《MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!》全部章節:第 151 章 - 第 160 章

201 章節

150.อย่าจากฉันไปได้ไหม...

"ไอ้สัส...พวกกูมาขอโทษ มึงก็อย่ากวนตีนได้มั้ยวะ นี่กูจริงใจนะเว้ยไอ้เหี้ยเค" มิกกี้เป็นเจ้าของประโยคคำพูดนั้น ก่อนที่เควิ่นจะพูดสวนออกไปว่า "ช่างแม่งเหอะ! กูลืมมันไปหมดแล้ว" เควิ่นพูดก่อนจะถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ เพราะในใจของเขาไมคิดจะโกรธเพื่อนพวกนี้เลยแม้แต่คนเดียวที่ทำเรื่องแย่ ๆ กับตน ทว่าที่ไม่พอใจก็เพราะว่าทำกับผู้หญิงที่เขารักมากกว่า "พวกมึงก็ลืม ๆ มันไปเหอะ กูเองก็ไม่ได้เก็บมาคิดให้รกหัวกบาลกูหรอก" เควิ่นพูดพลางยกศีรษะขึ้นวางบนท่อนแขนแกร่ง "พวกกูขอโทษทั้งเรื่องหยาดพิรุณ แล้วก็เรื่องคลิปวิดีโอนั่น ไอ้คริสมันทำลายคลิปพวกนั้นทิ้งไปหมดแล้ว" เลโอพูดก่อนจะหันไปสบตากับคริส และ มิกกี้โดยที่ทั้งหมดก้มหน้าลงอย่างรู้ตัว "พวกมึงก็ได้รับบทเรียนกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ ช่างมันเถอะ อีกอย่างคนที่พวกมึงควรขอโทษไม่ใช่กู แต่เป็นหยาด" เควิ่นพูดพลางจ้องหน้าทั้งสามคน ทั้งมิกกี้ คริสและเลโอต่างมองหน้ากันแล้วพยักหน้าพร้อมกันอย่างรับรู้ "เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ใช่มั้ย" มิกกี้เป็นคนถามคำถามนั้น "ต่อให้กูตาย พวกมึงก็ยังเป็นเพื่อนกูอยู่ดี พวกมึงเลิกดราม่าเหอะ" เควิ่นพูดก่อนที่ทั้งสี่หนุ่มจะมองหน้ากันด้วย
閱讀更多

151.อย่าจากฉันไปได้ไหม...

"นี่คุณ...ฉันคิดว่าจะตัดใจจากหยาดพิรุณได้แล้ว แต่นี่คุณกลับไปถามหาลูกหาเมียคนอื่น ต่อหน้าสามีเค้าได้ยังไง ไม่ละอายแก่ใจบ้างเลยเหรอ" วีรนุชต่อว่า คุณหมอหนุ่มแสดงสีหน้างุนงงออกมาเล็กน้อย "อะไรกันคุณ...ผมแค่ถามหาเพื่อนมันผิดตรงไหน กลัวว่าผัวเค้าจะหึง หรือว่าคุณเองกันแน่ที่หึงผม" คุณหมอหนุ่มถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ วีรนุชชะงักงันแล้วรีบขยับถอยหนี ก่อนจะเถียงออกไปด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ "จะบ้าหรือไง...ใครกันหึงคุณ! ก็แค่จะเตือนเท่านั้นแหละ ว่าอย่าออกหน้าออกตาให้มากนัก รักใครชอบใครก็เก็บเอาไว้ในใจบ้างก็ได้ ทั้งเพื่อน ทั้งแม่เค้าก็อยู่ ระวังเค้าได้พากันเกลียดขี้หน้าคุณเข้าไปกันหมด" วีรนุชออกโรงเตือน แต่คุณหมอหนุ่มกลับทำไม่สนใจ "อ้อ นี่หวังดีสินะ" คุณหมอหนุ่มยียวน พลางกอดอกแล้วจ้องหน้าหญิงสาวที่มองเขาด้วยแววตาขุ่นเคือง "ฉันแค่ปกป้องเพื่อนของฉัน แล้วคุณก็อย่าทำตัววุ่นวายกับลูกเมียคนอื่นเค้าให้มากหน่อยเลย มีอะไรก็ไปทำซะสิ" วีรนุชบอกพลางออกคำสั่ง ทว่าคุณหมอหนุ่มกลับยืนเฉย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้แล้วว่า "ไม่ให้วุ่นวายกับเมียคนอื่น...แปลว่า ถ้าผู้หญิงที่ไม่มีลูก ไม่มีผัวอย่างคุณก็วุ่นวายได
閱讀更多

