คนที่ไม่คู่ควร(รัก)

ควันบุหรี่สีขาวโพลนลอยคลุ้งอยู่กลางอากาศเนื่องด้วยชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างในมือคีบบุหรี่อยู่ผมนั่งอัดสารนิโคตินเข้าปอดด้วยใบหน้าอันเรียบเฉย ผมนั่งพิงพนักเก้าอี้ทอดสายตามองวิวเมืองผ่านกระจกใส ด้วยแววตาอันนิ่งสงบ (ผม แพกซ์ พัชรดนย์ เลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ อายุ25ปี) ผมนั่งมองแสงไฟยามค่ำคืนที่สวยตระการตา ผมมาเรียนที่ประเทศอังกฤษตั้งแต่จบมัธยมปลายและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่คนเดียว จนตอนนี้ผมเรียนจบปริญญาโทบริหารธุรกิจ เพื่อที่จะรับช่วงต่อจากพ่อเพื่อบริหาร บริษัท เลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ ของเราเนื่องด้วยผมเป็นทายาทเพียงคนเดียวของท่าน จึงหลีกเลี่ยงการรับตำแหน่งไม่ได้ ผมจึงต้องตั้งใจเรียนตั้งแต่ยังเด็ก เพราะพ่อจะเข้มงวดกับผมมากเพราะท่านก็คาดหวังให้ผมรับตำแหน่งต่อจากท่านในยามที่ผมโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ และในที่สุดผมก็เรียนจบตามที่ตั้งใจไว้ถึงเวลาที่ผมต้องเดินทางกลับบ้าน เพื่อไปรับช่วงต่อและเรียนรู้งานต่อจากพ่อ เจ็ดปีที่ผมใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษ โดยไม่กลับประเทศไทยเลย เพราะผมตั้งใจเรียนให้จบแล้วกลับทีเดียว แต่พ่อกลับแม่ท่านทั้งสองก็บินมาเยี่ยมหาผมปีละ 2 ถึง 3 ครั้ง หรือมากกว่านั้นถ้าพ่อมีเวลาว่าง เ

“หึ พอผมมีเมียผมก็ไม่หอมแก้มแม่แล้วครับผมจะไปหอมแก้มเมียแทน” ผมหัวเราะในลำคอและเอ่ยพูดหยอกล้อกับแม่อันที่จริงผมยังไม่เคยคิดเรื่องที่จะมีเมียเลยผมตั้งใจจะทำงานให้เต็มที่และต้องเรียนรู้งานจากพ่อเลยยังไม่คิดเรื่องนั้นพอพูดตอบกลับแม่เสร็จก็พากันไปนั่งยังโซฟาอีกตัวที่อยู่ตัวริม ส่วนพ่อกับแม่นั่งตัวยาวตรงกลาง ส่วนพ่อก็นั่งดูผมกับแม่คุยกันอยู่ แต่พอผมพูดจบพ่อก็เอ่ยถามผมทันที “นี่แกมีแฟนแล้วเหรอ” พ่อถามผมสีหน้าจริงจังไม่รู้ว่าอยากให้ผมมีหรือไม่อยากให้ผมมีก็ไม่รู้เหมือนกันผมเดาใจพ่อไม่ออก “ผมนี่นะครับจะมีแฟน ไม่มีทางเป็นไปได้เลยครับ” ผมตอบกลับพ่อด้วยสีหน้านิ่งเรียบและมองหน้าพ่อกลับ “แกไม่มีใครที่ชอบหรือถูกใจเลยหรือไง” “ไม่มีครับ” “ไม่มีก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวงานเลี้ยงคืนนี้ฉันจะหาเมียให้แกเอง ลูกๆหลานๆของของบริษัทยักใหญ่ต่างๆก็มางานคืนนี้” พ่อพูดบอกกับผมยิ้มๆตอนแรกก็คิดว่าพ่อไม่อยากให้ผมมีแฟน เพราะกลัวผมจะไม่ทุ่มเทกับงาน ที่ไหนได้อยากให้มีสะงั้นงงใจกับพ่อผมมาก “พ่อ... แต่ผมไม่อยากมีครับ” “แต่ฉันอยากมีหล

