All Chapters of คนที่ไม่คู่ควร(รัก): Chapter 41 - Chapter 50

ผมมองเธอที่เอาแต่หลบสายตาผมของผมคงจะเขินอายที่ผมรู้ว่าเธอแอบชอบผมเหมือนกัน แล้วก็ดูการกระทำของเธอสิจะไม่ให้ผมชอบเธอได้ยังไง ขนาดตอนที่เธอเขินอายยังหน้ารักเลย “ว่ายังไงชอบฉันหรือเปล่า” “ค่ะ อิงชอบคุณจริงๆ แต่เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ คุณเลิกพูดเรื่องนี้เถอะนะคะ ต่อไปอิงจะไม่เข้าใกล้คุณอีกค่ะ” “ไม่ ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ เราต่างคนก็ต่างชอบพอกัน” “อิงไม่มีอะไรที่เหมาะสมคู่ควรกับคุณเลยค่ะ” “ฉันไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น เธอไม่ต้องคิดมากกับเรื่องพวกนั้น” “ไม่ได้หรอกค่ะ คุณท่านทั้งสองมีพระคุณกับอิงมาก อิงทำให้พวกท่านเสื่อมเสียเพราะอิงไม่ได้หรอกค่ะ” “พ่อแม่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นพวกท่านมีเหตุผลฉันรักใครชอบใครพวกท่านก็รักด้วยนั่นแหละ” “แต่ท่านก็ต้องอยากได้คนที่เหมาะสมกับชาติตระกูลของพวกท่านอยู่ดีนะคะ คนที่สามารถเชิดหน้าชูตาวงตระกูล ไม่ใช่คนใช้จนๆในบ้านแถมยังเป็นเด็กกำพร้าอีก ไม่มีอะไรให้น่าภูมิใจมีแต่กับอายคนค่ะ” ฉันพูดกับเขาด้วยสัจจริงทุกอย่างที่พูดออกมานั้นคือเรื่องจริงที่ไม่อาจหลีก

ฉันนอนมองจ้องเขาอยู่นานจนได้สติว่าวันนี้เขาต้องไปทำงานส่วนฉันสอบเสร็จหมดแล้ว ก็เหลือแค่เพียงหาที่ฝึกงานคิดได้ดังนั้นฉันจึงค่อยๆจับแขนของเขายกออกจากการโอบกอดของฉัน แล้วค่อยๆขยับตัวออกห่างจากเขาเพื่อที่จะลุกไปอาบน้ำรอเขาตื่นจะได้กลับบ้าน แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ออกห่างจากเขา มือหนาก็รั้งเอวคอดกิ่วของฉันเข้าไปอยู่ที่เดิมและโอบกอดฉันไว้ “จะไปไหน” ผมตื่นมามองเธอนอนหลับก่อนหน้านี้แล้ว แต่พอเห็นเธอตื่นผมก็เลยแกล้งทำเป็นนอนหลับต่อจึงรู้ว่าเธอตื่นมามองผมนอนอยู่และพยายามจะหลุดออกจากอ้อมกอดของผม “อิง จะไปอาบน้ำค่ะจะได้กลับบ้าน” “จะรีบทำไมยังเช้าอยู่” “ไปอาบน้ำเถอะค่ะ คุณต้องไปทำงานนะคะ” “ยังไม่อยากลุกเลย” “คุณแพกซ์คะ” ฉันหันไปมองเขาหน้านิ่งจ้องหน้าเขาไม่ละสายตาไปไหน เป็นการใช้สายตาในการกดดันเขา ซึ่งการกระทะเหล่านี้ฉันไม่ควรที่จะกระทำกับเขาด้วยซ้ำ แต่ฉันก็ลืมตัวเผลอแสดงกิริยาเช่นนี้ออกมา กว่าจะรู้ตัวก็ไม่ทันแล้ว “ก็ได้ๆลุกแล้วๆ” ผมยอมจำนนให้แก่เธอยอมปล่อยเธอออกจากอ้อม

“พอเรียนจบเธอก็จะไปจากที่นี่อย่างงั้นเหรอ น้ำอิง แล้วฉันล่ะ สิ่งที่ฉันบอกที่ฉันพูดกับเธอไปไม่มีความหมายเลยงั้นสิ” “เรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะไม่มีอะไรที่อิงเหมาะสมกับคุณเลยสักอย่าง ตอนนี้คุณก็แค่นึกชอบนึกสนุกแต่ถ้าคุณเจอคนที่เพียบพร้อมและเหมาะสมกับคุณทั้งหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูล คุณก็จะไม่สนใจคนไม่มีค่าเด็กกำพร้าแบบอิงหรอกค่ะ” “ฉันบอกเธอแล้วไงว่าฉันไม่เคยสนใจเรื่องพวกนั้น ฉันสนใจแค่เธอ” “เราหยุดพูดเรื่องนี้เถอะนะคะ เดี๋ยวคุณก็เจอคนที่เขาคู่ควรกับคุณทุกด้าน ช่วยจอดรถให้อิงลงด้านหน้าด้วยค่ะ” ผมไม่พูดตอบโต้อะไรเธอออกไปแล้วตบไฟเลี้ยวหมุนพวงมาลัยให้รถจอดข้างฟุตบาทแล้วเหยียบเบรกด้วยความแรงจนเกิดเสียงดัง เอี๊ยด แล้วนั่งนิ่งๆจนเธอหันมาเอ่ยพูดกับผม “ขอบคุณนะคะ ที่ทำตามที่อิงขอ” ฉันยกมือขึ้นไหว้เขาแล้วเอ่ยขอบคุณที่เขาทำตามที่ฉันขอ แต่หน้าเขาไม่แม้แต่จะหันมามองฉันด้วยซ้ำ ความรู้สึกของฉันตอนนี้คือเหมือนมีอะไรมาบีบที่ทรวงอกข้างซ้าย การที่เขาเมินขนาดหน้าเขายังไม่หันมามอง ต่างจากก่อนหน้านี้ที่เขาเอาแต่มองฉันด

