บททั้งหมดของ (First love) กลลวง ทวงรัก: บทที่ 51 - บทที่ 60

คุณหญิงกานดาที่แอบนั่งดูในรถห่างๆ ทั้งที่สามีกับลูกสาวกลับกรุงเทพไปแล้วแต่ผู้เป็นแม่ก็ทำทีเป็นอยากพักผ่อนต่อ คุณหญิงขยับแว่นตากันแดด ก่อนที่จะยกหูโทรศัพท์หาใครบางคน ก่อนที่จะให้คนขับรถวนกลับเข้าโรงแรมไปอาหารเมื่อค่ำวันนี้เป็นไปอย่างเรียบง่าย หากแต่ว่าบุษยาที่กินข้าวไม่ค่อยได้เอาแต่เขี่ยข้าวไปมา แตกต่างจากทุกวันที่จะมีคนตัวโตมาขอกินข้าวด้วยแล้วก็ถูกไล่ให้กลับไป แต่ทว่าเขากลับนอนอยู่ที่แคร่หน้าบ้านจนดึกดื่น แน่ใจว่าคนตัวเล็กหลับเขาถึงกลับไปและมาใหม่ตั้งแต่เช้าตรู่ แต่วันนี้ชายหนุ่มกลับไปแล้วไม่มาเหมือนเช่นทุกวัน"คุณหนูอิ่มแล้วเหรอคะ หรือว่าอาหารไม่ถูกปาก" พุตตาลถามด้วยความห่วงใย"เปล่าคะ บัวไม่ค่อยหิว บัวขอตัวก่อนนะคะ" บุษยาขอตัวกลับขึ้นห้องไปบ้านพักหลังนี้เดิมทีเป็นบ้านที่ทำไว้เป็นบ้านสวนที่อยู่หลังโรงแรม ไว้ให้คนสวน คนรับใช้ได้อยู่ บ้านจึงมีขนาดกะทัดรัดเป็นบ้านที่ไม่ได้ใหญ่โตมากนัก แต่ตกแต่งไว้เป็นสัดส่วน"สงสัยเพราะวันนี้คุณกันต์ไม่มาเฝ้าหน้าบ้านเหมือนทุกคืนแน่เลยยาย พี่บัวเลยกินข้าวไม่ลง" เตยหอมกระซิบกระซาบ เดาสาเหตุที่ทำให้บุษยากินข้าวไม่ลง อาการเป็นอย่างที่เห็น"ตอนคุณเขามาเฝ้า

แสงในยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวบาง บอกให้รู้ว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว คนตัวโตรู้สึกตัวตื่น ร่างเล็กนุ่มนอนอยู่ในอ้อมกอด คนตัวเล็กหลับตาพริ้ม ชายหนุ่มใช้นิ้วเขี่ยไรผมที่ปิดใบหน้านวลออกอย่าเบามือ บรรจงจูบหน้าผากอย่างรักใคร่จากนี้ไปเขาจะได้ตื่นมา แล้วพบว่าคนตัวเล็กอยู่ข้างๆแบบนี้ทุกวันแล้วสินะ กันต์พิมุกต์ยกยิ้มอย่างมีความสุข คนตัวเล็กค่อยขยับตัวเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างรบกวนการนอน คนตัวโตรีบหลับตาลงทำทีว่ายังไม่ตื่นบุษยาค่อยๆ ขยับตัวรู้สึกเมื่อยไปทั้งตัวจากกิจกรรมรักที่พึ่งผ่านมาอย่างหนักเมื่อคืน เมื่อตื่นขึ้นพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโต ที่ยังคงหลับตาเสียงหายใจสม่ำเสมอเหมือนคนที่ยังไม่ตื่น บุษยาสำรวจใบหน้าคมใกล้ๆ นานแค่ไหนที่ไม่ได้หลับและตื่นด้วยกันแบบนี้ หากไม่นับเวลาที่ทะเลาะกัน ชายหนุ่มดูแลเป็นอย่างดี มีเพียงแต่เรื่องบนเตียงนี่แหละ ที่เขาดุดัน แต่ก็ต้องยอมตามใจเขาเสียทุกทีบุษยาใช้นิ้วชี้แตะที่ปลายจมูกคม ริมฝีปากกระจับสวยที่เวลาจูบนั้น เรียกว่าจูบสูบวิญญาณเสียอย่างไรอย่างนั้น หนวดเคราที่ขึ้นมาบางๆ คนตัวเล็กสำรวจพลางอมยิ้ม ชื่นชมความหล่อเหลาของเขาแต่ทว่า“อุ๊ย! นี่คุณตื่นแ

