น ฉันจริงจังจริงใจกับเธอจริงๆ”“คุณชอบอิงจริงๆหรือคะ อิงคิดว่าคุณแค่คิดจะมาหลอกกินอิงเล่นๆพอได้แล้วก็ไม่สนใจ”ฉันพูดออกมาด้วยเสียงที่ค่อนข้างที่จะเบา รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเอ่ยถามเขาออกไป ถ้าเขาจริงใจจริงฉันก็อยากจะลองดูเพราะฉันเองก็ชอบเขามากๆ ฉันน่าจะรักเขาไปแล้วด้วยซ้ำ แค่ตอนเขาเมินฉันยังรู้สึกเจ็บขนาดนั้น ฉันลองเอาใจลงไปเล่นกับเขาสักตั้งแม้ทางข้างหน้าเราอาจจะไม่ได้เดินไปด้วยกันได้ แต่อย่างน้อยตอนนี้ฉันลองทำตามใจตัวเองสักครั้งก็ไม่เสียหายอะไร ถ้าถึงวันนั้นฉันจะรักษาใจของฉันเอง แต่อย่างน้อยครั้งหนึ่งฉันก็ได้มีความสุขกับคนที่ฉันรัก“ชอบครับ”“ชอบครับชอบมากๆ ไม่คิดที่จะทิ้งและไม่มีวันทิ้งแน่นอนครับ”“คุณแพกซ์ ห้ามหลอกอิงนะคะ อิงก็ชอบคุณมากๆเหมือนกันค่ะ”ฉันตอบกลับเขาไปน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาเอ่อคลอจะไหลออกมาอยู่ลอมล่อแต่ก็พยายามกล

ตอนนี้ผมขับรถมาจอดที่ ที่จอดรถของประธานบริษัทเป็นที่เรียบร้อยแล้วแต่ผมยังนั่งอยู่บนรถกับน้ำอิง ไม่ยอมปลดล็อคประตูรถให้เธอเปิดลงไป ผมอยากใช้เวลาที่อยู่ด้วยกันสองคนให้นานที่สุด “พี่แพกซ์ ลงกันได้แล้วค่ะเดี๋ยวพี่ไปทำงานสายนะคะ” ฉันเอ่ยพูดกับเขาออกไปหลังจากที่รถเข้ามาจอดได้สักพักแต่เขาก็ไม่ยอมลงรถสักที เอาแต่นั่งลูบมือจับมือของฉันนั่งมองหน้าฉันอยู่แบบนั้น ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะเป็นเอามากถึงขนาดนี้เหมือนกัน ฉันอดยิ้มเอ็นดูให้กับคนตรงหน้าฉันไม่ได้ แต่ฉันกับเขาก็ไม่สามารถที่จะนั่งกันอยู่แบบนี้ได้ เขาก็ต้องไปทำงานส่วนฉันก็ต้องไปฝึกงานเหมือนกันยังไม่รู้เลยว่าต้องไปฝึกตรงส่วนไหนของบริษัทเขาเพราะมันใหญ่โตมาก ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไรถึงจะเดินสำรวจได้ครบทุกชั้นทุกแผนก “พี่อยากอยู่กับอิงแบบนี้ไปนานๆยังไม่อยากไปทำงานเลย” ผมคิดแบบที่พูดออกไปจริงๆตอนนี้ผมไม่อย่างห่างกับน้ำอิงเลยจะว่าผมติดเธอก็ได้ผมยอมรับ อยากอยู่ใกล้อยากเห็นหน้าเธอตลอดเวลา แต่ผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะว่าผมมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ผมจะเสียงานไม่ได้ ไหนจะพนักงานอีกหลายพันชีว