152.ทดสอบสมรรถภาพ

"คะ..." หยาดพิรุณนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงแล้วขมวดคิ้วขึ้นถามออกมาอย่างสงสัย "ผมถามคุณว่าทั้งทำงาน ทั้งดูแลผม แล้วไหนจะต้องไปรับไปส่งลูกที่โรงเรียนอีก...เหนื่อยมั้ยครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวานส่ายไปมาเล็กน้อยพลางตอบคำถาม "ไม่ค่ะ แค่เห็นหน้าคุณกับลูกฉันก็หายเหนื่อยแล้ว" พูดพร้อมกับดึงชายผ้าห่มที่ตกลงมาจากเตียง กลับขึ้นไปห่มให้กับร่างของคนที่นอนอยู่ด้วยสีหน้าที่เปื้อนยิ้ม "พูดจริงเหรอ" เควิ่นยิ้มกรุ้มกริ้มก่อนจะหยัดกายลุกขึ้น เมื่ออาการของเขาดีขึ้นมากแล้ว "ไม่จริงหรอกค่ะ ฉันพูดเล่น...คุณจะทานผลไม้เลยไหมคะ ฉันปอกเตรียมไว้ให้แล้ว" หยาดพิรุณเปลี่ยนเรื่อง เพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ต้องวกกลับมาพูดเรื่องที่ทำให้เธอเขินจนหน้าแดงอยู่เรื่อย "ไม่อ่ะ...กินอะไรไม่ลงแล้ว" เควิ่นตอบเสียงเรียบก่อนจะเอนกายกำยำลงกลับไปนอน "ทำไมล่ะคะ ไหนเมื่อกี้คุณพูดเองว่าอยากทานผลไม้" "ก็ตอนนี้ไม่อยากแล้ว...เมียไม่รัก! ผมทานอะไรไม่ลงหรอก" พูดจบก็พลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ ทว่าหยาดพิรุณกลับรู้ทัน เอื้อมมือนุ่มไปแตะที่ไหล่ขวาของคนเจ็บเบา ๆ "อะไรกันคะ งอนเป็นเด็ก ๆ ไปได้" น้ำเสียงหวาน
閱讀更多

153.ทดสอบสมรรถภาพ

"เปลี่ยนใจแล้ว...อยากกินอย่างอื่นมากกว่า" แววตาเจ้าเล่ห์เหลือร้ายฉวยมองเรือนกายนุ่มอย่างแทะโลม ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เนินอกทรงโตภายใต้ชุดเดรสสายเดี่ยวสีหวานแนบเนื้ออย่างเช่นทุกครั้ง"อะไรคะ" เธอจ้องหน้าเขาอย่างหวาดหวั่น พลางชำเลืองมองดูสายน้ำเกลือที่ห้อยระโยงระยางติดอยู่กับท่อนแขนแกร่งของเขา"ดึงฉันขึ้นมาทำไมคะ คุณยังบาดเจ็บอยู่นะ" เธอว่า แม้ในใจจะเดาได้ไม่ยากว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้"แค่ทดสอบสมรรถภาพทางร่างกายนิดหน่อยเท่านั้นเองครับ ว่าผมจะอุ้มคุณไหวมั้ย""แล้วไหวมั้ยล่ะคะ" เธอถามกลับ ขณะที่ร่างกายถูกโอบล้อมด้วยท่อนแขนอันแข็งแกร่ง"เมื่อตะกี้คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ...นี่ผมก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เจ็บอะไรแล้วด้วยนะ เลยอยากลองทำ...กิจกรรมอย่างอื่นดูบ้างเหมือนกัน" สายตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอีกครั้ง"กิจกรรมอะไรคะ" เธอถามกลับ พลางก้มหน้าลงอย่างเขิน ๆ"กิจกรรมบนเตียง...แบบที่ผัวเมียเค้าทำกันไงครับ ผมหลับไปตั้งหลายอาทิตย์ มันเสื่อมสมรรถภาพบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ ขอลองเช็กดูหน่อยได้มั้ยครับ" สายตาลูกอ้อนราวกับแมวน้อยเชื่อง ๆ จ้องมองหยาดพิรุณตาปริบ ๆ"ไม่เอาหรอกค่ะ ฉันจะลงไปนั่งข้างล่าง เ
閱讀更多

