บททั้งหมดของ (First love) กลลวง ทวงรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

“คนรูปหล่อคนนี้จ๊ะ เขาบอกว่าเขาเป็นแฟนพี่บัวนะจ๊ะ” เสียงใสเจื้อยแจ้วของเด็กสาวเตยหอมที่โตเป็นสาวแล้ว แต่แก่นซนไม่ยอมโต เตยหอมที่วิ่งนำมาก่อนคนตัวสูงโปร่งที่เดินตามหลังมา“คุณกันต์!” บุษยาตกใจเมื่อร่างสูงโปร่งเดินมายื่นอยู่ตรงหน้าศาลาริมน้ำ“สวัสดีครับคุณน้า” กันต์พิมุกต์มองหน้าบุษยาแล้วอมยิ้มก่อนที่จะหันมายกมือไหว้คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ของผู้หญิงที่ตัวเองรัก“เอ่อสวัสดีจ๊ะ นั่นพี่กันต์หรอลูก” ผู้เป็นแม่ยกมือรับไหว้หน้างงๆ ก่อนที่จะหันมากระซิบถามลูกสาวเบาๆ บุษยาตอบค่ะเบาๆ พร้อมพยักหน้ารับหลบสายตาผู้เป็นแม่ ก่อนจะหันไปทำหน้าปรามคนตัวโตที่กลัวจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ แต่คนตัวโตกลับยืนยกยิ้มมุมปากสีหน้าแสดงออกว่ามีความสุขภายในบ้านหลังเล็กๆ กะทัดรัดเป็นสัดส่วนบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นที่กำลังจะเริ่มขึ้น บุษยาและเตยหอมช่วยกันยกอาหารขึ้นโต๊ะ อาหารก็กินง่ายๆ แกงข่าไก่ ไข่เจียว น้ำพริกผักลวกผักสดที่เก็บมาจากในสวน กันต์พิมุกต์มองอาหารที่บุษยาถือมาวางสุดท้ายคือชุดน้ำพริกผัก ชายหนุ่มมองอาหารตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นเห็นว่า แม่ของบุษยาอมยิ้มอยู่“พอจะกินได้ไหม ผักนี่พี่พุดตาลกับลุงสนเก็บมาจากในสวนส

“ป่ะ ปล่อยยย อืม อื้อ” คนตัวเล็กไม่มีโอกาสที่จะได้พูดแม้แต่คำเดียวข้อมือเล็กถูกรวบไว้ด้านบนหัวแนบไปกับพื้นโซฟาร์ ริมฝีปากบางถูกคนตัวโตบดจูบอย่างรุนแรงด้วยอารมณ์โมโห คนตัวเล็กส่ายหน้าเหวี่ยงหลบริมฝีปากร้อนแต่หนีไม่พ้น มือใหญ่อีกข้างของเขาปลดเสื้อผ้าของคนตัวเล็กออกด้วยความชำนาญในขณะที่ริมฝีปาก และจมูกคมเปลี่ยนซุกไซ้ซอกคอขาวคนตัวเล็กดิ้นจนหมดแรง ทั้งที่ใจบอกให้ไม่ยอมแต่ร่างกายกับสนองต่อทุกการสัมผัสจากคนตัวโต"ดูสิถ้าไอ้ผู้ชายพวกนั้นมันรู้ว่าเธอเป็นเมียฉันมันยังจะอยากได้เธออยู่ไหม"เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กหมดแรงดิ้นต่อต้านมือใหญ่สอดเข้าไปปลอดชั้นในเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่แยแส ปากร้อนอ้างับดูดดึงยอดอกอวบอย่างแรง เขาทำอย่างจงใจให้เกิดร่องรอย"อ๊ะ! ฉันเจ็บนะ" แต่ดูเหมือนคนตัวโตทำราวกับว่าไม่ได้ยิน ปากร้อนของเขาดูดเสียสลับข้างอย่างเอาแต่ใจ จัดการเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เขาส่งนิ้วเข้าไปทักทายร่องคับแคบ นิ้วหมุนวนสะกิดจุดที่ไวต่อความรู้สึก ทำให้คนใต้ร่างส่งเสียงครางอย่าห้ามไว้ไม่ได้ คนตัวโตยิ่งได้ใจใช้ปากไล้ลงไปตรงกลางหวังจะใช้ลิ้นเพื่อทรมานคนตัวเล็กให้มีความต้องการจนต้องร้องขอ“อ๊ะ อย่า

