All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 131 - Chapter 140

เพียงไม่ถึงห้านาที เควิ่นก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเธอพร้อมกับตะเกียง และ กุญแจดอกหนึ่งที่สามารถไขได้ทุกห้องภายในรั้วของคฤหาสน์ลูเทอรันหยาดพิรุณโผเข้าหาร่างใหญ่แล้วกอดเขาไว้เต็มอ้อมแขน คนตัวโตกว่ารู้สึกตกใจเพราะไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นแบบนี้มาก่อน และที่สำคัญตอนนี้เธอกำลังกอดเขาไว้อย่างแนบแน่นในเวลาเที่ยงคืนกว่า ไม่รู้ว่าคิดถึงเขามากหรืออย่างไร แต่เขาก็รู้สึกดีใจจนทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน“เกิดอะไรขึ้น คุณร้องไห้ด้วยเหรอ มีอะไรหรือเปล่าครับ...ไหนลองเล่าให้ผมฟังซิ” ร่างสูงที่มาพร้อมกับตะเกียงโบราณสุดคลาสสิกของคฤหาสน์หลังโตเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงเป็นกังวล“ฉันฝันร้ายค่ะคุณเค ฉันกลัว...ฉันฝันว่ามีคนมาเอาตัวลูกของเราไป” สองมือบางยังคงโอบกอดเรือนกายกำยำเอาไว้อย่างแนบแน่น คนตัวโตได้ฟังก็ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างอัตโนมัติ“ฝันแบบนี้ อีกแล้วเหรอ" เขาพูด ก่อนจะผละออกจากอ้อมแขนแล้วเชยคางเรียวเล็กขึ้นมาสบตา"เอาล่ะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ มันก็แค่ฝันร้าย แต่ตอนนี้คุณตื่นแล้ว...ไม่มีใครมาเอาลูกของเราไป เมื่อช่วงเย็นคุณก็พึ่งวิดีโอคอลหาคิโด้ไม่ใช่เหรอ...แกไม่เป็นไรหรอกนะ คุณอย่ากังวลใจไปเลย พักผ่อนต่อเถอะนะครับ" พู

"ทำไมไม่กินอาหารเช้าล่ะฮะ มื้อเช้าดีต่อสุขภาพนะฮะ คุณมิกบาดเจ็บก็ยิ่งต้องกินข้าวเช้า ไม่งั้นจะปวดท้องเดี๋ยวเป็นมะเร็งลำไส้เอานะฮะ คุณครูที่โรงเรียนของผมสอนว่า มื้อเช้า...เป็นมื้ออาหารที่สำคัญที่สุด เราต้องใช้พลังงานจากสารอาหารเพื่อช่วยกระตุ้นสมอง ถึงจะมีแรงคิดออกว่าวันนั้นเราจะลงมือทำอะไรบ้าง" เสียงใสเจื้อยแจ้วช่างเจรจา พูดกับคนที่ตัวโตกว่าอย่างฉะฉาน ทว่ามิกกี้กลับหันมาแล้วจ้องหน้าเจ้าตัวน้อยอย่างไม่ชอบใจ แล้วถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ จำต้องตอบรับออกไปแบบส่ง ๆ เพื่อให้เจ้าเด็กน้อยคนนี้ยอมสงบปากสงบคำ"เออ ๆ อยากให้กินก็เอามา....พูดมากฉิบหายเลย ไม่คิดบ้างหรือไงว่าคนอื่นเค้าจะรำคาญ""คนเรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่สองหมื่นกว่าวันเท่านั้นเองนะฮะ ไม่มีใครอยู่คุยกับเราไปทั้งชีวิต ผมเองก็ด้วย ไม่ได้อยู่คุยกับคุณมิกตลอดไปหรอกนะฮะ เดี๋ยวคุณมิกก็ต้องกลับไปที่บ้านของตัวเอง เราคงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะฮะ...คุณอา เอ่อ...คุณมิกสบายใจได้" เสียงเล็กตอบด้วยรอยยิ้มสดใสและแววตาที่จริงใจ ดูโตและเป็นผู้ใหญ่เกินตัวในแบบที่มิกกี้ไม่เคยเห็นจากเด็กคนไหนมาก่อน"เออ งั้นอยากจะพูดอะไรก็พูดมา แต่ถามหน่อยเหอะ...ว่าแม่นายเค้าสอน

"ไอ้มิก...การ์ดใหม่ของพวกมึงสองคนกับอีนังพริตตี้ที่ชื่ออังศุมาลินอะไรนั่น แม่งรวมหัวกันยักยอกเงินในคลับเรา ตอนนี้กูสืบได้แล้วนะว่านังนั่นมันเป็นเด็กของไอ้เสี่ยกวีที่พวกมึงติดหนี้พนันด้วย""แม่งเอ้ย! นี่กูเลี้ยงงูเห่าเอาไว้เหรอวะเนี่ย...แล้วไอ้สองตัวนั้นมันอยู่ที่ไหน" มิกกี้ถามกลับ"มันไม่ได้มาทำงานมาสองสามวันแล้ว นี่มึงสองคนจะเอายังไงต่อ ไอ้คริสบอกว่าพวกมึงพึ่งโดนคนของไอ้เสี่ยมันเล่นงานเอาเหรอ""เออ...แต่โชคดีที่มีคนมาช่วยไว้ พวกมันคงคิดว่ากูกับไอ้คริสตายห่ากันไปแล้วแน่ มันถึงยังไม่ส่งคนไปถล่มผับเราอีกรอบ""แล้วจะเอายังไงกัน นี่เงินหายไปหลายล้านเชียวนะมึง""เดี๋ยวกูกลับไปจัดการเอง" มิกกี้พูดพลางชำเลืองสายตามองไปทางคริส เพื่อบอกว่าพวกเขาจะต้องกลับกรุงเทพกันให้เร็วที่สุด แน่นอนว่าจะต้องเป็นตอนนี้ และเดี๋ยวนี้!"มึงคงไม่ได้คิดจะไปขู่เอาเงินจากไอ้เคมาจ่ายไอ้เสี่ยกวีมันหรอกนะ" คริสถามเสียงเครียดหลังจากที่มิกกี้วางสายแล้วส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้แก่เขา"กูจะไปจัดการกับไอ้-อีสองตัวนั้น""เหี้ย...สภาพแบบนี้เนี้ยนะ" คริสรีบแย้งอย่างไม่ค่อยจะเห็นด้วยนัก"มึงกลัวเหรอวะ" มิกกี้ย้อนถาม"กลัวเหี้ยไร.