154.ทดสอบสมรรถภาพ

"มันไม่ผิดค่ะ... แต่ว่ามันไม่ควรจะเป็นที่นี่ มันไม่เหมาะสม" เธอว่า ก่อนจะหยัดกายขึ้นนั่งทว่ากลับถูกเขากดลงไปนอนที่หมอนนุ่มแล้วกดทับด้วยเรือนกายกำยำของเขาที่แนบชิดลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน"แน่ใจเหรอ..." พูดพร้อมกับโน้มลงไปคลอเคลียบริเวณเนินเนื้อขาว ๆ ที่กระเพื่อมไหวตามลมหายใจถี่ ๆ"ตอนนี้ เวลานี้...มีแค่คุณกับผมเท่านั้นนะครับ พระเจ้าประทานลมหายใจต่อชีวิตใหม่ให้แก่ผม และ ผมจะขอใช้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดนี้ เพื่อคุณ และลูกของเรา คุณจะช่วยตามใจผมหน่อยไม่ได้เลยเหรอ ที่รัก" เขาถาม เธอส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงปฏิเสธแล้วว่า"ได้ค่ะ แต่ว่าไม่ใช่ตอนนี้ และ ก็ต้องไม่ใช่ที่นี่...อื้อ~" ไม่ทันจะได้อธิบายจนจบริมฝีปากร้อนก็กดจูบหนักหน่วงลงบนเรียวปากนุ่มช่วงชิงลมหายใจของหญิงสาวจนต้องดูดกลืนคำพูดหายลงไปในลำคอระหง ยามถูกรุกล้ำราวีที่ริมฝีปากอวบอิ่มอยู่เนิ่นนานพอสมควรก่อนที่เขาจะเลื่อนฝ่ามือแกร่งเข้าไปยังใต้กระโปรงเดรสสีหวานลุคคุณหนู พร้อมกับขยับสายบราเซียร์ลงตามลาดไหล่งามทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวลและอ้อยอิง ต่างจากจูบที่แสนร้อนแรงของเขา"ยะ...อย่า ค่ะ คุณเค อ๊า..." น้ำเสียงหวานส่งเสียงร้องครวญ
閱讀更多

155.ทดสอบสมรรถภาพ

"พะ...พอเถอะค่ะ คุณเค...ฉันไม่ชอบทำอะไรที่มันสุ่มเสี่ยง...นะคะ...นะ อ๊ะ อ๊ะอ๊าาา~" หยาดพิรุณประท้วงพร้อมกับดันเข้าที่แผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ เพราะเกรงว่าใครจะเข้ามาเห็นเข้า ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย จนแล้วจนรอดคนตัวโตกว่าก็หาทางเข้าไปยังเขตพื้นที่สงวนของเธออยู่ดี จนเธอไม่สามารถที่จะทัดทานเขาได้อีกต่อไปแล้ว "แต่ผมชอบ มันตื่นเต้นดีออก แล้วอีกอย่าง...ตรงนั้นของคุณมันก็แฉะไปหมดแล้วด้วย ผมปล่อยคุณค้างเอาไว้แบบนี้ไม่ได้หรอกนะ...เสียชื่อหมด ขนาดนี้ต้องเอากันซักยกสองยกให้หายอยากหน่อยแล้ว" เควิ่นว่าพลางขยิบตาร้ายกาจ ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือแกร่งสอดแทรกเข้าหาเนินกลีบความสาวของเธอที่ถูกปิดกั้นด้วยผืนผ้าสามเหลี่ยมสีสวยลายลูกไม้แสนหวานตัวบางเบาอย่างถือวิสาสะ "ใครกันแน่คะ ที่อยาก อ๊ะ อ๊า... ฉันหรือว่าคุณ " เธอช้อนสายตาขึ้นมามองค้อน อีกฝ่ายยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนตอบ ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งล้วงลึกเข้าไปถึงปากทางอันแสนคับแคบ มือนุ่ม ๆ ทุบกำปั้นลงไปบนท่อนแขนแกร่งของเขาหนัก ๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้าน "โอเค...ผมเองที่อยากเอาคุณ แล้วคุณล่ะ... ไม่อยากโดนคนเจ็บอย่างผมเอาดูบ้างเหรอ มันส์นะ! " ว่าจบปลาย
閱讀更多