“ก็ดีเหมือนกันที่แกให้น้องไปฝึกงานด้วย ถ้าน้องเรียนจบจะได้ทำงานที่บริษัทเราเลย แกจะได้คอยดูน้องด้วยเพราะพ่อกับแม่ก็รักเหมือนลูกเหมือนหลาน ถือว่าเป็นน้องสาวแกแล้วกัน”น้องอะไรกันเล่าพ่อผมไม่อยากได้น้อง แต่ผมอยากได้เมียพ่อพูดไม่ค่อยเข้าหูผมเลยนะวันนี้แต่ฝากไว้ก่อนเพราะต้องยังใช้พ่อเป็นตัวช่วยที่ยัยเด็กน้ำอิงไม่สามารถปฏิเสธได้“ครับผมจะคอยดูให้”“ใครก็ได้ไปเรียกน้ำอิงมาพบฉันหน่อย”ฉันเดินมาถึงยังห้องนั่งเล่นในคฤหาสน์ ฉันยังงงๆอยู่เลยว่าคุณท่านให้คนไปเรียกมาพบท่านทำไมฉันคงไม่ได้ทำอะไรผิดไปใช่มั้ย ฉันยืนคิดอะไรอยู่ตรงหน้าห้องรับแขกจนได้ยินเสียงเรียกของคุณหญิง“น้ำอิงเข้ามาข้างในสิลูก”“ค่ะ”ฉันตอบท่านออกมาแล้วเดินก้มหน้ามือสำรวมผสานกันอยู่ด้านหน้าแล้วลงไปนั่งพับเพรียบยังหน้าโซฟาตรงกับท่านทั้งสอง แล้วก็มีบุคคลที่ฉันไม่อยากเจอนั่งเยื้องๆอยู่ ฉันไม่กล้าสบตาใครเลย เลยนั่งมองมือตัวเองที่ผสานอยู่บนตัก“ขึ้นมานั่งข้างบนโซฟาสิลูก ไม่ต้องนั่งข้างล่างหรอก”ฉันจึงเงยหน้ามองคุณหญิงที่เอ่ยบอกออกมาแบบนั้น ฉันจะกล้าไปนั่งเทียบเคียงพวกคุณๆได้ยังไง แค่นี้พวกท่านก็เมตตาฉันมากแล้ว ฉันจึงเอ่ยตอบท่านด้วยความนอ

ตอนนี้ฉันยืนอยู่ตรงโรงจอดรถกับเขา ฉันได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าเอ่ยพูดอะไรกับเขาออกไปเพราะว่าเมื่อช่วงเช้าก่อนที่เราจะแยกกัน เขาน่าจะโกรธฉันมากเพราะขนาดหน้าฉันเขายังไม่มองเลย“จะยืนอีกนานมั้ย ขึ้นรถสิ”ผมเอ่ยบอกกับน้ำอิงที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จากับผมคงเป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อเช้าก่อนที่เราจะแยกกันที่ผมเมินเธอ แต่ใครจะไปรู้ที่ทำแบบนั้นไปผมแค่แกล้งให้เธอตายใจว่าผมจะไม่ยุ่งกับเธออีกแต่ความจริงคือผมหาวิธีให้เธอมาอยู่ใกล้ผมต่างหากฉันเปิดประตูขึ้นรถทันทีหลังจากที่เขาพูดจบนั่งนิ่งเหมือนหุ่นยนต์กระทั่งจนเขาเปิดประตูรถขึ้นมานั่งทางด้านฝั่งคนขับแล้วกดสตาร์ทเครื่องยนต์ทันทีแต่เขากลับไม่ขับรถออกไป ได้แต่นั่งนิ่งเหมือนคนกำลังใช้ความคิดแต่ฉันก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรกับเขาได้แต่นั่งนิ่งเหมือนเดิม และแล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่ฉันไม่คาดคิดเกิดขึ้น อยู่ๆคุณแพกซ์ก็ยกฉันตัวลอยจากเบาะที่ฉันนั่งตัวลอยลงไปนั่งที่ตักของเขาในท่าหันข้าง ซึ่งตอนนี้ฉันนั่งทับอยู่บนตักเขาแบบเต็มๆ ฉันตกใจเบิกตาโพลงให้กับการกระทำของเขาที่ไม่รู้เขาเป็นบ้าอะไรขึ้นมาถึงยกฉันมานั่งบนตักเขาแบบนี้แล้วนี่ก็ยังเป็นที่บ้านอีกถ้ามีคนผ่านมาเห็นคงไม่ดีแน่