Todos os capítulos de MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Capítulo 181 - Capítulo 190

สองมือแกร่งประคองใบหน้าเนียนขึ้นมาแล้วจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากนุ่มเพียงครู่เดียว ทว่ากลับทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวและตรึงหัวใจของคนทั้งสองเอาไว้ร่วมกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะค่อย ๆ ผละออกห่างจากกันอย่างช้า ๆ แล้วประสานสายตากันไปมาอย่างลึกซึ้ง"ขอบคุณนะคะ" หยาดพิรุณพูดด้วยน้ำเสียงที่พร่าแผ่ว ในขณะที่น้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวด้วยความซาบซึ้งใจ"หยาดรัก พี่เค นะคะ" เธอพูดก่อนที่เรือนกายกำยำจะสวมกอดเธอด้วยความรักทั้งหมดที่มีอยู่ภายในหัวใจอย่างสุดจะตราตรึง ในขณะที่หัวใจดวงน้อยกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง หลังจากที่ดับสลายไปแล้วจากเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อน"หนูหิวแล้วหรือยังคะ อยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ย" เควิ่นเอ่ยถามหลังจากที่ทั้งคู่ผละออกห่างจากกัน"ก็นิดหน่อยค่ะ แต่นึกไม่ออกเลยว่าอยากจะทานอะไร""ถ้างั้นเราออกไปทานมื้อกลางวันกันข้างนอกดีกว่ามั้ยคะ จะได้แวะไปรับชุดที่จะใส่ไป งานเลี้ยงครบรอบยี่สิบปีของฟิตเนสแอนด์สปา ด้วย เสร็จแล้วก็ค่อยแวะกลับไปรับลูกที่โรงเรียนด้วยกัน"หยาดพิรุณทำท่าครุ่นคิด ก่อนที่จะเห็นดีเห็นงามด้วย เพราะว่าวันมะรืนก็จะถึงวันงานฉลองครบรอบยี่สิบปีของเรือนไทยฟิตเฟสแอนด์สปาแล้ว จึงตอบตกลง"ก

สองวันต่อมาและแล้วงานเลี้ยงฉลองครบรอบ 20 ปี ของฟิตเนสแอนด์สปา ก็มาถึง หลังจากได้ข้อสรุปของการจัดงานในครั้งนี้เป็นสถานที่โล่งแจ้งบริเวณสนามหญ้าด้านหน้าเรือนไทยหรูหราหลังใหญ่ของฟิตเนสแอนด์สปาเหมือนเดิมอย่างเช่นทุกครั้ง "นี่แขกเหรื่อมากันเยอะเลย เป็นเพราะการประชาสัมพันธ์ของเราแท้ ๆ หยาดเนี่ยเก่งมาก ๆ เลยนะที่ทำให้ลูกค้าของเรามาร่วมงานได้ ต่อไปพี่คงต้องเฟ้นหาประชาสัมพันธ์คนใหม่เพื่อรอไว้ทำหน้าที่นี้แทนเธอ เพราะอีกหน่อยก็ต้องออกไปดูแลลูก ๆ อย่างที่คุณเคเคยพูดไว้ว่าจะให้เธอเลิกทำงาน พี่ก็อดที่จะเสียดายคนเก่ง ๆ อย่างเธอไม่ได้" อุษาพูดกับว่าที่คุณแม่ลูกสองที่อยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีหวานเข้ารูป แม้จะอยู่ในภาวะการตั้งครรภ์ แต่รูปร่างและ ส่วนสัดของเธอก็ยังเป็นที่ต้องตาแก่ผู้พบเห็นเสมอ "หยาดเองก็ยังอยากที่จะทำงานต่อนะคะ แต่เกรงใจที่คุณเคจะต้องมาคอยตามรับตามส่ง แล้วก็ไหนจะยังต้องอุ้มท้องทายาทให้กับลูเทอรันอีก หยาดคงต้องวางภาระหน้าที่ของตัวเองไว้ทั้งหมด เพื่อที่จะเข้าไปเป็นภรรยาและแม่ที่ดีให้กับพวกเค้า" เธอพูดพร้อมกับรอยยิ้มหวานและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขล้น ในขณะที่อุษาและส้มโอก็มองเห็นได้อย่า