156.ทดสอบสมรรถภาพ

"นี่มัน!!! " หยาดพิรุณรู้สึกแปลกประหลาดใจที่เขาเตรียมพร้อมไว้ขนาดนี้ แน่นอนว่าของสิ่งนั้นคือ ถุงยางอนามัย เพื่อการคุมกำเนิดและป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปกระซิบแผ่วเบาข้างเรือนกายเปลือยเปล่าที่อยู่ใต้ร่าง"ปกติกับคุณผมไม่เคยใช้ แต่ว่าตอนนี้ผมป่วยอยู่ กลัวว่าคุณจะติดเชื้อ ปลอดภัยไว้ก่อนนะครับที่รัก" พูดพร้อมกับแกะตลับนูนสีขาวออกแล้วประคองท่อนกายแกร่งบ่งบอกความเป็นชายที่ไวต่อความรู้สึก ทว่ากำลังผงาดขึ้นชูชันดีดเด้งขึ้นมาอย่างพรั่งพร้อมก่อนจัดแจงสวมใส่ถุงยางอนามัยสีขาวใสบางเฉียบเพียง 0.01 มม.ที่เน้นความเรียบ บางเบา และ สมจริงราวกับไม่ได้สวมใส่ ส่งตรงจากประเทศญี่ปุ่นของแท้แน่นอนหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา" เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อร่องอ่อนนุุ่มถูกเบียดบดด้วยท่อนเอ็นอุ่นร้อนที่ดันเข้าหาใจกลางความเป็นสาวพรวดเดียวจนหยังลึกสุดปลายทาง"อ๊า!""ไม่ต้องเกร็งนะที่รักเดี๋ยวเจ็บ...แบบนั้นแหละ ดีมาก...ที่รัก คุณเก่ง" ใบหน้าเหยเกพูดด้วยน้ำเสียงพร่าแผ่วปนกระเส่า ระหว่างที่ดันสะโพกเข้าออกสู่เรือนกายสาว หนักหน่วง เร่งเร้า และ สม่ำเสมอ ก่อนจะโจนจวง รุกล้ำ ลึกลับ และ รุนแร
閱讀更多

157.ทดสอบสมรรถภาพ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ประตูห้องน้ำถูกเคาะเบา ๆ ทำให้หยาดพิรุณตกใจเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาโดยอัตโนมัติ"คนไข้มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลของพยาบาลสาวเอ่ยถามอยู่ด้านนอกมือบางยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองไม่ให้ส่งเสียงร้องครวญคราง ในขณะที่สะโพกสอบยังคงขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวอยู่อย่างไม่ยอมลดละ"อ๊ะ..." หยาดพิรุณส่งเสียงหวานอยู่ในลำคอ ก่อนที่เควิ่นจะหันไปพูดกับพยาบาลที่อยู่ด้านนอกประตูห้องน้ำด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ"พอดีผมจะเข้าห้องน้ำ แต่ไม่เป็นไรผมช่วยตัวเองได้แล้ว คุณออกไปเถอะ แล้วก็ไม่ต้องเข้ามาอีกนะ ผมจะพักผ่อน" หยาดพิรุณตัวเกร็ง แขนขาเกร็งไปหมดเมื่อถูกวางลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า แต่ทว่าเขายังคงขยับสะโพกเข้าออกจนเกิดเสียงดังเล็ดลอดออกมา"ไม่มีอะไรแน่นะคะ" พยาบาลสาวถามย้ำอีกครั้ง เพราะได้ยินเสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากด้านใน ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ผ่อนระดับความเร็วลงมาเล็กน้อยแล้วจึงตอบออกไป"ไม่มีครับ...รบกวนติดป้ายงดเยี่ยมให้ผมด้วยเลยนะ ผมอยากพักผ่อน" เควิ่นตีเนียนพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติ ทั้งที่ความจริงแล้วใบหน้าของเขาเหยเก เพราะความเสียวซ่านที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย จนแทบจะเปล่ง
閱讀更多