ทางด้านกันต์พิมุกต์ หลังจากที่ปลีกตัวจากกองทัพนักข่าวได้ เขาก็เดินตามหาบุษยาแต่ก็ไม่พบ ชายหนุ่มโทรหาบุษยาหรือว่าคนตัวเล็กจะกลับแล้ว แต่งานก็ยังไม่จบฝ่ายจัดงานต้องกลับหลังจากงานจบแขกในงานกลับแล้วนี่นา แต่คนตัวเล็กหายไปไหนนะ แต่ทว่า"ตากัตน์ลูก! คุณพ่อเรียกหาไปทำความรู้จักกับเพื่อนคุณพ่อไว้สิลูก อย่าให้ผู้ใหญ่รอนาน" คุณหญิงกานดาผู้เป็นแม่เอ่ยปากบอกลูกชายสุดที่รักที่กำลังมีทีท่าลังเล เหมือนจะไม่ได้เร่งรีบไปความคำที่แม่บอก ท่าทีกระวนกระวายเหมือนกำลังมองหาอะไรอยู่"ครับคุณแม่" กันต์พิมุกต์จำเป็นต้องไปพบทำความรู้จักกับนักธุรกิจที่ผู้เป็นพ่อจะแนะนำให้รู้จัก"เฮ้อ พรู้ววว" บุษยาถอนหายใจเพื่อระบายความรู้สึกที่ทั้งเหนื่อยล้าทั้งกายและใจในห้องน้ำหลังจากที่ปล่อยคิวนักข่าว ฟังการสัมภาษณ์จบลง กรโปรเจคเมเนอเจอร์ที่ดูแลงานนี้ก็มาถึงพอดี บุษยาที่เข้ามาเข้าห้องน้ำก่อนที่จะกลับโรงพยาบาล แต่ก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น"เธอคงเห็นแล้วใช่ไหมว่าใครที่เหมาะสมกับตากันต์ ถ้าเธอลำบากจำเป็นต้องใช้เงินฉันช่วยเธอได้นะ ขอแค่เธอยอมออกไปจากชีวิตลูกชายฉัน ต้องการเท่าไหร่บอกฉันมาได้เลย" คุณหญิงกานดาที่เดินเข้ามาให้ห้

บุษยานอนร้องไห้สะอึกสะเอื้อนด้วยความเสียใจเมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ภายในห้องเพียงลำพัง ห้องปิดม่านมืดสนิทมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเท่านั้น "อึกๆ ฮืออออ" เสียงร้องไห้สะเอื้อนคล้ายกับคนละเมอ แต่ทว่ามีแสงจากประตูที่เปิดเข้ามา "บัว ลูกไม่ต้องร้องไห้ พ่ออยู่นี่ลูกไม่ต้องร้องไห้นะคนเก่งของพ่อ" ผู้เป็นพ่อนั่งลงที่บนชอบที่เตียงนอนเอามือลูบหัวลูกสาวสุดที่รักอย่างเบามือ"คุณพ่อ! คุณพ่อมาหาบัวจริงๆด้วย ฮือออออ" บุษยาลุกขึ้นนั่งโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อ"ใช่ลูกต่อไปนี้พ่อกับแม่จะอยู่กับลูกไม่หนีไปไหน" เสียงของผู้เป็นแม่ก็แทรกขึ้นมา ผู้เป็นแม่มานั่งลงข้างผู้เป็นพ่อแล้วลูบหัวลูกสาว บุษยากอดทั้งสองแล้วร้องไห้เสียงดัง"คุณพ่อ คุณแม่อย่าพึ่งไป อย่าไป อย่าไปอึก อึก " คนตัวเล็กละเมอฝันร้าย"บัว บัว ฝันเหรอครับ อย่าร้องๆ โอ๋" คนตัวโตสะดุ้งตื่นเข้าไปกอดปลอบคนตัวเล็กที่ร้องไห้ละเมอเขากอดปลอบลูบหัวเบาๆ จนคนตัวเล็กหลับไป แสงแดดสาดส่องเข้ามาผ่านม่านที่ถูกเปิดไว้ ห้องนอนว่างเปล่ามีเพียงตัวเองที่นอนเปลือยอยู่ใต้ผ้าห่มนี่เขาทิ้งเราไว้คนเดียวเหรอ "ฮืออออ คุณพ่อ คุณแม่ ฮืออ " บุษยาสะดุ้งตื่นและร

"นม...ลุงสนคะ หรือว่าพวกเราไปจากที่นี่ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีไหมคะ" คนตัวเล็กถอนหายใจ หากเขาหมั้นหมายกับนี่นาเมื่อไหร่ เธอเองก็คงไม่เก่งพอที่เก็บความรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และทำงานที่นั่นต่อไปได้อีก"คุณหนูเราจะหนีไปทำไมคะ ที่นีมันบ้านของเรา เราก็อยู่ของเรา เขาก็อยู่ของเขา เราไม่จำเป็นต้องหนีไปไหน" หญิงชราบอกผู้เป็นนายที่ตัวเองรักราวกับลูกแท้ๆ @ตึกอาคารสำนักงานเคเควาย กรุ๊ปบุษยามาถึงที่ทำงานด้วยรถยนต์คันเก่าของที่บ้าน ตั้งแต่คืนรถที่เขาซื้อให้ไป เธอก็เดินทางด้วยรถสาธารณะ จนเกิดเรื่องขึ้นรถก็ยังจอดไว้ที่เดิม วันนี้ตั้งใจจะมาเคลียร์งานส่งมอบงาน จ่ายชำระค่าปรับเรื่องใช้เงินทุนการศึกษาที่ไม่ได้ทำตามสัญญา จากที่นอนคิดมาทั้งคืนเธอยังคงยืนยันว่าจะลาออกทันทีรถขับเข้ามาที่จอดรถของอาคาร บุษยาเห็นรถที่คุ้นเคยขับผ่านไปจอดชั้นผู้บริหาร“เขากลับมาแล้วเหรอ แต่เขาบอกว่าจะไปทำงานทั้งอาทิตย์นี่นา หรือว่าคุณกิ่งเอารถคันนี้มาใช้ แล้วเราจะไปสนใจทำไม” บุษยาได้แต่คิดในใจวันนี้ทั้งวันบุษยาเคลียร์งานส่งมอบงานให้กับรุ่นพี่ในแผนก ไปจ่ายชำระค่าทุนการศึกษาและค่าปรับแล้ว“บัว คิดดีแล้วใช่ไหมที่จะลาออก จร