All Chapters of พ่อเพื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

พริกแกงยิ้มแหยๆ มองพนักงานสาวที่ดูท่าจะตกใจไม่น้อยกับประโยคบอกเล่าของเธอ"แด๊ด ของที่นี่ถูกมากเลยค่ะ ดูสิ เค้าได้ของมาตั้งเยอะ"นัยน์ตาสวยของพริกแกงหันมองข้าวของข้างกายคุณหนูวาดฝันพลางถอนหายใจกับความเยอะที่วาดฝันเล่นกวาดซื้อมาแทบจะทุกอย่าง แล้วไอ้ที่ว่าถูกน่ะ กับร้านข้างทางแบบนี้แต่ต้องจ่ายไปเกือบสองหมื่น ดูจะถูกแค่สำหรับคุณหนูวาดฝันเพื่อนของเธอเท่านั้น"ดีแล้ว งั้นเดี่ยวแด๊ดพาแวะตลาดซื้อของไปกินกันดีไหม""เย้! ไปกันค่าา"ในที่สุด บ้านหลังนี้ก็ทำอะไรเหมือนคนทั่วไปเค้าทำกันสักทีสินะ"เอาปูอลาสก้านึ่งหนึ่งตัว กุ้งมังกรนึ่งสามตัว หอยนางรมสองกิโล ยำไข่แมงดาหนึ่งถ้วย ปลาหมึกย่างโลนึงค่ะ""จ้า สักพักค่อยมาเอานะคะ"พริกแกงยืนนิ่ง มองเพื่อนสาวที่สั่งอาหารน้ำไหลไฟดับด้วยความเหลือจะเชื่อ เยอะขนาดนั้น จะกินยังไงหมดล่ะนั่น"สงสัยล่ะสิ เค้ากับแด๊ดชอบอาหารทะเลม้ากกก กินจุทั้งสองคนเลยยย"ตาสวยมองตามหลังวาดฝันที่เดินไปซื้อนั่นซื้อนี่ในตลาดก่อนจะถอนหายใจ ชีวิตแบบลูกคุณหนูบางทีก็แอบทำให้เธออึดอัดเหมือนกันแฮะ"เอาหอยนางรมเพิ่มไหม มันช่วยเรื่องบนเตียงนะ"พริกแกงยิ้มเยาะคนที่มองตัวเองอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะ

จ๊วบ!เสียงริมฝีปากที่กำลังประสานกันดูดดุนดังไปทั่วห้อง เอวสอบบดลงไปบนกลางกายสาวผ่านเนื้อผ้าจนเรียวขาเล็กอ้าออกเล็กน้อย ไซม่อนค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากอุ่นของคนตัวเล็ก นัยน์ตาคมก็มองสบนัยน์ตากลมโตอย่างเต็มไปด้วยความต้องการ"จำได้ไหมที่เราเล่นเกมส์"แม้จะสงสัยว่าคนตัวโตอยู่ๆ ก็พูดเรื่องเกมส์ขึ้นมาหน้าตายทำไม แต่พริกแกงก็พยักหน้ารับ"ฉันขอสั่งให้เธอ.....เป็นผู้หญิงของฉันคนเดียว"ทำไมคำพูดของเขาพร้อมกับนัยน์ตาคมที่จดจ้องเธอราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวทำให้หัวใจเธอเต้นระรัวถึงขนาดนี้ได้กันนะ หรือเพราะเธอเองก็รู้สึกดีที่เขาขอให้เธอไปเป็นผู้หญิงของเขาคนเดียว ถึงแม้จะเป็นแค่บนเตียงก็ตาม ไม่รู้ว่าเพราะเมา หรือเพราะความรู้สึกของเธอจริงๆ กันแน่ ที่เธออยากจะตอบรับเขาโดยไม่ต้องคิดเหมือนทุกครั้งติ้ด!ๆแต่ก่อนที่จะได้ตอบอะไรคนบนร่างไป มือเล็กก็คว้าโทรศัพท์ที่กำลังดังขึ้นมา พลางเงยหน้ามองคนตัวโตที่ตอนนี้ทั้งคู่กำลังอยู่ในท่าล่อแหลม"รับสิ"ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเบาๆ ก่อนจะกดรับสายและยกโทรศัพท์แนบใบหูช้าๆ'พริกแกงลูก'เสียงอ้อยอิ่งของผู้เป็นแม่ทำให้พริกแกงรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที เวลาแบบนี้ น้ำเ