"แล้วยัยวีล่ะคะ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยถาม ขณะที่สองแขนแกร่งยังคงโอบกอดภรรยาสาวที่เจิดจรัสความสวยงามจนโดดเด่นสะดุดตา "เห็นพี่อุบอกว่าขึ้นไปเซ็นเอกสารด้านบนค่ะ พี่เคอยากทานอะไรมั้ยคะ เดี๋ยวหยาดไปตักมาให้" "ไม่ค่ะ เดี๋ยวพี่ไปตักมาให้เราดีกว่า หนูอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ย" "อะไรก็ได้ค่ะ" "ถ้าอะไรก็ได้ ทานพี่เคแทนได้มั้ยคะหืม..." "อยากทานอยู่หรอกค่ะ แต่ว่าคนเยอะ" "อยากโดนกลืนลงท้องจังเลยค่ะ ว่าแต่...ทำไมเดี๋ยวนี้ยั่วเก่งจังเลยคะ ไม่กลัวเจ็บแล้วเหรอ" "กลัวค่ะ แต่ว่า...พี่เคก็ทำให้รู้สึกอย่างอื่นมากกว่า" เธอหน้าแดง ในขณะที่กระซิบออกมาอย่างแผ่วเบา "พูดแบบนี้กลับไปต้องจัดซักหน่อย อยากรู้ว่าตอนทำจริงจะเก่งเหมือนตอนที่พูดยั่วมั้ย" พูดพร้อมกับกระชับอ้อมแขนแกร่งให้เรือนกายนุ่มเข้ามาเบียดเสียดกับแผงอกกว้าง "ขอจุ๊บทีนึงได้มั้ยคะ" น้ำเสียงผะแผ่วกระซิบถามที่ข้างแก้มขาว "ไม่ได้ค่ะ แขกมากันเต็มงานแล้วอายคนอื่นเค้า" "อายทำไมคะ งานนี้เค้าจัดแฟมิลี่ปาร์ตี้ธีม ใครก็กอดก็หอมเพื่อแสดงความรักด้วยกันทั้งนั้น" "แต่ใครที่ว่าเป็นลูกค้าของเรานะคะ และธีมนี้ก็จัดขึ้นเพื่อลูกค้าไม่ใช่เพื่อเราสองคนค่ะ" เธอ

หยาดพิรุณกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปยังลิฟต์ตัวเดิมที่เธอใช้มันขึ้นมา ทว่ากลับถูกอังศุมาลินที่ตามมาจากทางด้านหลังผลักร่างให้ไปชนเข้ากับตัวลิฟต์ พลั่ก! ด้วยสัญชาตญาณ ทำให้ร่างบางยกแขนขึ้นมาเพื่อป้องกันแรงกระแทกด้วยความระมัดระวังจากการถูกคุกคาม ทำให้โทรศัพท์มือถือที่ถืออยู่ในมือกระเด็นตกกลิ้งลงไปกระแทกกับพื้น ก่อนที่อังศุมาลินจะตั้งท่าเข้ามาแล้วเงื้อมือขึ้นสูงเหนือศีรษะทำท่าว่าจะตบ ทว่าร่างระหงกลับเอี้ยวตัวหลบได้ทันแล้วฟาดฝ่ามือสวนกลับไปเสียก่อนเสียงดังฉาดใหญ่ เพียะ! “กล้าตบฉันเหรอ...อีนังหยาด!” อังศุมาลินแทบเซถลาล้มลงไปกองที่พื้น หยาดพิรุณไม่รอช้ารีบตรงดิ่งลงไปที่บันได แม้จะกลัวอยู่ไม่น้อย แต่เธอก็ต้องแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ เพื่อไม่ให้คนร้ายย่ามใจ คิดว่าเธอหวาดกลัวคนอย่างมัน “จะหนีไหน...คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ” อังศุมาลินรีบปราดเข้าไปกระชากตัวของหยาดพิรุณ ก่อนจะเงื้อมือขึ้นตั้งท่าว่าจะตบเธออีกครั้ง ทว่ามือบางที่ไวกว่ากลับคว้าหมับเอาไว้ได้ทันแล้ว ผลักร่างของอังศุมาลินให้ล้มลง ผัวะ! “โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ย!!!” อังศุมาลินหงายท้องล้มลงไปนอนกับพื้น ก่อนที่สายตาของทั้งสองคนจะเหลือบไปเห็นเปลว

ร่างเล็กถูกอัดกระแทกจนตัวงอ ร้องออกมาแทบจะไม่มีเสียง ขณะที่ร่างทรุดลงไปกองกับพื้น "โอ๊ะ!!!" มือใหญ่กระชากเข้าไปที่ตัวเธอแล้วถลึงตาใส่ บีบที่ปลายคางเล็กของหญิงสาวให้แหงนเงยขึ้นมามองหน้า "ถ้าลูกเมียฉันเป็นอะไรขึ้นมา ฉันทำได้ทั้งนั้น จะลองดูก็ได้" สายตาคมกริบจ้องมองเธออย่างเหี้ยมเกรียมกล่าวออกมาอย่างเลือดเย็น ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะมองใครด้วยแววตาอาฆาตมาดร้ายได้เท่านี้มาก่อน นอกจากผู้หญิงร้ายกาจเช่นเธอคนนี้ "บอกมา! ว่าเธอเอาตัวพวกเค้าไปไว้ที่ไหน พูด! " เควิ่นพูดเสียงเข้ม ขณะที่มือแกร่งบีบเค้นเข้าที่ปลายคางเล็กจนเป็นรอยบุ๋มของปลายนิ้วเรียวสีแดงก่ำ "ป่านนี้! มันคงจะสำลักควันตายกันไปหมดแล้วมั้ง ทั้งนังวีรนุช แล้วก็ลูกเมียของแก..." เควิ่นหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วผลักร่างของเธอให้ไปชนกับราวบันไดเสียงดัง อั่ก! "โอ๊ะ โอ๊ย!!! " อังศุมาลินถึงกับร้องโอดโอย ทันใดนั้นเสียงหวอจากรถของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่หยาดพิรุณโทรแจ้งความไว้ก่อนหน้านี้ รวมถึงเจ้าหน้าที่ดับเพลิงที่มีผู้โทรไปแจ้งเรื่องต่างกูลีกูจอมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกัน เควิ่นจับตัวของอังศุมาลินส่งให้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยภายในงานให้ควบคุมต