ตอนนี้เป็นเวลา 1 ทุ่ม ผมเดินมาบริเวณหน้างานเพื่อมายืนรับแขกผู้มาร่วมงานที่พ่อกับแม่ของผมยืนอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ผมเดินใกล้มาถึงตรงที่พวกท่านยืนอยู่แม่ผมก็หันหน้ามาเจอผมพอดี “ตาแพกซ์มาแล้วเหรอลูก มาตรงนี้เร็วลูก” “ครับ” ผมเดินเข้าไปหาท่านที่ยืนอยู่กับแขกอีก3คน พวกท่านกำลังพูดคุยกันอยู่พอผมเดินไปถึงท่านก็แนะนำให้ผมรู้จัก “นี่คุณประดิษฐ์ และคุณนภา เจ้าของบริษัทสุขสวัสดิ์พิพัฒน์ และนี่ก็น้อง เพลง” แม่ผมเอ่ยแนะนำให้ผมรู้จักกับบุคคลทั้ง3 ที่เป็นเจ้าของบริษัทสุขสวัสดิ์พิพัฒน์ เจ้าของหมู่บ้านจัดสรรสุขสวัสดิ์พิพัฒน์ ถือว่าเป็นระดับเศรษฐีที่อยู่ในแวดวงธุรกิจเดียวกับครอบครัวผม “สวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้คนที่น่าจะอายุน่าจะเท่าๆกับพ่อแม่ของผม “สวัสดีหลานชาย” “สวัสดีจ้ะ” ทั้งคุณประดิษฐ์และคุณนภาตอบรับคำทักทายจากผม “หนูเพลงนี่พี่แพกซ์ทำความรู้จักกันไว้สิเผื่ออนาคตข้างจะมีอะไรให้ช่วยเหลือกัน” แม่ผมหันไปพูดกับหญิงสาวแนะนำผมให้เธอรู้จัก พูดจบพวกผู้ใหญ่ก็หันไปมองกันยิ้มๆโดยเฉพาะพ่อของผม ไม

“ขอบคุณทั้งสามท่านครับ เชิญแขกผู้มีเกียรติทุกท่านเพลิดเพลินไปกับงานเลี้ยงคืนนี้ต่อได้เลยครับ ขอบคุณครับ” พิธีกรพูดจบทั้งสามคนก็พากันเดินลงจากเวที นักดนตรีก็เริ่มบรรเลงดนตรีขับกล่อมผู้คนในงานต่อ ทั้งสามคนก็พากันเดินไปพูดคุยกับแขกในงานและแนะนำลูกชายให้กับแขกได้รู้จักหลังจากพูดคุยกับแขกในงานพอสมควร ผมก็เดินแยกออกมาหาเพื่อนรักทั้งสองคนที่มันนั่งดื่มกันอยู่ ส่วนพ่อกับแม่ผมก็เดินไปพูดคุยกับแขกคนอื่นๆต่อ “ไงท่านประธาน พัชรดนย์ ยินดีด้วยครับสำหรับตำแหน่งท่านประธาน” เจ้าเก่าเจ้าเดิมไอ้คชาเพื่อนรักผมเองปากมันพูดยินดีแต่หน้าตามันสวนทางกับคำพูด ผมไม่รู้ว่าผมทนคบมันมานานขนาดนี้ได้ยังไงหรือเพราะไม่มีใครคบกับพวกผมเลยต้องทนคบกันสามคน ยังไม่ทันที่ผมจะตอบกลับไอ้คชาไอ้คิมก็เอ่ยขึ้นมาก่อน “ยินดีด้วยมึง” “อืม ขอบคุณพวกมึงสองคนมาก ขอบใจที่มาร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ด้วย” ผมกล่าวขอบคุณพวกมันสองคนเสร็จก็เดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆไอ้คิมและก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่และทอดสายตามองพวกมันสองคนและมองไปรอบๆบริเวณงานเลี้ยงที่ตอนนี้ผู้คนก็กำ