All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 161 - Chapter 170

“อื้อ" ริมฝีปากร้อนดูดเม้มบนกลีบปากชมพูระเรื่ออย่างช่ำชองสลับบนลงล่างจนรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังครอบครองเรียวปากของเธอทั่วทุกอณูเรียกได้ว่าแทบจะลามไปถึงซีกแก้มทั้งสองข้างของเธอเลยก็ว่าได้"นะ...นี่คุณเค ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย” หยาดพิรุณประท้วง หลังจากที่ผลักไสกายแกร่งให้ไกลห่าง ก่อนจะจ้องมองเขาอย่างไม่ชอบใจหลังจากเป็นอิสระ“ก็บอกแล้วไงว่าผมจะจูบ" เขาพูดพลางยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจกับการกระทำเมื่อครู่นี้ของตัวเอง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ หยาดพิรุณถึงกับถอยหนีพร้อมกับยกแขนเสื้อขึ้นมาซับรอยลิปสติกที่เกรงว่าจะเลอะเปรอะเปื้อนบริเวณโดยรอบริมฝีปาก เพราะถูกจู่โจมเข้าหาอย่างหนักหน่วง"นี่มันที่ทำงานฉันนะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้" เรียวปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ที่อยู่ ๆ ก็ถูกฉวยโอกาสโดยที่ตัวเองนั้นไม่ได้รู้สึกเต็มใจ"แล้วตกลงงอนผมเรื่องอะไรครับ ถ้าไม่บอก เห็นทีต้องเปลี่ยนมาปล้ำแล้วล่ะมั้ง" พูดพร้อมกับกดรีโมทคอนโทรลแล้วกระชากประตูรถให้เปิดออกก่อนจะรวบร่างบางให้เข้าไปนั่งข้างคนขับ ยกท่อนแขนแกร่งขึ้นมาวางพาดไว้บนหลังคาเพื่อไม่ให้เธอได้ก้าวลงจากรถหรือหนีออกไปไหนได้"นี่คุณเค...อย่ามาทำบ้า ๆ นะ" เธอร้องห้าม แต่เขา

"อือหือ...ก็ใช่น่ะสิครับ ถ้าไม่ให้หึงเมียตัวเองแล้วจะให้ผมไปหึงใคร" คนตัวโตพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำพร้อมกับชำเลืองสายตามองมาทางร่างบางที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะเบนสายตากลับไปมองคุณครูประจำชั้นของไอคิโด้ที่กำลังพาลูกชายของเขาออกมาจากชั้นเรียน แต่ก็ยังไม่วายที่จะจ้องมองภรรยาสาวคนสวยของเขาอย่างผิดวิสัยหากดึงเธอเข้ามาสวมกอดแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของได้ เขาคงจะทำไปนานแล้ว เห็นแก่ว่าอยู่ในรั้วโรงเรียนของเด็กอนุบาลหากทำไปแบบนั้นคงจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีแน่ ๆ จึงได้แต่กัดฟันกร่อดๆ กำมือแน่น ๆ เพื่อข่มอารมณ์ไว้ เมื่อมองเห็นสายตาของคุณครูหนุ่มที่มองภรรยาของตัวเองราวกับอยากจะกลืนกินลงไปในท้องด้วยความหงุดหงิดหัวใจ"หม่ามี๊...คุณพ่อ! " เจ้าของร่างน้อยวิ่งเข้ามาโอบเรียวขายาวราวกับนายแบบของผู้เป็นพ่อ ก่อนจะโผเข้าไปกอดร่างบางของผู้เป็นแม่ที่โน้มตัวลงมาจูบหนัก ๆ ที่หน้าผากเล็ก"มารับผมพร้อมกันสองคนเลยเหรอฮะ แสดงว่าต้องมีอะไรพิเศษแน่ ๆ เลยใช่มั้ยฮะ" แววตาใสเอ่ยถามพลางสบตากับผู้เป็นพ่อ"มีแน่นอนครับ เราไปที่รถกันเถอะ" เควิ่นบอกกับลูกชายตัวน้อยพลางลูบไล้ที่ศีรษะเล็กเบา ๆ พร้อมกับยกยิ้มให้ ไอคิโด้ผงกหัวขึ้

