บททั้งหมดของ (First love) กลลวง ทวงรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

บรรยากาศในช่วงเช้าๆ ยังไม่สายมากนักลมพัดผ่านมาเย็น ๆ ในศาลาริมน้ำที่มีสระบัวเล็ก ๆ ภายในบ้านสวน แถวชานเมืองที่ไม่ไกลจากกรุงเทพมากนัก บุษยานั่งคิดถึงชีวิตที่ผ่านมาในมือเธอถือกรอบรูปครอบครัวที่ภาพพ่อแม่และเธอนั่งอยู่ตรงกลางทั้ง3คนกอดกัน ซึ่งเป็นภาพสุดท้ายที่ทั้งสามคนได้อยู่ด้วยกันในงานครบรอบวันเกิดเมื่อ 5 ปีที่แล้วของเธอเอง บุษยายิ้มบาง ๆ พร้อมกับถอนหายใจ หยิบชุดครุยที่เช่ามาเพื่อรับปริญญาในอีกไม่กี่วันข้างหน้ามือก็ลูบชุดครุยเบา ๆในใจก็คิดคงจะดีถ้าพ่อยังอยู่ในวันที่สำเร็จการศึกษา และคงจะดีถ้าแม่ของเธอแข็งแร็งพอที่จะไปงานรับปริญญาของเธอได้ ความรู้สึกมากมากมายทำให้น้ำตาไหลออกจากตาทั้งสองข้าง ลมเย็นๆเสียงนกร้องจิ๊บๆรอบๆตัว เหมือนเป็นการปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยของบุษยาให้ดีขึ้นมาบ้าง บุษยายกมือขึ้นมาป้ายน้ำตา หน้าสวยจิ้มลิ้มมีรอยยิ้มขึ้นเมื่อรู้สึกภูมิใจในตัวเองที่สู้ชีวิตมาถึงวันนี้ได้ ทันใดนั้นบุษจาต้องหยุดคิดทุกสิ่งเมื่อมีเสียงดังใกล้ๆ ตุบ!!“ โอ๊ยยยย ฮือ หกหมดเลย” บุษยารีบหันไปดูตามเสียงพลันรีบลุกขึ้นไปดูเสียงหวานเอ่ยถาม "เตยหอม เป็นอะไรหรือเปล่าเจ็บไหมจ๊ะ" "พี่บัว เตยสะดุดรากมะม่ว

“ตากันต์ลูก! นั่นลูกจะเดินไปไหนแม่อยู่ห้องตรวจทางนี้” ชายหนุ่มถอนหายใจออกอย่างเสียดายแต่กลับมาวางสีหน้าราบเรียบดังเดิม “เอ่อออ อ้อครับคุณแม่ตรวจเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ ผลตรวจปกติไหมครับ”“เรียบร้อยแล้วไปกลับกันเถอะ วันนี้ลูกมีประชุมกับลูกค้าไม่ใช่หรอ” คุณหญิงกาญดาก็ดึงมือลูกชายมาจับเดินออกไปจากตรงนั้น กันต์พิมุกต์หันไปมองหาร่างเล็กก็ไม่พบแล้ว “มองหาอะไรลูก”“อ้อเปล่าครับผมว่าจะไปห้องน้ำ คุณแม่จะไปหาคุณพ่อที่บริษัทหรือว่าจะให้ผมแวะส่งที่บ้านครับ” ชายหนุ่มที่พาแม่มาตรวจสุขภาพเป็นประจำที่มีโอกาสเนื่องจากโรงพยาบาลเป็นทางผ่านระว่างบ้านกับที่ทำงานจึงอาสามาส่ง“แม่กลับบ้านดีกว่านะ วันนี้แม่จะเตรียมของโปรดลูกไว้ รีบกลับบ้านนะวันนี้แม่ชวนหนูนีน่ามาทานข้าวด้วยจะได้รู้จักกันไว้” กันต์พิมุกต์ได้แต่ถอนหายใจอย่ารู้ทันว่าคุณแม่จะนัดให้ดูตัวสาวอีกแล้ว “คุณแม่ครับผมว่า…” เสียงที่จะปฎิเสธบ่ายเบี่ยงเหมือนทุกครั้งทำให้คุณหญิงกาญดาผู้เป็นแม่รู้ทันรีบพูดขึ้นมา“แค่ทำความรู้จักกันค่ะลูกไม่ได้เสียหายนี่ น้องพึ่งกลับมาจากเมืองนอกจะเข้าไปช่วยงานธุรกิจครอบครัวลุงนพอ่ะลูก ที่เค้าเช่าอาคารสำนักงานใหญ่ตึกเราอยู