"พี่ไซม่อนลองทานดูสิคะ ฟาทำเองกับมือเลยนะ"ไซม่อนมองเค้กก้อนเล็กและสวยงามตรงหน้า พร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อยส่งให้ว่าที่เจ้าสาวในเดือนข้างหน้า"ขอบคุณครับ"ไซม่อนตักเค้กเข้าปากพร้อมกับเคี้ยวนิ่งๆ ตอนนี้เขาไม่สามารถเอาใบหน้าของพริกแกงออกจากสมองเขาได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาที ธุระที่พริกแกงต้องไปทำกับใหญ่นั่นอีก พาลให้ไม่มีอารมณ์โฟกัสอะไรสักอย่าง ส่วนหญิงสาวที่มีดีกรีเป็นว่าที่เจ้าสาวของเขาอย่าง ฟาริน ก็เป็นสาวลูกครึ่งที่อายุห่างจากไซม่อนราวๆ ห้าปี ที่สำคัญคือเธอเป็นถึงลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่แห่งเมืองธุรกิจอย่างเม็กซิโก ไม่แปลกที่แม่ของเขาจะอยากได้มาเกี่ยวดอง"พี่ขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีงานต่อ"แม้จะแอบไม่พอใจอยู่บ้างที่คนตัวโตขอปลีกตัวออกจากเธออย่างโจ่งแจ้ง แต่ฟารินก็ทำเพียงยกยิ้มและมองตามแผ่นหลังหนาไปนิ่งๆ"ว้าว เค้กน่ากินจัง"นัยน์ตาเฉี่ยวสวยหันมามองเด็กสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกสาวของว่าที่เจ้าบ่าวก่อนจะยกยิ้ม"น้องวาดฝันชิมดูสิคะ พี่ทำเองเลยนะ"เด็กสาวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะใช้ช้อนตักเค้กเข้าปากพร้อมกับยิ้มกว้าง"เอ แต่ทำไมรสชาติมันถึงเหมือนร้านเค้กที่วาดกับคุณพ่อเคยกินบ่อยๆน้า"นัยน์ตาเฉี่ย

เอี้ยด! รถหรูจอดลงเสียงดัง ก่อนไซม่อนจะเปิดประตูรถเดินเข้าบ้านไปด้วยความหงุดหงิดโดยมีวาดฝันที่ยกยิ้มและวิ่งตามเข้าไปด้วยความพอใจ "แด๊ด!.....รอเค้าด้วย!" นัยน์ตาคมสวยของฟารินมองคนที่พึ่งเดินเข้ามาก่อนจะรีบเดินเข้าไปหยุดเรียวขายาวไว้ด้วยรอยยิ้มจนวาดฝันต้องเบะปากเล็กน้อย "ฟารออยู่เลยค่ะ พี่ไซม่อนไปไหนมาคะ" คุณนายทับทิมที่พึ่งถือถ้วยชาเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็ทอดมองลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยความพอใจ คิดแต่ว่าทั้งสองช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ไซม่อนถอนหายใจเบาๆ ตอนนี้ตัวเขาหงุดหงิดเต็มที ไม่มีอารมณ์มาเอาใจใครนัก "ขอโทษนะครับฟาริน แต่พี่ขอตัว" ฟารินนิ่งค้าง เมื่อไซม่อนเลือกที่จะเดินออกไปจากเธอแบบไม่ใยดี ไม่ต่างจากคุณนายทับทิม ที่ตกใจจนตาโต เพราะลูกชายไม่ใช่คนแข็งกระด้างขนาดนี้ นัยน์ตาเฉี่ยวคมมีอายุหันไปมองหลานสาวเพียงคนเดียวอย่างคาดโทษ แต่วาดฝันกลับไม่ได้เกรงกลัว นัยน์ตาสวยสบกับนัยน์ตาของผู้เป็นย่าอย่างถือดี ก่อนจะเอี้ยวตัวเดินไปอีกทาง "สามหาว" ทับทิมกัดฟัน สายตาที่วาดฝันใช้มองหล่อนช่างถือดีและสามหาวเหมือนไม่มีใครสั่งใครสอนเรื่องมารยาท วาดฝันต้องทำอะไรสักอย่างพาลให้ลูกชายของเธ

พรึ่บ!"ว้าย! ปล่อยนะคะ!"แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว มือหนาก็อุ้มตัวของเธอบาดไปบนบ่าพร้อมกับเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่ฟังเสียงร้องท้วงของเธอแม้แต่นิด"คุณไซม่อน! นี่ปล่อยฉันลงนะคะ!"อีกฝั่งหนึ่ง คนจอมวางแผนก็นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในห้องที่ใหญ่ได้จัดเตรียมไว้ให้ จนใหญ่ต้องส่ายหัว"มีความสุขขนาดนั้นเลยรึไง""ใช่ค่ะ"มือเล็กจับถุงเสื้อผ้าเครื่องใช้ที่เธอเตรียมมาเสร็จสรรพก่อนจะชะงัก แย่แล้ว เธอลืมไปเลยว่าชุดของเธอต้องมีคนช่วยรูดซิปด้านหลัง ไม่งั้นก็คงอาบน้ำไม่ได้"พี่ใหญ่พอจะเรียกแม่บ้านผู้หญิงให้ซักคนได้ไหมคะ"คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยกับสีหน้าที่ดูเป็นกังวลของเด็กสาวตรงหน้า"น่าจะนอนกันหมดแล้วล่ะ คงจะเหนื่อย ถามทำไม"ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะชั่งใจสักพัก"งั้น.....พี่ใหญ่ช่วยรูปซิปให้วาดหน่อยได้ไหมคะ วาดเอื้อมไม่ถึง"ใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนริมฝีปากหนาจะค่อยๆ ยกยิ้มพร้อมกับมองเดรสสายเดี่ยวตัวสวย"ได้สิ"เรียวขายาวของใหญ่เดินอ้อมไปด้านหลังเด็กสาวตัวเล็ก ก่อนมือหนาจับค่อยๆ จับสายซิปและรูดช้าๆ ลมหายใจร้อนที่กำลังรินรดลำคอจากทานด้านหลังทำให้วาดฝันเม้มปากแน่น หัวใจของเธอดันเต้นเร็วขึ้น