บททั้งหมดของ (First love) กลลวง ทวงรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

บุษยาขึ้นมาชั้นผู้บริหารที่เลี้ยวซ้ายจะเป็นห้องท่านประธาน และเลี้ยวขวาสุดจะเป็นห้องของท่านรองประธาน ตรงกลางชั้นเป็นห้องประชุมใหญ่ ห้องประชุมกลาง และห้องประชุมเล็ก ห้องรับรอง ห้องครัว ชั้นผู้บริหารถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ส่วนกิ่งกานดาอยู่บริษัทในเครือที่อยู่ชั้นล่างถัดลงไป1ชั้น ซึ่งเป็นห้องทำงานที่บุษยาพึ่งไปหยิบของใช้สำหรับทำงานขึ้นมาเมื่อสักครู่นี้ กิ่งกานดาเองบางครั้งจะชอบขึ้นมาพบผู้เป็นบิดาที่นานๆจะเข้ามา อาจเป็นเพราะเตรียมที่จะวางมือให้ลูกๆบริหารงานเต็มตัวโต๊ะทำงานของบุษยาคนตัวเล็กต้องนั่งหน้าห้องกันต์พิมุกต์ซึ่งก็มีเลขาสาวชื่อเมตตา หน้าห้องที่มีโต๊ะตัวยาวสำหรับคนนั่งได้3-4 คน แต่ก็มีเพียงเมตตาและผู้ช่วยหนุ่มอย่างพันลภที่นั่งทำงานอยู่หน้าห้องท่านรองประธาน คงเป็นเพราะเขาเองชอบความเป็นส่วนตัวเมตตาเลขาสาวจะดูแลงานเลขางานเอกสารการเตรียมวาระการประชุม นัดลูกค้ารับลูกค้า ส่วนพันลภนั้นทำหน้าที่เป็นมือขวาคนสนิทที่ช่วยงานในเชิงลึก ออกไปพบลูกค้าด้วยเตรียมข้อมูลเชิงลึกที่เป็นความลับธุรกิจ หรือทุกอย่างไม่ว่าจะงานในบริษัทหรือเรื่องส่วนตัวของเจ้านายหนุ่มการทำงานเลขาและผู้ช่วยจึงแยกกันอย่างชัด

ตอนที่ 23 กลัวอดกันต์พิมุกต์พุ่งตัวเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานของตัวเองอย่างรีบร้อน สอดส่ายสายตาไปทั่วเนื่องจากตอนนี้หน้าห้องของเขาไม่มีใครนั่งอยู่สักคน แล้วเลขาของเขาพาบุษยาไปทำแผลที่ไหนกัน เขาเดินมองหาไปทั่วชั้นจึงไปหยุดอยู่ที่ห้องครัวเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกัน“คุณคนสวยเขาเป็นอะไรมากไหมล่ะป้า” เสียงแม่บ้านที่อายุน้อยกว่าถามป้าแม่บ้านที่กำลังง่วนกับการเก็บเศษซากแก้วแตกมาทิ้ง และล้างอุปกรณ์อยู่ในครัว“ก็คงเจ็บอยู่แหละเข่าเขียวช้ำเลย ไม่รู้เจ็บตรงไหนบ้างตอนถูกพื้นเห็นเลือดติดอยู่ที่พื้นน่าจะไม่ใช่เลือดที่นิ้วอย่างเดียวหรอก เฮ้อป้าก็ไม่อยู่แถวนี้ไม่งั้นคงได้ช่วยคุณเขายกไปเสริฟ์” ป้าแม่บ้านเอ่ยออกมาอย่ารู้สึกผิด เพราะสงสารบุษยาที่ตัวบาง ตัวเล็กนิดเดียว “ขอโทษนะครับป้า คุณเมตตาพาบุษยาไปทำแผลที่ไหนครับ” ท่านรองประธานหนุ่มที่ยืนฟังอยู่สักพักถามแม่บ้านขึ้นมาหลังจากที่ฟังแล้วยังไม่รู้ว่าบุษบาอยู่ที่ไหน“อุ๊ยยย ท่านรอง คุณเลขาพาคุณคนสวยไปทำแผลที่ห้องพยาบาลที่ฝ่ายบุคคลค่ะ” ป้าแม่บ้านรีบรายงานเจ้านายหนุ่ม“ขอบคุณครับ” กันต์พิมุกต์รีบเดินไปที่ลิฟต์เพื่อลงไปดูอาการคนตัวเล็ก แต่ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก

แสงสว่างจากพระจันทร์ส่องลอดผ้าม่านสีขาวบนตึกคอนโดสูงระฟ้า เข้ามากระทบหน้าคมสันที่นอนหายใจมีเสียงกรนเบาๆ บ่งบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มยังคงหลับใหลบุษยาที่รู้สึกตัวขึ้นมาเพราะรู้สึกว่ามีอะไรหนักๆ วางไว้ที่เอวส่วนฝ่ามือใหญ่นั้นวางอยู่บนสะโพกกลมของเธอ บุษยาดึงแขนที่โอบกอดออกอย่างเบามือ“ฮื้ออออ จะรีบตื่นไปไหนครับ” คนตัวโตที่รู้สึกตัวเมื่อมีอะไรบางอย่างดิ้นขยุกขยิก เขาเอยถามออกมา เมื่อรู้สึกถูกรบกวนการนอนกอดร่างนิ่มๆ หอมๆ อยู่“จะเช้าแล้วค่ะบัวขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะคะ” เสียงหวานตอบกลับคนตัวเล็กอยากจะไปทำธุระส่วนตัวในยามเช้า แต่ก็ถูกคนตัวโตรวบโอบเอวอย่างรวดเร็วในทันทีที่โดนแกะมือปลาหมึกออก“ธุระอะไรปวดฉี่?” ชายหนุ่มถามเพื่อความแน่ใจ“คะ? .....ก็อาบน้ำเตรียมไปทำงานไงคะ” บุษยาขมวดคิ้วกับคำถามในความสลัว ๆ ที่ยังไม่สว่างหนักที่มีเพียงแสงจากด้านนอก“ยังไม่เช้าเลยจะรีบลุกไปไหน..วันนี้พี่ไม่กินข้าวก็ได้ พี่ขอกินอย่างอื่นแทนนะครับ” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างออดอ้อน และสื่อความหมายแบบที่คนฟังรู้ได้ทันทีว่าหมายถึงอะไร หากเปิดไฟสว่าง เขาคงได้เห็นว่าบุษยาหน้าแดงด้วยความเขินอาย บุษยาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจทำทีจะลุกข

กิ่งกานดาและบุษยาใช้เวลาประชุมงาน รับบลีฟรายละเอียดสินค้าและสถานที่จัดงานเปิดตัวสินค้า ทั้งกิ่งกานดาและบุษยาก็ได้ร่วมกันเสนอไอเดียออกแบบ รูปแบบกับลูกค้าใช้เวลาร่วม3ชม. กว่าจะเรียบร้อย หลังจากประชุมเสร็จเรียบร้อยก็เป็นเวลาที่สองสาวเดินช็อปปิ้งกัน“บัวดูชุดนี้คอลเลคชั่นใหม่สีนี้เหมาะกับบัวนะ” เสียงใสของกิ่งกานเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นชุดมาทาบให้บุษยาสองสาวรูปร่างส่วนสูงพอๆ กัน บุษยาก็ตัวผอมบางกว่าเล็กน้อยแต่ก็ใส่เสื้อผ้าไซค์เดียวกัน“บัวว่ามันโป๊ไปนะคะคุณกิ่ง” บุษยาทำหน้าไม่ค่อยแน่ใจ ดูจากเสื้อผ้าที่กิ่งกานดาส่งให้ทาบกับตัวนั้น แทบจะเป็นเกาะอกที่มีสายเดี่ยวเส้นเล็กๆ ไขว่แค่นั้น และรัดรูปเห็นทุกสัดส่วนบุษยาไม่เคยใส่อะไรที่รัดรูปขนาดนี้“ไม่โป๊หรอกน่าเชื่อกิ่ง สวยมาก เราก็ใส่เสื้อเบลเซอร์ทับแค่นี้ก็เรียบร้อย สวยแล้ว” เจ้าแม่แฟชั่นสาวมั่นอย่างกิ่งกานดาชื่นชอบที่สุดคือการช็อปปิ้งรสนิยมเรื่องการแต่งตัวไม่ต้องพูดถึงแบรนด์เนมทั้งตัวเครื่องประดับน้อยชิ้น แต่ทว่าแต่ล่ะชิ้นนั้นราคาสูงลิ่วเรียกได้ว่าหยิบจับมาใส่เข้ากับเสื้อผ้าที่สวมใส่ได้ออกมาได้ดูดีสวยแพงตามสไตส์สาวมั่นทันสมัย วันนี้กิ่งเธอจึงมีความสุ

“คืนนี้เราจะค้างที่นี่เหรอคะ”บุษยาเดินออกมาห้องน้ำเพียงผ้าขนหนูห่อหุ้มร่างกาย เสื้อผ้าที่ซื้อมาใหม่ก็มีแต่ชุดเดรสรัดรูปเหมาะกับการใส่ไปทำงานอีกทั้งยังไม่ได้ซัก บุษยาคิดในใจชุดชั้นในก็ไม่มี จึงถามคนตัวโตไปแบบนั้นแม้จะดึกมากแล้วก็ตาม“ครับ” คนตัวโตตอบพยักหน้าส่งรอยยิ้มละมุนให้ เขาเดินมาโอบกอดจากด้านหลัง“บัวไม่มีเสื้อผ้าใส่ คุณมีให้ยืมไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถาม จะให้เธอนอนทั้งที่มีแต่ผ้าขนหนูผืนเดียวได้อย่างไร“จะนอนแล้วไม่ต้องใส่หรอก” คนตัวโตตอบกลับอย่างหน้าตาเฉย แม้แต่ตัวเองก็ยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวตัวใหญ่ที่ข้างในก็ไม่ได้ใส่อะไรเลยเหมือนกันคืนนี้จะต้องทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้ได้“แต่ว่า....อุ๊บ อื้ออออ” ริมฝีปากบางถูกปิดด้วยริมฝีปากอุ่น คนตัวเล็กถูกอุ้มไปในท่าเจ้าสาววางบนที่นอนอย่างรีบร้อน วันนี้คนตัวโตดูรีบร้อนราวกับทำเวลา ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้วทันทีที่คนตัวเล็กหลังแตะที่นอนนุ่มขนาดคิงส์ไซค์ คนตัวโตดึงผ้าขนหนูออกจากอย่างง่ายดาย กระตุกเชือกเสื้อคลุมตัวเองออก พรมจูบดูดดื่มแลกลิ้นกับคนตัวเล็กอย่างรู้งาน“อื้มม คืนนี้บัวต้องตามใจพี่นะครับ” คนตัวโตพละออกจากจูบเพียงครู่เดียวเ