วันที่บุษยารอคอยวันพรุ่งนี้แล้วสินะ วันที่ต้องเริ่มงานเป็นวันแรก คอนโดของบุษยาที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานมากนักเธอเลือกที่จะเดินทางไปทำงานด้วยรถไฟฟ้า เนื่องจากตึกของเคเควาย กรุ๊ป(KKY Group) ก็อยู่ในย่านธุรกิจ ออกจากสถานีรถไฟฟ้า เดินอีกนีดหน่อยก็ถึงที่ทำงาน ก็ถือว่าสะดวกสบาย ซึ่งคอนโดและรถยนต์เป็นของขวัญที่พ่อและแม่ซื้อให้เป็นของขวัญเนื่องจากสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ เธอจึงตั้งใจที่จะเก็บรักษาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ส่วนรถบุษยาไม่นำมาใช้ เธอเก็บไว้ที่บ้านเพื่อให้ลุงสนไว้ใช้เพื่อไปตลาดซื้อของ และพาคุณปทุมวดีไปหาหมอ คอนโดนี้เธอขอให้ขายเมื่อตอนที่ครอบครัวลำบากแต่พ่อและแม่ก็เลือกที่จะเก็บมันไว้ให้เก็บเธอไว้อาศัยตอนไปเรียนและทำงานลูกสาวเพียงคนเดียวจะได้ไม่ลำบาก เนื่องจากเป็นชื่อของบุษยาจึงไม่ถูกยึดเพื่อไปขายทอดตลาดเหมือนกับทรัพย์สินที่เป็นของพ่อ @อาคารสำนักงานKKY Group 08.30 น.บุษยามาถึงที่ทำงานวันนี้เป็นวันแรกที่ได้ใส่ชุดทำงาน ไม่ใช่ชุดนักศึกษาบุษยาเลือกใส่ชุดเดรสสีเหลืองอ่อนพาสเทลแขนกุด เสื้อเบสเซอร์(สูท)สีขาว ขับผิวขาวชวนมองผมสีน้ำตาลวัยรุ่นตามสมัย แก้มใส ปากอมชมพู แม้จะไม่ได้แต่งหน้าอะไ

เมื่อลิฟต์ถึงชั้นแคนทีน(โรงอาหาร) พนักงานที่อยู่ในลิฟต์ก็ทยอยออกจากลิฟต์รวมถึงณดลและบุษยา แต่ด้วยบุษยาที่ถูกเบียดให้ไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของกันต์พิมุกต์จะออกซ้ายที่ติดนี่นา จะเดินออกขวาก็ติดพันลภผู้ช่วยหนุ่ม“ขอโทษนะคะ ขออนุญาติ เอ่อ..ขอทางด้วยค่ะ” คนตัวสูงชำเรืองมองด้วยหางตา และทำหน้านิ่งก่อนที่จะหันไปคุยกับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ข้างๆ “คุณนี่นาเชิญครับ”พร้อมกับทำท่าเชิญสาวสวยให้เดินออกจากลิฟต์ ทางด้านนีน่าก็ทำท่างแปลกใจว่าวันนี้ที่จะได้เป็นทานข้าวกับผู้บริหารหนุ่มที่ทั้งหล่อและโคตรรวยคือเขาจะพาเธอไปทานข้าวที่โรงอาหารร่วมกับพนักงานนี่นะเหรอ ถึงจะเป็นในห้องแอร์อาหารสะอาดก็เถอะ มันไม่เหมือนที่คิดไว้“อ้อค่ะๆ เราจะทานข้าวกันที่แคนทีนหรอคะพี่กันต์ พอดีเลยค่ะ นีน่าอยากทานอะไรแปลกๆพอดี” ในใจคิดว่าเราจะไปทานที่ห้องอาหารที่โรงแรมตรงข้ามอาคารนี้เสียอีก แต่ไม่เป็นไรก็ดีเหมือนกันจะได้เปิดตัวให้พนักงานเห็นกันไป นีน่ายกยิ้มมุมปาก@แคนทีน“บัวอยากกินอะไรเดี่ยวเราไปซื้อให้นั่งจองที่รอตรงนี้แหล่ะ” ณดลหันมาถามบุษยาหลังจากที่จับจองที่นั่ง“ณดลกินอะไร” เสียงหวานถามความเห็นขอเพื่อนชาย“เราว่าร้านก๋วยเตี๋

ท่านรองประธานเดินออกจากห้องน้องสาวก็เดินผ่านแผนกออกแบบไปเพื่อที่จะไปลิฟต์แต่สายตากวาดมองรอบๆ ก็ไม่เห็นคนตัวเล็กที่มองหาจนชะลอเพื่อที่จะหยุดหาเพื่อให้แน่ใจ “ตอนนี้แผนกออกแบบเรามีทั้งหมดกี่คนครับ” เป็นสองที่ตอบเจ้านายหนุ่ม“มี 5คนครับท่านรอง มีผมสองคน น้องอีก2คนไปลูกค้า และก็น้องบัวพนักงานใหม่ และก็ถ้ารวมคุณกิ่งก็6คนครับ”“แล้วพนักงานใหม่ไปไหนล่ะ ทำงานเป็น ไงบ้าง” ถามพลางกวาดสายตาหาจนพนักงานสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างสงสัยเจ้านายหนุ่มมาแปลก ท่านรองประธานจึงพูดต่อเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตมันก็แปลกอยู่เหมือนกันเขาเองก็ไม่แทบจะไม่ลงมาแผนกนี้เลยด้วยซ้ำส่วนมากก็จะเป็นน้องสาวที่ขึ้นไปพบ“นั่งเบียดกันอึดอัดไหม ผมกำลังให้กิ่งดูที่นั่งให้นะ เดี๋ยวจะทำงานไม่สะดวกกัน”“ขอบคุณครับท่านรอง....เอ่อน้องบัวเค้าขอลางานด่วนครับพอดีเมื่อครู่เห็นคุณกิ่งติดคุยงานกับท่านรองน้องเลยรีบออกไปด่วน ฝากพวกผมแจ้งคุณกิ่งแทนเห็นบอกว่าแม่ไม่สบายอาการไม่ดีครับ”“แม่ไม่สบายงั้นเหรอ...งั้นผมไปล่ะ” ทั้งสองหนุ่มก็โค้งคำนับให้เจ้านายหนุ่มก่อนที่จะหันมาคุยกัน“แกว่าไหมตั้งแต่น้องบัวของฉันเข้ามาอะไรๆก็สวยงามไปหมด หันไปก็เจอของสวยๆงามๆ