“จะเอาหลานฉันไปไหน อย่าเอาเค้าไปนะ!” พิมพ์ใจกำลังจะเข้าไปห้ามแต่กลับถูกผลักจนล้มคว่ำ ทว่าปองพลจะเข้าไปช่วยเหลือภรรยาและหลานชาย แต่ผู้ชายที่น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมที่ดูคล้ายว่าจะเป็นลูกพี่ของคนพวกนั้น ก็รีบชักปืนออกมาขู่ไว้“อยู่เฉย ๆ เถอะไอ้แก่ ถ้ามึงยังไม่อยากตาย” มันว่าก่อนจะหันไปหาลูกน้องของมันเพียงเสี้ยวหน้าแล้วออกคำสั่ง“ไปเอาตัวมันมา!”“แกใช่มั้ยไอ้หนู ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด” ชายฉกรรจ์ที่เข้ามารวบตัวของไอคิโด้หันมาถามเสียงกร้าว ทว่าไอคิโด้กลับไม่กลัวเกรง แถมยังพูดออกไปอีกด้วยว่า“ไม่ใช่แค่เห็น! แต่ฉันยังรู้ด้วยว่าพวกแก ไล่ยิงรถของคุณอาสองคนนั้น ไอ้คนไม่ดี ไอ้คนเลว...ไอ้คนชั่ว! ตำรวจต้องจับแกเข้าคุกแน่” ไอคิโด้จดจำใบหน้าสองในสามคนได้ดีว่า เป็นสองคนร้ายที่ขับขี่รถจักรยานยนต์ไล่ยิงล้อรถของคริสและมิกกี้ จนยางล้อระเบิดเสียหลักพุ่งลงข้างทางไปชนเข้ากับต้นมะม่วงที่หน้าสวนผลไม้ของปองพลเมื่อหลายวันก่อนหน้านี้ได้อย่างแม่นยำ“ปากดีนัก...ไอ้ลูกหมา! เดี๋ยวก็รู้” มันว่าแล้วหิ้วปีกร่างน้อย ๆ ให้ไปที่รถ ก่อนที่ไอ้คนที่เป็นลูกพี่มันจะหันมาว่า“สั่งสอนพวกมันหน่อย โทษฐานที่ให้ที่อยู่ไอ้สองคนนั้น” พูด

"นี่แกเป็นพวกคนร้ายเหรอ...ยัยแม่มด! แม่มดใจร้าย! ชอบรังแกเด็กไม่มีทางสู้ แกไม่ใช่เพื่อนของหม่ามี๊ แกมันเป็นพวกของคนร้าย ตำรวจจะมาลากคอแก นังแม่มด!" ไอคิโด้ด่าทอ ก่อนอังศุมาลินจะเหลืออดหยิกเข้าที่เรียวแขนน้อย ๆ จนเป็นรอยแดง"นี่แน่ะ! นี่แน่ะ! ว่าฉันเป็นนังแม่มดเหรอ...จะหยิกให้เนื้อเขียวเลยคอยดู นี่แน่ะ! นี่แน่ะ!" มือเรียวหยิกไปตามเนื้อตามตัวของไอคิโด้ จนเป็นรอยจ้ำ ๆ ไอคิโด้สะบัดตัวหนีแล้วยกสองเท้าน้อย ๆ ที่ถูกผูกติดกันไว้ยันไปที่หน้าอกทรงโตที่ดันด้วยฟองน้ำจนล้นทะลักออกมาจากเสื้อสายเดี่ยวสีร้อนแรงแทบจะหงายหลังพลั่ก!"นี่แน่ะ! ยัยแม่มด...ฉันจะฟ้องหม่ามี๊ จะฟ้องหม่ามี๊คอยดู!""โอ้ยยย...ไอ้เด็กเวรเอ้ย! " อังศุมาลินเงื้อมือขึ้นสูงเหนือศีรษะทุยเล็กตั้งท่าจะซัดโครมเข้าที่เบ้าหน้า ทว่านายอาทิตย์ที่ลงจากเบาะคนขับแล้วเข้ามาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ได้ทันหมับ! "พอได้แล้ว...เสี่ยให้มาเอาตัวมัน ขืนตบตีไป...เดี๋ยวมันก็ได้ตายก่อนพอดี" อาทิตย์พูดเสียงเข้ม อังศุมาลินจึงลดมือลง แล้วสะบัดหน้าหนีอย่างหัวเสีย"แกนี่เอง...ไอ้คนไม่ดี! แกเข้าไปขโมยของแล้วทำร้ายหม่ามี๊...ฉันจำหน้าแกได้...ไอ้โจรชั่ว! ฉันจะฟ้องค