หลังจากวันนี้คุณหญิงก็เทียวมาช่วยขายทุกวันเป็นเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วท่าทางจากที่เก้ๆ กังๆ ก็ดูคล่องแคล่วขึ้น@เที่ยงวันศุกร์วันนี้กันต์พิมุกต์ติดประชุมกับทีมงานที่มาประชุมที่ห้องประชุมในโรงแรม เรื่องการเปิดบริษัทใหม่ โชคดีที่คนเก่าคนแก่ของคุณพ่อบุษยาเมื่อว่าที่ลูกเขยของเจ้านายเก่าติดต่อไปก็ลาออกจากบริษัทของอรรนพพ่อของนี่นาเพื่อมาช่วยลูกเขยของผู้มีพระคุณที่เคยร่วมสร้างโรงงานมาด้วยกันทันที เมื่อตอนที่อรรนพเข้ามาซื้อกิจการไว้ ผู้จัดการโรงงานเองก็พอรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วเขาต้องมาร่วมทุนแต่ไปๆ มาๆ กลับกลายเป็นแบบนี้ในทางกฎหมายที่ไม่สามารถเอาผิดได้ สัญญาปากเปล่าที่ไม่มีผลทางกฎหมาย คนเก่าแก่ที่จงรักภักดีกับพ่อของบุษยาจึงลาออกมาอยู่กับกันต์พิมุกต์ทันทีสร้างความไม่พอใจแค้นเคืองให้พ่อลูกสหพงศ์เป็นอย่างมาก @ร้านกินข้าวกับบัวบุษยาที่ยืนตักแกง ตอนนี้ก็ไม่มีหน้าที่ให้ยืนตรงนี้ เพราะโดนแย่งหน้าที่จนต้องไปนั่งเช็ดใบบัว ใบตอง เด็กผักแทน ไม่ว่าจะหยิบจับลุกเดินไปทางไหนก็อยู่ในสายตาของคุณหญิงกานดา จวบจนเมื่อลูกค้าเริ่มทยอยกลับใกล้เวลาปิดร้านแล้ว"เมื่อไหร่คุณหญิงจะกลับกรุงเทพคะ? " เสียงหวานถามขึ้นเมื

ค่ำคืนอันแสนหวานของคู่รักข้าวใหม่ปลามันจะจบเพียงครั้งเดียวคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งเป็นกันต์พิมุกต์ด้วยแล้ว หากไม่ติดว่าคนตัวเล็กท้องอยู่คงได้ข้ามคืนอีกเป็นแน่ แต่ทว่าเขาก็จัดการคนตัวเล็กจบหลับคาอกเหมือนเช่นเคยหากแต่คืนนี้ดีที่เริ่มตั้งแต่หัวค่ำคนตัวเล็กหลับตาพริ้มกอดซบอกแกร่ง คนตัวโตใช้นิ้วเขี่ยไรผม จูบหน้าผากอย่างรักใคร่ก่อนที่จะหลับตามคนตัวเล็กไป เขาเองก็โหมงานหนักคืนนี้คงเป็นคืนที่หลับอย่างมีความสุขกว่าทุกวัน@ห้องประชุมภายในโรงแรม"สวัสดีครับคุณปกรณ์ คุณกันต์ และทุกคนนะครับ วันนี้ทางทีมเจ้าของคดีมาสอบสวนเพิ่มเติม และรายงานผลการสอบสวนนะครับ""สวัสดีครับผู้กำกับต้องขอบคุณเจ้าหน้าที่ที่อำนวยความสะดวกให้ ผลการสอบสวนได้ผลอย่างไรบ้างครับ" คุณปกรณ์เป็นตัวแทนถามแทนทุกคนที่รอคำตอบโดยเฉพาะลูกชายของเขาที่กังวลเรื่องนี้เป็นอย่างมาก"เราหาตัวคนเมาวันนั้นเจอแล้วครับ ผมของเปิดคลิปภาพที่เรารวบรวมมาให้ดูไปด้วยเลยนะครับ คนเมาคนนี้เป็นนักท่องเที่ยว แวะดื่มที่ร้าน xxx คนเดียวและมีเพื่อนมาดื่มด้วย 2คน แล้วแยกจากกัน กล้องวงจรปิดในร้านก็นั้งดื่มนั่งคุยตามปกติ จากนั้นชายคนนี้ก็ขับรถเข้าซอยมา เพื่อไปเข้าห้องพ

@งานเลี้ยงฉลองพิธีสมรสภายในโซนรีสอร์ทปิดรับแขกในค่ำคืนนี้มีเพียงคนในตระกูลเลิศวิริยะไพบูลย์ และเพื่อนสนิทของบ่าวสาวเท่านั้น สถานที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงาม โต๊ะเก้าอี้ผูกโบว์สีขาวสวยงาม ดอกไม้ส่งกลิ่นหอมไปทั่วงาน แม้จะจัดแค่ภายในแต่ช่างภาพประจำบริษัทอย่างณดล ก็มาทำหน้าที่เก็บภาพในค่ำคืนนี้ เพียงแต่ความรู้สึกเปลี่ยนไปมีเพียงความยินดีและหวังดีให้บุษยาที่ครั้งหนึ่งเขาคิดว่าคงเป็นการแอบปลื้ม ซึ่งอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการหลงรักเพียงแต่มันยังไม่ได้ถลำไปไกล เขาส่งยิ้มให้เจ้าสาวด้วยความยินดีเมื่อคู่บ่าวสาวมาถึง"มองตาละห้อยเลยนะคุณไอ้กันต์มันแต่งงานไปแล้วถ้าคุณไม่มีใครเอา ผมยอมให้แก้ขัดได้นะ"หมอเคนที่นั่งโต๊ะเพื่อนเจ้าบ่าว แซะวิกกี้ที่ยิ้มให้เจ้าบ่าว แล้วสีหน้าเศร้าลงเมื่ออดคิดไม่ได้ว่าตรงที่ข้างๆเจ้าบ่าวเธอเคยวาดฝันไว้ว่าจะเป็นตัวเอง แต่ก็ต้องพยายามบอกตัวเองว่ามันจบไปแล้ว แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อยังไม่มีผู้ชายคนไหนที่ใกล้เคียงสเป็คที่วางไว้เลยสักคน "หมอเคน! คุณนี่มันเป็นคนน่าเกลียดเปิดเผยจริงๆ ต่อให้ในโลกมีคุณเป็นผู้ชายคนเดียว ฉันยอมโสดตลอดชีวิตดีกว่า""หึหึ พูดเล่นก็รู้จักแยกแยะบ้างนะ ต่อให้