158.Family Day (แฟมิลี่เดย์)

สามวันต่อมา ณ เรือนไทยหรูหราหลังใหญ่ของฟิตเนสแอนด์สปา หลังจากเข้าร่วมประชุมทีมการตลาดนานกว่าสองชั่วโมงตั้งแต่ช่วงเช้าที่ผ่านมานั้น ก็ต้องรู้สึกแปลกประหลาดใจ เมื่อหยาดพิรุณกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วพบว่ามีกล่องของขวัญสองกล่องวางอยู่ มือบางหยิบกล่องของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษลายตุ๊กตาหมีน้อยน่ารักขึ้นมาแล้วอ่านชื่อเจ้าของ ซึ่งแปะอยู่ที่หน้ากล่องด้วยตัวบรรจงสวยงามทั้งสองกล่อง “กล่องนี้ของพี่อุษา ส่วนกล่องนี้ของ...พี่ส้มโอ” เธออ่านออกเสียงเบา ๆ แล้วระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่ส้มโอจะเดินเข้ามาหา “เห็นว่าจะจัดงานวันเกิดให้ไอคิโด้เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน แต่มาเกิดเรื่องแย่ ๆ ซะก่อน สุดท้ายก็ไม่ได้จัด พี่กับพี่อุก็เลยคิดว่าจะฝากของขวัญไปให้เจ้าตัวเล็กที่บ้านแทน...หยาดไม่ว่าอะไรใช่มั้ยจ๊ะ” “ขอบคุณมากเลยนะคะ คิโด้คงจะดีใจมากที่พี่ส้มกับพี่อุจำวันเกิดของแกได้” หยาดพิรุณวางกล่องของขวัญลงที่โต๊ะทำงานแล้วเงย
閱讀更多

159.Family Day (แฟมิลี่เดย์)

จนกระทั่ง หนึ่งชั่วโมงต่อมา หยาดพิรุณลุกจากเก้าอี้ทำงานตรงไปยังห้องน้ำ ก่อนที่เธอจะพบกับอุษาที่พึ่งกลับออกมาจากห้องทำงานของวีรนุชอย่างพอดิบพอดี“อ้าวพี่อุ""ว่าไงจ๊ะ""ขอบคุณมากเลยนะคะ สำหรับของขวัญวันเกิดของไอคิโด้”“อ๋อ...ไม่เป็นไรเลยจ้ะ เรื่องเล็กน้อย หวังว่าเจ้าตัวเล็กจะชอบของขวัญของป้านะ”“ขอบคุณแทนคิโด้ด้วยค่ะ”“แล้วนี่ยังไม่เก็บกระเป๋าอีกเหรอ”“เก็บทำไมกันคะ ยังไม่ถึงเวลาพักกลางวันเลย แล้วนี่ก็พึ่งจะ 11 โมงเองด้วย” หยาดพิรุณถามพลางก้มลงมองนาฬิกาดีไซน์หรูที่สวมอยู่บนข้อมือเล็ก อุษาไม่ตอบได้แต่ยิ้มออกมาบาง ๆ แล้วสบตากับเจ้าของคิ้วเล็กที่ขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยพลางจ้องมองมาที่เธอตาปริบ ๆ อย่างรอคอยคำตอบ“อ๋อ...เปล่าหรอกจ้ะ ไม่มีอะไร พี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ” อุษาพูดขณะที่หยาดพิรุณยังคงออกอาการสงสัย ทว่ากลับไม่ได้รับคำอธิบายใด ๆ กลับมา มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่อุษาจะเดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองแกร๊ก!เสียงประตูห้องทำงานของวีรนุชถูกเปิดออกพร้อมกับร่างกำยำสูงใหญ่ของเควิ่นในชุดไปรเวทที่ดูไม่มีเค้าของคนเจ็บหลงเหลืออยู่เลย แถมยังดูดีขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำหยาดพิรุณจับจ้
閱讀更多
上一章
1
...
1415161718
...
21
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status