ผมชำเรืองสายตามองเด็กดื้อของผมที่ยืนอยู่ตรงมุมลิฟท์ที่ห่างออกไปจากผมพอสมควร เธอคำนึงถึงความเหมาะสมและสถานที่เสมอ แต่ไม่ใช่สำหรับผมที่แค่เพียงได้อยู่ใกล้เธอผมก็ไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว เพราะผมอยากเป็นของเธอตลอดเวลา ผมจึงใช้วงแขนแกร่งเอื้อมไปคว้าเอวบ้างของเธอให้เข้ามาชิดกับตัวของผม “อ๊ะ คุณแพกซ์จะทำอะไรที่นี่มันที่ทำงานนะคะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น ปล่อยอิงค่ะ” ฉันตกใจกับการกระทำของเขามากที่อยู่ๆเขาก็ดึงฉันมาแนบชิดกับเขา ทั้งกลัวว่าคนอื่นจะเห็นตอนลิฟท์เปิดอีก แค่เริ่มฝึกงานวันแรกก็หัวใจจะวายแล้วน้ำอิง ยังไม่ทันที่จะเริ่มฝึกด้วยซ้ำแล้วกว่าฉันจะฝึกจบจะมีชีวิตรอดมั้ยยัยน้ำอิง “พี่ก็ทำตามที่เธอบอกแล้วนี่ไง ตอนนี้เราก็อยู่กันแค่สองคน” ผมออกแรงกอดรัดให้ตัวเธอมาแนบชิดกับตัวผมมากขึ้นแล้วก้มหน้าลงหอมหัวเธอสูดดมกลิ่นหอมๆของผมเธอเข้าปอด “อิงไม่ได้หมายถึงแบบนี้ค่ะ ที่นี่บริษัทนะคะ ปล่อยอิงก่อนเดี๋ยวมีคนเห็น” “พี่ก็อยากให้คนอื่นเห็นเหมือนกัน ทุกคนจะได้รู้ว่าอิงเป็นแฟนพี่แล้วก็เป็นของพี่คนเดียว” ผมคิดแบบที่พูดออก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ขออนุญาตค่ะ ท่านประธาน” “เชิญครับ” สิ้นสุดเสียงเอ่ยอนุญาตฉันก็ผลักประตูเปิดเข้าไปภายในห้องภาพตรงหน้าคือห้องกว้างและใหญ่มากจัดโซนไว้ได้ลงตัวมาก ฉันจึงไล่สายตามองหาโซนที่ใช้ชงกาแฟ และสะดุดตากับบุคคลที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานที่ตั้งหน้าตั้งตาเซ็นเอกสารอยู่ เขาดูดีมากดูสุขุมนิ่งเหมาะกับตำแหน่งท่านประธานที่สุด ฉันเผลอหลงใหลจ้องมองเขาทำงานอยู่พักใหญ่จนได้สติขึ้นมาว่าตอนนี้ตัวเองมีหน้าที่ต้องไปชงกาแฟให้เขา ฉันสะบัดหน้าไปมาเพื่อไล่ความคิดภายใจและเดินตรงไปยังโซนสำหรับชงกาแฟโดยเฉพาะ ผมยกยิ้มให้กับเด็กน้อยของผมที่เอาแต่ยืนมองผมทำงานด้วยความเอ็นดูแต่ผมรู้ว่าเธอยืนมองผมอยู่แต่ผมไม่ได้เงยหน้ามาเอ่ยทักกับเธอ เพราะงานที่กองอยู่บนโต๊ะล้วนเป็นโครงการด่วนๆทั้งนั้นผมต้องตั้งใจอ่านทุกตัวอักษรแล้วค่อยเซ็นอนุมัติเพื่อป้องกันความผิดพลาดที่จะตามมาภายหลังได้ แต่ก็อดหันไปดูเด็กน้อยของผมที่ตอนนี้ดูตั้งอกตั้งใจชงกาแฟให้ผมอยู่อดที่จะเอ็นดูเธอไม่ได้ “น่ารักชะมัด” จากนั้นผมก็หันไปสนใจเอกสารตรงหน้าต่ออย่างตั้งอกตั้งใจ

“ว่าไงฟ้า”“(อิงว่างมั้ยจะชวนไปเดินเล่นที่ห้าง)”“เราฝึกงานอยู่น่ะฟ้า”“(ได้ที่ฝึกงานแล้วเหรอ แล้วทำไมรีบฝึกจังอะ)”“บริษัทคุณท่านน่ะฟ้า ท่านอยากให้มาลองทำก่อนจะได้ปรับตัว”“(อ๋อ แล้วฝึกกับเจ้านายสุดหล่อหรือเปล่าจ๊ะน้ำอิง)”“พูดอะไรฟ้า แล้วมีธุระแค่ชวนไปกินข้าวหรือว่ามีเรื่องอื่นด้วย”“(แค่อยากหาเพื่อนกินข้าวเป็นเพื่อนและอยากหาคนระบายด้วย)”“ถ้าอย่างงั้นฟ้ามาเจอเราที่ร้านใกล้ๆบริษัทมั้ยเรามีเวลาพัก 1ชั่วโมง”“(เอาไว้วันหลังแล้วกัน เรื่องมันยาวมาก 1 ชั่วโมงไม่พอ แค่นี้ก่อนนะ รีบไปฝึกงานกับเจ้านายสุดหล่อต่อเถอะจ้า บาย)”“น้ำฟ้า” ตู๊ดตู๊ดตู๊ด จากนั้นน้ำฟ้าก็กดวางสายไปยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรต่อเลยด้วยซ้ำ นี่ขนาดน้ำฟ้ายังไม่รู้ว่าฉันกับคุณแพกซ์ตกลงคบกันยังแซวฉันขนาดนี้ แต่ถ้าน้ำฟ้ารู้ขึ้นมาคงจะล้อฉันไม่หยุดแน่ เห้อ ฉันได้แต่ถอนหายใจให้กับสิ่งที่ยังมาไม่ถึงพลันได้สติก็ตอนที่พี่มาริสาเรียกชวนฉันไปกินข้าวกลางวัน "อิง ไปกินข้าวกัน” “ค่ะ” จากนั้นฉันก็ไปทานอาหารกลางวันกับพี่มาริสาที่โรงอาหารพนักงานด้านล่างบริษัทที่มีร้านค้ามากมายบริการขายอาหารมากมายหลายอย่าง จวบจนฉัน