"อยากมีซักกี่คนดีล่ะครับ" "11 คนเท่ากับทีมฟุตบอลเลยได้มั้ยฮะ" "โอ้วโหว...เยอะขนาดนั้นเลย แล้วคิโด้เลี้ยงไหวเหรอครับ" "แล้วพ่อล่ะฮะ เลี้ยงไหวหรือเปล่า" "เรื่องเลี้ยงน่ะพ่อคงไม่สันทัด แต่ถ้าเรื่องทำ พ่อถนัดมากครับลูกรัก" "พอได้แล้วค่ะ สองคนพ่อลูก คุยอะไรกันก็ไม่รู้ ไม่เห็นถามความสมัครใจของฉันเลยซักคนเดียว แถมยังเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย" หยาดพิรุณขมวดคิ้วมุ่นพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ สายตาคมกริบลอบมองที่แววตาใสของไอคิโด้ ก่อนจะแอบยิ้มออกมาพร้อมกันเมื่อแลเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของภรรยาและผู้เป็นแม่ของลูกชายสุดที่รักของตัวเอง เสียงเพลงในจังหวะแดนซ์ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับเสียงของผู้บรรยาย ก่อนที่เหล่าเทรนเนอร์ และ เหล่าโลมาแสนรู้ จะปรากฏตัวต่อสายตาผู้ชมเบื้องหน้าของอัฒจันทร์พร้อมกับเสียงนกหวีดที่ดังเร้าให้โชว์นี้เป็นไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ ท่ามกลางเสียงปรบมือกันอย่างเกรียวกราวจากฝั่งของผู้ชมนับร้อยที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ เมื่อเจ้าโลมาสีเทาแสนรู้แหวกว่ายสายธารเข้าสู่สระน้ำสีครามกลางเวทีการแสดงกระโจนสูงขึ้นเหนือผิวน้ำพร้อมกับบิดตัวโชว์กลางอากาศ ก่อนจะดำดิ่งลึกลงลึกสู่ผืนน้ำแล้วกระโดดขึ้น

"ราคาเท่าไหร่คะ""สองร้อยบาทถ้วนค่ะ ไม่ทราบว่าจะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ" เภสัชกรหญิงคนเดิมเอ่ยถามมา พร้อมกับสบตาใสของหยาดพิรุณ เธอได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเขิน ๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาแทนการตอบคำถาม"ไปไหนมาคะ" เสียงทุ้มเอ่ยถามภรรยาหลังจากที่เขาและไอคิโด้กลับมายังที่นั่งบนอัฒจันทร์ ทว่ากลับไม่พบเธออยู่ที่เดิมจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ดุ ๆ แกมเป็นห่วงหยาดพิรุณถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกถามคำถามที่เธอไม่กล้าที่จะตอบ หญิงสาวจึงได้แต่มองร่างใหญ่ของผู้เป็นสามีและลูกน้อยที่นั่งทานไอศกรีมอยู่บนม้านั่งด้วยแววตาที่เลิ่กลั่ก ก่อนจะระบายยิ้มออกมาเพื่อกลบเกลื่อนแล้วล้วงเอาหลอดยาดมออกมาจากกระเป๋า เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกลับไปซื้อของสำคัญมาอีกหนึ่งชิ้น"ซื้อยาดมมาค่ะ" เธอตอบพลางยิ้มออกมาแห้ง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงบนม้านั่งที่ว่างอยู่ตรงกลางระหว่างสองคนพ่อลูกแล้วหันไปถามเจ้าตัวเล็ก"ไอศกรีมอร่อยมั้ยครับ" ไอคิโด้เลียไอศกรีมเรนโบโคนจัมโบ้แล้วผงกศีรษะเล็กขึ้นลงเบา ๆ แทนการตอบคำถาม เธอยิ้มก่อนจะหันไปสบตากับร่างกำยำที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ"พี่เคคะ...เอ่อ คือ" หยาดพิรุณอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะเริ่มยังไงดีหากต้องบอกเขาว่าเธอก

หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เควิ่นและหยาดพิรุณได้แจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ และ เข้าให้ปากคำรวมถึงแจ้งความประสงค์กับทางเจ้าหน้าที่ภายในมารีรีนแลนด์ เพื่อขอดูกล้องวงจรปิดเพื่อที่จะหาตัวคนร้ายและ นั่นก็ทำให้เขาได้รู้ว่าอังศุมาลินและนายอาทิตย์เป็นคนร้ายที่แฝงตัวเข้ามาภายในขบวนพาเลซ เพื่อที่จะทำร้ายตน ลูกและภรรยาเพื่อแก้แค้นที่ทำให้สองคนนั้นถูกตามล่าจากเจ้าหน้าที่ตำรวจจนไม่สามารถปักหลักอยู่ที่ใดที่หนึ่งได้ ไม่แม้แต่จะหนีออกนอกประเทศได้ด้วยเช่นกันเควิ่นอุ้มร่างของเจ้าตัวน้อยที่รอคอยผู้เป็นพ่อและแม่ให้ปากคำที่กว่าจะแล้วเสร็จจนผล็อยหลับไปขึ้นมานอนบนเบาะหลังคนขับ ก่อนจะช่วยพยุงร่างบอบบางของภรรยาสาวกลับขึ้นมานั่งบนรถ"ยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่าคะ" เควิ่นเอ่ยถามพลางลูบไล้ไปมาบนใบหน้าเนียนสวยของภรรยาสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วยิ้มให้กับเธออย่างอ่อนโยน"ไม่ค่ะ แล้ว...พี่เคล่ะ เหนื่อยมากมั้ยคะ ที่ดูแลหยาดกับลูกมาทั้งวันเลย" เสียงหวานเอ่ยถามผู้เป็นสามีด้วยแววตาที่เปล่งประกายความซาบซึ้ง"เหนื่อยครับ แต่ว่ามีความสุขมากกว่า พี่กำลังทำหน้าที่พ่อและสามีที่ดีของหนูอย่างเต็มตัว อาจจะมีดีบ้าง ผิดพลาดไปบ้าง