“เจ็บมากมั้ยครับ”ผมจับมือแล้วยกมือขึ้นไปลูบหัวเมียด้วยความเป็นห่วงเพราะภาพในห้องคลอดยังติดตาผมอยู่เลย“ดีขึ้นแล้วค่ะ”คลอดธรรมชาติหายเจ็บไวกว่าผ่าคลอดอย่างที่เขาว่าจริงๆมันเหนื่อยตอนเบ่งนั่นแหละ แต่ของฉันแบ่งตั้งสองคนแทบหมดลมหายใจ แต่พอเย็บแผลเสร็จฉันก็สามารถลุกขึ้นเดินเองได้ปกติแค่รู้สึกเจ็บๆที่น้องสาวเล็กน้อย“ห่างเมียบ้างก็ได้ไอ้น้องเขย หัดดูลูกดูเต้าบ้าง”ผมอดไม่ได้ที่จะแซวมันก็ดูมันสิแทบจะสิงน้องผมอยู่แล้ว ถ้าพวกผมและพวกผู้ใหญ่ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ด้วย มันคงขึ้นไปนอนบนเตียงกับน้องผมไปแล้ว“มึงดูว่ามีที่ให้กูเข้าไปดูลูกมั้ย”ผมมองไปยังรถเข็นเด็กทั้งสองคันที่ตอนนี้ถูกรุมล้อมไปด้วยปู่ทวด ตา ยาย ยาย ปู่ย่า ที่กำลังรุมล้อมดูหลานชายทั้งสองคนอยู่ กำลังหยอกล้อ และพูดคุยกับหลานชายกันเสียงสองเสียงสาม ขนาดมีทีเดียวสองคนยังไม่พอกับความต้องการของผู้ใหญ่เลย ผมมองดุภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข เห็นรอยยิ้มเสียงหัวเราะของคนแก่ ผมก็ดีใจที่เห็นทุกคนมีความสุข รักและเอ็นดูลูกชายทั้งสองคนของผม“คนแก่เห่อหลานก็แบบนี้ มึงไม่น่าได้เลี้ยงเองแล้วล่ะ มึงดูคนช่วยเลี้ยงเยอะมาก”ใช่อย่างที่มันว่าขน
Baca selengkapnya
Masuk
